Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1988791

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 16 grudnia 2015 r.
II FZ 829/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 94/15 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 listopada 2014 r. nr (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 10 listopada 2014 r., E.J. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonanie ww. decyzji. Skarżąca podniosła, że zestawienie środków pieniężnych przedstawione na stronach 28-34 zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowe i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji ostatecznej w przedmiotowej sprawie. Wskazała, że jej stan majątkowy nie pozwala na zapłatę nałożonego podatku wraz z odsetkami, dlatego też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uważa za uzasadniony.

Postanowieniem z 19 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przyznania Skarżącej wnioskowanego uprawnienia procesowego. W ocenie sądu administracyjnego pierwszej instancji, Skarżąca nie powołała żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Skarżąca nie przedstawiła żadnych danych obrazujących jej sytuację majątkową, w związku z czym, sąd nie mógł odnieść kwoty nałożonego na skarżącą zobowiązania do jej rzeczywistej sytuacji majątkowej, ani też stwierdzić, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji powstanie szkoda której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca zaskarżył zażaleniem.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Powyższa zasada może doznać ograniczenia poprzez zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zaznaczyć należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma charakter uznaniowy, stąd Naczelny Sąd Administracyjny - dokonując kontroli instancyjnej - nie może odnosić się do merytorycznej strony rozstrzygnięcia, wkraczałby bowiem wówczas w zakres władzy dyskrecjonalnej przyznanej mocą przepisów ustawy sądowi rozpoznającemu wniosek.

Z powyższych względów kontrola instancyjna dotyczyć może jedynie proceduralnej strony postępowania wpadkowego. Podkreślenia wymaga również fakt, że podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym była strona skarżąca i to na niej ciążył - z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. - obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Analiza akt sprawy, doprowadziła sąd administracyjny pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że Skarżąca nie wykazała, że w sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej.

W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, NSA stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie ocenił, że ogólnikowe powołanie się na możliwość wystąpienia szkody nie może być uznane za wyczerpujące uzasadnienie wniosku. W ocenie NSA, WSA w Krakowie przeprowadził postępowanie w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie rozstrzygnięcia wydanego przez sąd odpowiadało wszystkim wymogom określonym w art. 141 § 4 w z. z art. 166 p.p.s.a.

Z tych też względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.