Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211702

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 31 maja 1999 r.
II CKN 374/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN H. Ciepła (spraw.).

Sędziowie SN: K. Kołakowski, Z. Strus.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 31 maja 1999 r. na rozprawie sprawy z wniosku Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w C. z udziałem Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w M. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie na skutek kasacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 18 grudnia 1997 r., postanawia:

oddalić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 30 I 1997 r. Sąd Rejonowy oddalił wniosek Gminnej Spółdzielni "Sam. Chł." w C. o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości położonej w C. o powierzchni 0,3120 ha, objętej księgą wieczystą Kw. (...).

Rozstrzygnięcie to oparł na ustaleniu, że właścicielem tej nieruchomości jest Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska, która na polecenie władzy administracyjnej w 1976 r. przekazała Gminnej Spółdzielni budynek zakładu mleczarskiego, budynki: administracyjny, energetyczny i gospodarczo magazynowy, a 6 I 1977 r. główny budynek produkcyjny - dla zorganizowania wytwórni wód gazowych należącej do Gminnej Spółdzielni. Od tego czasu Spółdzielnia ta jest posiadaczem tej nieruchomości. Uznając, że posiadanie to jest posiadaniem w złej wierze Sąd Rejonowy stwierdził, że nie upłynął jeszcze 30-letni okres posiadania wymagany przepisem art. 172 § 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.X.1990 r.

Apelację Gminnej Spółdzielni Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 18.XII.1997 r. oddalił, podzielając poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia oraz wyprowadzone z nich wnioski i ich ocenę jurydyczną przyjmującą, że posiadanie przedmiotowej nieruchomości przez Gminną Spółdzielnię ma charakter posiadania w złej wierze, a w konsekwencji że nie zostały spełnione przesłanki z art. 172 § 2 k.c. warunkujące nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie.

Wnioskodawczyni w kasacji opartej na obu podstawach wymienionych w art. 3931 pkt 1 i 2 k.p.c. zarzuciła naruszenie art. 172 § 1 k.c. w brzemieniu obowiązującym do dnia 1.X.1990 r. przez błędną wykładnię pojęcia dobrej wiary i niezastosowanie go oraz naruszenie przepisów art. 227, 229, 232 i 233 § 1 k.p.c. przez sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem, polegającą na przyjęciu złej wiary mimo, że z odpisu z Kw. (...) wynika 20-letni okres spokojnego posiadania. W konkluzji wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienie żądania wniosku.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sytuacji, gdy kasacja opiera się na obu podstawach wymienionych w art. 3931 k.p.c., w pierwszej kolejności wymaga rozważenia zarzut naruszenia przepisów procesowych, jako rzutujący na możliwość oceny prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Prawidłowo ustalona podstawa faktyczna, należąca do materii procesowej, jest niezbędną przesłanką dokonania oceny prawnej rozstrzygnięcia.

Zarzut naruszenia powołanych w kasacji przepisów procesowych jest chybiony.

Odmawiając przeprowadzenia, zawnioskowanych przez skarżącą w postępowaniu apelacyjnym, dowodów z wypisu z rejestru gruntów działki nr 275 położonej w P., kserokopii aktu notarialnego (k. 177-178) nie naruszył Sąd Wojewódzki przepisów art. 227 i 232 k.p.c., bowiem dowody te nie dotyczą nieruchomości będącej przedmiotem zasiedzenia.

Pozostałe argumenty, odwołujące się do wpisu prawa własności w księdze wieczystej, mające zdaniem skarżącej uzasadniać zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c., w istocie dotyczą wyprowadzenia z poczynionych ustaleń błędnego wniosku, polegającego na przyjęciu, że posiadanie przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości było posiadaniem w złej wierze, a w konsekwencji, że nie została spełniona przesłanka okresu posiadania w dobrej wierze skutkująca zasiedzenie w rozumieniu art. 172 § 1 k.c. Jest to więc zarzut mieszczący się w podniesionym w ramach podstawy z art. 3931 pkt 1 k.p.c. naruszenia art. 172 § 1 k.c. Jednakże i ten zarzut okazał się chybiony.

Dokonana przez Sąd Wojewódzki ocena charakteru posiadania przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości i przyjęcie w jej wyniku, w ślad za Sądem I instancji, że posiadanie to jest posiadaniem w złej wierze, nie może być skutecznie zwalczana z przyczyn wywiedzionych przez Sąd Wojewódzki w motywach zaskarżonego orzeczenia.

Dla tej oceny nie ma znaczenia, wbrew stanowisku skarżącej, ani okoliczność, że przekazującą jej protokołem zdawczo odbiorczym budynku była Wojewódzka Spółdzielnia Mleczarska - Zakład Mleczarski, ani akcentowana w kasacji data wpisu w księdze wieczystej na rzecz Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w M. własności nieruchomości będącej przedmiotem zasiedzenia. Wymieniony protokół nie obejmował bowiem gruntów, a wpis prawa własności tego rodzaju nieruchomości w księdze wieczystej nie ma charakteru konstytutywnego.

Prawidłowa ocena prawna dokonanych ustaleń daje podstawę do przypisania posiadaniu przez skarżącą przedmiotowego gruntu cech posiadania w złej wierze, a tym samym przesądza o niespełnieniu 30 letniego okresu posiadania jako przesłanki z art. 172 § 2 k.c. warunkującej nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie.

Z tych przyczyn kasację, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw, oddalono (art. 39312 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.