Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1068778

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 30 sierpnia 2011 r.
II FW 2/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik.

Sędziowie: NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), WSA del. Beata Cieloch.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej wniosku Marszałka Województwa Lubuskiego z dnia 4 kwietnia 2011 r. nr (...) o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Marszałkiem Województwa Lubuskiego a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Zielonej Górze w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu kary pieniężnej. postanawia: odrzucić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 4 kwietnia 2011 r. Marszałek Województwa Lubuskiego wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego przez wskazanie organu właściwego w sprawie umorzenia części kary pieniężnej, wymierzonej na podstawie art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) za przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu w ruchu po drodze wojewódzkiej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Lubuski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Gorzowie Wielkopolskim wniosek strony o umorzenie części kary pieniężnej przekazał w trybie art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) Marszałkowi Województwa Lubuskiego (Zarządowi Dróg Wojewódzkich w Zielonej Górze), a ten ostatni uznaje się za organ właściwy w sprawie, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze po rozpatrzeniu odwołania od jego decyzji odmawiającej umorzenia części kary pieniężnej, decyzję tę uchyliło, przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia i zaleciło wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wobec wątpliwości co do właściwości organu.

W odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze wniosło o jego odrzucenie ze względu na brak ustawowych przesłanek do wystąpienia sporu kompetencyjnego pomiędzy organem pierwszej instancji a organem odwoławczym, ewentualnie o oddalenie wniosku z uwagi na fakt, że ewentualny spór kompetencyjny mógłby zaistnieć tylko pomiędzy Marszałkiem Województwa Lubuskiego a Lubelskim Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego w Gorzowie Wielkopolskim.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej; na mocy art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. spory te rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Istotą sporu kompetencyjnego jest rozbieżność poglądów co do zakresu działania organów administracji publicznej w odniesieniu do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy, polegająca na tym, że co najmniej dwa organy uznają się za właściwe, bądź żaden z organów za właściwy się nie uznaje. W rozpoznawanej sprawie spór kompetencyjny w istocie nie zachodzi, ponieważ organ administracji rządowej, jakim jest Lubuski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie uznaje swej właściwości w sprawie umorzenia kary pieniężnej, podczas gdy Marszałek Województwa Lubuskiego swoją właściwość uznaje. W sprawie nie zachodzi zatem ani negatywny, ani pozytywny spór kompetencyjny. Wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie nieistniejącego w rzeczywistości sporu kompetencyjnego jest zatem niezasadne, a wynika wyłącznie z błędnej w tym względzie sugestii Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Kolegium to popełnia zresztą błąd dalej idący, ponieważ po stwierdzeniu, że zaskarżona do tego Kolegium decyzja Marszałka Województwa Lubuskiego wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, a więc jest nieważna, Kolegium powinno na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylić tę decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (por. B. Adamiak, w: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2003, Nb 3 do art. 138, s. 595).

Pomimo braku przesłanek do rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego, przemawiających za oddaleniem wniosku, w sprawie zachodzi jednak dodatkowo przesłanka niedopuszczalności samego wniosku wobec zaistnienia sporu pomiędzy organem pierwszej instancji i organem odwoławczym. W tej sytuacji wniosek należy uznać za niedopuszczalny i podlegający odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 15 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.