Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211697

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 27 maja 1999 r.
II CKN 365/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN B. Czech.

Sędziowie SN: M. Sychowicz, H. Wrzeszcz (spraw.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 27 maja 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Marioli Z. przeciwko Biuru Usług Inwestycyjnych "D." z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej Krystyny M. i interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Budowlanego "P." Spółce z o.o. o zapłatę na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 12 listopada 1997 r., oddala kasację i zasądza od pozwanego na rzecz powódki 500 zł (pięćset) kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 20 III 1997 zasądził od Biura Usług Inwestycyjnych "Dim - Bud" na rzecz Marioli Z. 10.000 zł odszkodowanie. Uznał, że pozwany dopuścił się zwłoki w wykonaniu umowy wzajemnej albowiem nie oddał budynku mieszkalnego w stanie podstawowym w umówionym terminie. Naraziło to powódkę na szkodę w postaci zwrotu zadatku w podwójnej wysokości, którą przewidywała umowa przedwstępna z 14.I.1993 r. sprzedaży mieszkania poszkodowanej interwenientce ubocznej - Krystynie M.

Apelację od tego orzeczenia Sąd odwoławczy oddalił zaskarżonym wyrokiem, podzielając stanowisko Sądu I instancji.

W kasacji, opartej na pierwszej podstawie z art. 3931 k.p.c., pełnomocnik pozwanego zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 491 § 1 k.c. oraz niezastosowanie art. 362 k.c. i wnosił o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Konsekwencją oparcia kasacji wyłącznie na pierwszej podstawie z art. 3931 k.p.c. jest związanie Sądu kasacyjnego podstawą faktyczną rozstrzygnięcia albowiem podważenie jej wymaga wykazania przez skarżącego, - w ramach drugiej podstawy kasacyjnej - że ustalenia faktyczne zostały dokonane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik tych ustaleń. (por. wyrok SN z dnia 8 maja 1997, II CKN 99/97 nie publikowane).

Bezskuteczna jest zatem podjęta w rozpoznawanej kasacji krytyka ustaleń faktycznych Sądu drugiej instancji.

W świetle tych ustaleń - wbrew zarzutowi kasacji - nie ma podstaw do uznania, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem prawa materialnego.

Wynikające z ustaleń Sądów obu instancji zawinione przez pozwanego opóźnienie w oddaniu powódce mieszkania w stanie podstawowym uzasadnia - co trafnie przyjęto w kwestionowanym wyroku - odpowiedzialność "D." na podstawie art. 491 § 1 k.c., który przyznaje wierzycielowi prawo żądania naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy wzajemnej.

Odpowiedzialności pozwanego nie podważa zarzut, że "szkoda powódki nie miała związku (...) z zwłoką" ponieważ okoliczności na których "D." oparł go, jako nie objęte podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, nie mogą być wykorzystywane do kwestionowania kwalifikacji prawnej.

Z tych samych powodów chybiony jest zarzut nieprzyjęcia przyczynienia powódki (art. 362 k.c.). Ustalone przez Sąd przyczyny zwłoki w oddaniu mieszkania nie mają bowiem związku z zachowaniem się Marioli Z., a zwłaszcza z zapłatą przez nią części kosztów budowy mieszkania po upływie uzgodnionego terminu.

Nie podważa zaskarżonego wyroku wyrażone w kasacji stanowisko, że odpowiedzialność skarżącego powinna być ograniczona "jedynie do ewentualnych szkód powódki w związku z robotami wykończeniowymi lokalu" albowiem jako pozbawione jurydycznego uzasadnienia nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

Z powyższych powodów i na podstawie art. 39312 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego oparte jest na art. 98 k.p.c. w związku z art. 39319 k.p.c. i 391 k.p.c. oraz § 15 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12.XII.1997 w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz. 1013).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.