Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1283693

Wyrok
Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z dnia 22 marca 2001 r.
II AKa 87/01

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Jolanta Śpiechowicz.

Sędziowie: SA Jan Dybek (spr.), SO del. Elżbieta Mieszczańska.

Przy udziale Prokuratora Prok. Apel.; Stefana Jarskiego.

Sentencja

Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2001 r. sprawy z wniosku J. T. - o odszkodowanie z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 11 stycznia 2001 r. sygn. akt XVI1 Ko 281/98:

1.

zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

2.

obciążą Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego.

Uzasadnienie faktyczne

J. T. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz odszkodowania i zadośćuczynienia za okres od 4 kwietnia 1940 r. do lipca 1943 za represjonowanie przez władze radzieckie. Sąd Okręgowy żądanie to oddalił.

Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy domaga się zmiany zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem pozwu lub uchylenia tegoż wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podnosi w szczególności, że sąd I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 8 ust. 2a oraz 2b ustawy z 23 lutego 1991 r. (Dz. U. Nr 34) zwanej dalej ustawą lutową jako, że wywiezienie J. T. do Kazachstanu nastąpiło z uwagi na działalność konspiracyjną szwagra, który został rozstrzelany.

Uzasadnienie prawne

Sąd odwoławczy zważył: Apelacja nie jest zasadna. Z ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd merytoryczny, opartych na zeznaniach J. T. jako świadka, nie kwestionowanych zresztą przez strony procesowe wynika, że w kwietniu 1940 r. mając 15 lat wraz z siostrą i rodzicami został deportowany przez władze byłego ZSRR ze S. do Kazachstanu.

Tam w sierpniu 1943 r. zgłosił się do Wojska Polskiego. Ani on, ani też jego ojciec przed deportacją nie prowadzili działalności politycznej. Należy w związku z tym stwierdzić, iż stanowisko prawne wyrażone przez Sąd Okręgowy jest trafne. Po pierwsze dlatego, że art. 8 ust. 2a i 2b ustawy lutowej w brzmieniu znowelizowanym ustawą z 18 lipca 1998 r. (Dz. U. Nr 97, poz. 604) stanowiącym podstawę żądanego odszkodowania dotyczy osób represjonowanych od 1 lipca 1944 r. W tym czasie wnioskodawca był już w Wojsku Polskim a zatem nie był represjonowany. Po wtóre J. T. co sam przyznał ani też jego ojciec nie prowadzili działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

Nie ma tu więc związku z faktem rozstrzelania szwagra wnioskodawcy we L. w 1940 r. w wykonaniu wyroku Sądu Najwyższego byłego ZSRR, jest zaś rzeczą znana powszechnie, iż masowa deportacja ludności polskiej ze wschodnich terenów Rzeczypospolitej Polskiej w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim, w głąb byłego Związku Radzieckiego była akcją zorganizowaną przez jego organy.

Z tych powodów orzec należało jak we wstępie wyroku. O kosztach sądowych postanowiono w myśl art. 13 ustawy lutowej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.