Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211811

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 14 lipca 1999 r.
II CKN 438/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN A. Górski.

Sędziowie SN: J. Gudowski, B. Myszka (spraw.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 1999 r. na rozprawie sprawy z wniosku Haliny J. z udziałem Stanisława J. o podział majątku wspólnego na skutek kasacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 18 grudnia 1997 r., postanawia:

odrzucić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 1997 r. Sąd Wojewódzki oddalił apelację wnioskodawczyni Haliny J. od postanowienia Sądu Rejonowego z 18 kwietnia 1997 r., którym oddalony został wniosek o ustalenie nierównych udziałów w majątku wspólnym, po ustaniu wspólności ustawowej między małżonkami Haliną J. i Stanisławem J., i dokonany podział tego majątku wspólnego. Wnioskodawczyni zaskarżyła postanowienie Sądu Wojewódzkiego kasacją wniesioną przez ustanowionego przez nią pełnomocnika będącego radcą prawnym. Sąd Wojewódzki przedstawił tę kasację wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W ramach, nakazanej treścią art. 3938 § 1 k.p.c., kontroli zachowania wymagań formalnych trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 19, poz. 145, z 1989 r. Nr 33, poz. 175 i z 1996 r. Nr 106, poz. 496), w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 maja 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 471), radca prawny może świadczyć pomoc prawną m.in. osobom fizycznym, lecz z wyłączeniem spraw rodzinnych, opiekuńczych i karnych. Ponieważ pomocą prawną - jak wynika z art. 7 powołanej ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. (Dz. U. Nr 19, poz. 145 ze zm.) - jest w szczególności zastępstwo prawne i procesowe, radca prawny nie może być pełnomocnikiem procesowym strony czy uczestnika postępowania m.in. w sprawach rodzinnych. Do tej kategorii spraw należy zaliczyć sprawy o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami. Stanowisko takie zajął już Sąd Najwyższy, przyjmując w orzeczeniu z dnia 3 lipca 1998 r. II CZ 42/98 (OSNC 1998 z. 12, poz. 223), że radca prawny nie może być pełnomocnikiem procesowym w sprawie o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami. Skład orzekający Sądu Najwyższego podziela to stanowisko, jak i przytoczoną w uzasadnieniu powołanego orzeczenia argumentację. Prowadzi to do wniosku, że w przedmiotowej sprawie radca prawny nie może - jako pełnomocnik wnioskodawczyni - wnieść kasacji. Art. 4 ust. 1 powoływanej ustawy o radcach prawnych bowiem jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 87 § 1 k.p.c. Kasacja wniesiona przez radcę prawnego w niniejszej sprawie, stosownie do art. 3935 k.p.c., podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, jako niedopuszczalna.

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.