Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211704

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 16 czerwca 1999 r.
II CKN 386/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN J. Suchecki (spraw.).

Sędziowie SN: F. Barczewska, Z. Strus.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 1999 r. na rozprawie sprawy z wniosku Antoniego S. z udziałem: Marii F. i in., o rozgraniczenie nieruchomości, na skutek kasacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 15 stycznia 1998 r., postanawia:

oddalić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy dokonał rozgraniczenia nieruchomości wnioskodawcy i uczestników według stanu prawnego wynikającego z nabycia własności przygranicznego pasa gruntu w drodze zasiedzenia.

Sad ten ustalił, że obie rozgraniczane nieruchomości wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi i w roku 1945 zostały wydzierżawione poprzednikom wnioskodawcy i uczestników. W roku 1977 dzierżawcy nabyli własność dzierżawionych gruntów z tym, że stan władania nie uległ zmianie i przebieg granicy był bezsporny do roku 1990 kiedy to okazało się, że granice władania są odmienne niż wykazane na mapach, a powierzchnie gruntów nabywanych w 1977 r. różnią się od ich powierzchni wynikających z umów dzierżawy. W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy przyjął, że nabywcy w roku 1977 uważali iż nabywają w granicach uprzednich dzierżaw, a posiadanie gruntów wykraczających poza granice ewidencyjne było posiadaniem w dobrej wierze, prowadzącym do zasiedzenia w myśl art. 172 § 1 k.c. w uprzednim brzmieniu tego przepisu.

Sąd Wojewódzki oddalił apelację wnioskodawcy. Sąd ten w pełni podzielił ustalenia i wnioski Sądu pierwszej instancji co do bezspornego od roku 1945 do co najmniej 1990 r. przebiegu przedmiotowej granicy mimo zmiany charakteru władania graniczącymi nieruchomościami i co do tego, że od 1977 r. władanie spornym pasem gruntu było posiadaniem samoistnym w dobrej wierze.

Postanowienie Sądu Wojewódzkiego wnioskodawca zaskarżył kasacją wnosząc o uchylenie orzeczeń Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Kasację opiera na obu podstawach z art. 3931 k.p.c. z tym, że zarzucając naruszenie prawa materialnego wskazuje art. 172 § 1 k.c. w uprzednim jego brzmieniu, natomiast nie wskazuje w sposób konkretny które przepisy postępowania i w jaki sposób zostały naruszone. W tej sytuacji nie jest możliwe odniesienie się do zarzutów proceduralnych i rozważenia wymaga jedynie, czy w ramach ustalonego stanu faktycznego sprawy prawidłowo zastosowano normę art. 172 § 1 k.c.

Zdaniem Sądu Najwyższego, jeżeli ustalono iż wolą nabywców graniczących nieruchomości było nabycie w granicach ich uprzedniej dzierżawy i że taka granica przez okres ponad dziesięcioletni nie była kwestionowana - uczestnicy stali się posiadaczami samoistnymi w dobrej wierze, gdyż w ustalonych okolicznościach (ich stan posiadania nie wykazywał istotnych różnic od powierzchni gruntu wykazanej w akcie nabycia, co wskazał Sąd Wojewódzki) mogli mieć usprawiedliwione przekonanie że posiadają w ramach przysługującego im prawa.

Nie zachodzi więc naruszenie prawa materialnego, stąd kasacja z mocy art. 39312 k.p.c. ulega oddaleniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.