Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211705

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 11 czerwca 1999 r.
II CKN 387/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodnicząca: Sędzia SN B. Myszka.

Sędziowie SN: H. Ciepła (spraw.), H. Pietrzkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Bogusława K. i Marka K. przeciwko Fabryce Sprzętu Elektrotechnicznego "T." Spółce Akcyjnej o wydanie nieruchomości, na skutek kasacji powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 listopada 1997 r.,

oddala kasację i zasądza od powodów solidarnie na rzecz strony pozwanej kwotę 1.500 zł (jeden tysiąc pięćset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 18 IV 1997 r. oddalił żądanie powodów o wydanie nieruchomości, uznając że umowa dzierżawy tej nieruchomości została im skutecznie wypowiedziana na dzień 31.I.1994 r. po którym nie doszło do jej przedłużenia w sposób dorozumiany w myśl art. 674 w związku z art. 694 k.c. Strona pozwana warunkowała przedłużenie umowy spłatą zaległego czynszu, lecz powodowie tego warunku nie spełnili.

Apelację powodów Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 24.XI.1997 r. oddalił, podzielając poczynione przez Sąd Wojewódzki ustalenia, wyprowadzone z nich wnioski oraz ich ocenę jurydyczną, prowadzącą do przyjęcia, że umowa dzierżawy przedmiotowej nieruchomości została skutecznie wypowiedziana i nie doszło do jej przedłużenia.

Powodowie w kasacji opartej na naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię przepisów art. 674 w związku z art. 694 k.c., polegającą na błędnym przyjęciu, że nie doszło w sposób dorozumiany do przedłużenia umowy dzierżawy wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sytuacji, gdy skarżący nie zarzuca, jak w przedmiotowej sprawie, naruszenia przepisów postępowania przez poczynienie wadliwych ustaleń, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, dla oceny trafności zarzutu naruszenia prawa materialnego, miarodajny jest stan faktyczny przyjęty za podstawę wydania zaskarżonego wyroku.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że po wypowiedzeniu powodom umowy dzierżawy, wskutek zalegania z zapłatą czynszu, ze skutkiem na dzień 31.I.1994 r., "aneksem z dnia 1 II 1994 r." zawarto umowę dzierżawy na miesiąc luty 1994 r. Przystąpienie do negocjacji w przedmiocie przedłużenia tej umowy uzależniono od poprawy płynności płatniczej za bieżące miesiące oraz od spłacenia zaległego czynszu. Powodowie tego warunku nie spełnili. Przedmiotem prowadzonych następnie rozmów była spłata zaległości czynszowych, które zostały ostatecznie zasądzone wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia 29.XII.1995 r. w sprawie 551/94.

Tak ustalony stan faktyczny wyklucza, jak trafnie uznał Sąd Apelacyjny, w ślad za Sądem I instancji, przyjęcie, że doszło do przedłużenia umowy dzierżawy w sposób dorozumiany w myśl art. 674 w związku z art. 694 k.c.

Dlatego takiego przyjęcia konieczne jest, by dalsze używanie przedmiotu dzierżawy przez dotychczasowego dzierżawcę odbywało się za wyraźną lub chociażby dorozumianą zgodą wydzierżawiającego, co w ustalonym stanie faktycznym, którym związany jest Sąd Najwyższy, nie miało miejsca.

Skarżący na uzasadnienie zarzutu kasacyjnego przytacza te same argumenty co w apelacji, które nie odniosły zamierzonego skutku z przyczyn wywiedzionych przez Sąd Apelacyjny w motywach zaskarżonego wyroku.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych stanowi polemikę z wywodami Sądu Apelacyjnego, nie zawiera zaś racjonalnych argumentów podważających trafność zaskarżonego orzeczenia.

Z tych przyczyn kasację, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw, oddalono (art. 39312 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 39319 i art. 391 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.