Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1988784

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 16 grudnia 2015 r.
II FZ 791/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 568/15 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 marca 2015 r. nr (...) w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

M.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 6 marca 2015 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów podatkowych Skarżąca stwierdziła, że nieuwzględnienie tego żądania narazi ją na znaczną szkodę.

Postanowieniem z 13 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania Skarżącej ochrony tymczasowej, argumentując, że Strona nie podjęła próby wykazania zasadności wniosku. Nie wyjaśniła nawet w czym upatruje znacznej szkody, na której powstanie jest narażona. Takie ograniczenie uzasadnienia żądania nie pozwala na uznanie, by w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca zaskarżył zażaleniem.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Powyższa zasada może doznać ograniczenia poprzez zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zaznaczyć należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma charakter uznaniowy, stąd Naczelny Sąd Administracyjny - dokonując kontroli instancyjnej - nie może odnosić się do merytorycznej strony rozstrzygnięcia, wkraczałby bowiem wówczas w zakres władzy dyskrecjonalnej przyznanej mocą przepisów ustawy sądowi rozpoznającemu wniosek.

Z powyższych względów kontrola instancyjna dotyczyć może jedynie proceduralnej strony postępowania wpadkowego. Podkreślenia wymaga również fakt, że podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym była strona skarżąca i to na niej ciążył - z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. - obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Analiza akt sprawy, doprowadziła sąd administracyjny pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że Skarżąca nie wykazała, że w sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej.

W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, NSA stwierdza, że sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie ocenił, że ogólnikowe powołanie się na możliwość wystąpienia szkody nie może być uznane za wyczerpujące uzasadnienie wniosku. W ocenie NSA, WSA w Gliwicach przeprowadził postępowanie w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie rozstrzygnięcia wydanego przez sąd odpowiadało wszystkim wymogom określonym w art. 141 § 4 w z. z art. 166 p.p.s.a.

Z tych też względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.