Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211800

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 6 maja 1999 r.
II CZ 33/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN S. Dąbrowski (spraw.)

Sędziowie SN: B. Myszka, T. Żyznowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 6 maja 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Jarosława B. - właściciela Firmy Budowlanej "Buszrem" przeciwko Krzysztofowi T. - właścicielowi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "P." o zapłatę, na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 18 grudnia 1998 r., postanawia:

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy w dniu 6 maja 1997 r. wydał nakaz zapłaty, w którym nakazał pozwanemu Krzysztofowi T. właścicielowi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "P." aby zapłacił powodowi Jarosławowi B. właścicielowi Firmy Budowlanej "B." kwotę 11.117,12 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 kwietnia 1997 r.

Po rozpoznaniu zarzutów pozwanego Sąd Rejonowy wyb. wyrokiem z dnia 30 czerwca 1998 r. uchylił nakaz zapłaty co do kwoty 6.007,38 zł i w tym zakresie postępowanie umorzył. W pozostałej części nakaz zapłaty utrzymał w mocy.

W apelacji od powyższego wyroku pozwany wniósł o jego zmianę przez uchylenie nakazu zapłaty w całości i oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie wyroku w części utrzymującej w mocy nakaz zapłaty. Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 25 września 1998 r. oddalił apelację.

Wyrok Sądu Wojewódzkiego pozwany zaskarżył kasacją. Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 18 grudnia 1998 r. odrzucił kasację. W uzasadnieniu Sąd Wojewódzki stwierdził, że zgodnie z treścią przepisu art. 393 pkt 1 k.p.c. Kasacja nie przysługuje w sprawach o świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Sprawa niniejsza jest sprawą gospodarczą o świadczenie pieniężne, w której wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 5.110 zł. Uznając kasację za niedopuszczalną Sąd Wojewódzki jako podstawę prawną jej odrzucenia, powołał art. 3935 k.p.c.

Na postanowienie o odrzuceniu kasacji pozwany złożył zażalenie. Zarzucając naruszenie art. 4791 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że sprawa jest sprawą gospodarczą wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Przepis art. 4791 k.p.c. określa sprawy gospodarcze jako sprawy ze stosunków cywilnych między podmiotami gospodarczymi w zakresie prowadzonej przez nie działalności gospodarczej. Definicja ta wskazuje, że muszą zachodzić trzy przesłanki, żeby sprawa była sprawą gospodarczą:

1)

sprawa winna wynikać ze stosunków cywilnych, a więc mieć charakter sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 k.p.c. Nie jest natomiast konieczne, żeby sprawa wynikała z umowy między stronami.

2)

Strony procesu winny być podmiotami gospodarczymi.

3)

Stosunek cywilny, z którego wynika sprawa winien pozostawać w zakresie prowadzonej przez każdą ze stron działalności gospodarczej.

Wszystkie wyżej wymienione przesłanki zachodzą w niniejszej sprawie. Podstawą roszczenia powoda jest nabycie przez niego wierzytelności należnych od pozwanego innej osobie. Sprawa wynika więc ze stosunku cywilnego. Załączone na k. 5 akt zaświadczenie o wpisie do ewidencji stwierdza, że działalność gospodarcza powoda obejmuje między innymi "skup wierzytelności". Nabycie wierzytelności mieściło się więc w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez powoda. Źródłem nabytych przez powoda wierzytelności była umowa zawarta przez pozwanego w zakresie jego przedsiębiorstwa z Przedsiębiorstwem Produkcyjno-Handlowym i Usługowym "E.". Zatem stosunek cywilny, z którego wynika sprawa pozostaje w ramach działalności gospodarczej obu stron.

Ponieważ sprawa niniejsza jest sprawą gospodarczą o świadczenie, trafnie przyjął Sąd Wojewódzki, że zgodnie z art. 393 pkt 1 k.p.c. kasacja nie przysługuje wobec wartości przedmiotu zaskarżenia niższej niż 10 tysięcy złotych.

Z powyższych względów i na mocy art. 39318 k.p.c. oraz art. 385 k.p.c. w zw. z art. 39319 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.