Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1633578

Orzeczenie
Sądu Najwyższego
z dnia 3 października 1935 r.
II C 988/35

UZASADNIENIE

Uzasadnienie faktyczne

Podaną w skardze kasacyjnej podstawę kasacyjną naruszenia prawa materjalnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ustawy Sąd Najwyższy pomija jako niewywiedzioną (art. 427 k.p.c.).

Naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna dopatruje się z tej przyczyny, ponieważ Sąd Apelacyjny uznał zażalenie skierowane do tegoż Sądu na postanowienie Sądu Okręgowego jako sądu drugiej instancji za wniesione do instancji niewłaściwej i je odrzucił. Skarga kasacyjna mniema, że zażalenie to było do Sądu Apelacyjnego dopuszczalne, gdyż dotyczyło postanowienia niestanowczego (art. 377 k.p.c.), za jakie powódka uważa postanowienie o odmowie prawa ubogich. Atoli k.p.c. nie przewiduje w ogólności w swej części I, obejmującej postępowanie w sprawach procesowych, żadnych środków odwoławczych do Sądu Apelacyjnego na orzeczenia Sądu Okręgowego, wydane w postępowaniu odwoławczem lub zażaleniowem, i nie wprowadza takichże środków odwoławczych, także w odniesieniu do postanowień niestanowczych (art. 377 k.p.c.).

Okoliczność, że Sąd Apelacyjny we Lwowie uznał się w innej sprawie właściwym do rozpoznania zażalenia, wniesionego na postanowienie Sądu Okręgowego jako Sądu drugiej instancji, oraz że Sąd Najwyższy wadliwości tej nie wytknął, jest bez znaczenia dla sprawy niniejszej, albowiem w sprawie niniejszej orzeczenia wydane w innej sprawie nie obowiązują (§ 12 kod. cyw.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.