Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1397912

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 3 października 2013 r.
II FZ 786/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2243/12 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. B. i P. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 31 maja 2013 r., nr (...) w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

1. Postanowieniem z 6 sierpnia 2013 r., III SA/Wa 2243/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. B. i P. B. na postanowienie Ministra Finansów z 31 maja 2013 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne.

Zdaniem sądu, skarżący nie wykazali - jak tego wymaga art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."), że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wyraził niezadowolenie z odmowy udzielenia prawa pomocy i wskazał, że obecna "sytuacja finansowa znacznie odbiega od przedstawionej przez Sąd sytuacji. Nie jest również zasadne wskazywanie na posiadanie różnych źródeł utrzymania bądź posiadany majątek."

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym przysługuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z tym należy zauważyć, że prawo pomocy to pomoc budżetu państwa osobom, które z uwagi na trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy są przy tym określone ogólnie, a więc uznaniu sądu pozostawił ustawodawca ocenę okoliczności przemawiających, zdaniem wnioskodawcy, za rozstrzygnięciem korzystnym dla strony. Ciężar dowodu w tym postępowaniu spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że nie jest w stanie pokryć kosztów zastępstwa procesowego we własnym zakresie. Udzielenie prawa pomocy powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy zaakceptować stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie wynika, iż skarżący nie są w stanie ponieść stosownych kosztów sądowych (100 zł na danym etapie postępowania) bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak bowiem słusznie wskazał sąd pierwszej instancji skarżący otrzymują przychód z działalności gospodarczej w wysokości ok. (...) zł miesięcznie, z działalności rolniczej: (...) zł rocznie oraz z pracy (...) zł miesięcznie. Skarżący osiągają zatem dochody pozwalające na partycypację w kosztach postępowania. Oceny tej wnioskodawca nie podważył w złożonym zażaleniu, które stanowi jedynie gołosłowną polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem sądu pierwszej instancji.

Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 oraz art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.