Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2692175

Wyrok
Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z dnia 21 lutego 2018 r.
II AKa 157/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Tomasz Duski.

Sędziowie SA: Andrzej Solarz (spr.), Lucyna Juszczyk.

Przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie Magdaleny Michalik.

Sentencja

Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 roku w sprawie A B oskarżonego z art. 56 § 1 kks i inne A B(1), I K i P K oskarżonych z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 56 § 1 kks i inne apelacji obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2016 roku sygn. akt VI K 34/13

I. w stosunku do A B zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie;

II. w stosunku do A B(1), I K i P K zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uniewinnia tych oskarżonych od dotyczących ich zarzutów aktu oskarżenia, a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie faktyczne

A B został oskarżony o to, że:

I.W okresie od dnia 22 lutego 2007 roku do dnia 25 stycznia 2008 roku w K, K(1) i innych miejscowościach na terenie Polski, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru, przy pomocy udzielonej przez P K, I K, A B(1) oraz ustalone osoby, wobec których postępowanie zostało prawomocnie zakończone, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodów, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (nazwa) z siedzibą w K przy ulicy ..., NIP ...zataił prawdę w składanych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego K(2) deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT 7 nie ujawniając przedmiotu oraz podstawy opodatkowania, wynikających z faktycznie przeprowadzonych przez niego transakcji zakupu i sprzedaży kart telefonicznych "pre-paid" polskich operatorów sieci komórkowych łącznej wartości netto 11.848.077,12 zł., które nabył od (nazwa(1)) S.A. w ramach nieobciążonego podatkiem VAT świadczenia usług elekomunikacyjnych poza terytorium Polski zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 -5 w zw. z art. 28 b ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535), pod pretekstem ich rzekomego zakupu przez podmioty zagraniczne (nazwa(2)), (nazwa(3)), (nazwa(4)) zarejestrowane na terenie Węgier oraz (nazwa(5)) zarejestrowany na terenie Republiki Czeskiej, poprzez podjęcie czynności polegających na pozorowaniu ich zakupu przez te podmioty i faktycznym odbiorze od sprzedającego, po uprzednim potwierdzeniu przyjęcia towaru na magazyny firm zagranicznych, w rzeczywistości zaś ich sprzedaży na terenie Polski, gwarantującej zysk w postaci, co najmniej nieuiszczonego 4 podatku VAT, przez co doprowadził do uszczuplenia należności podatkowej, dużej wartości w kwocie 2.606.577,41 zł., udzielając jednocześnie pomocnictwa ustalonym osobom, podejmującym działania w imieniu i na rzecz (nazwa(1)) S.A do zaniżenia zobowiązań podatkowych oraz wykazania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym poprzez rozliczenie w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT 7 składanych właściwemu miejscowo Naczelnikowi Urzędu Skarbowego na podstawie łącznie 192 nierzetelnych i nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych faktur VAT, których przedmiotem była fikcyjna sprzedaż kart telefonicznych "pre-paid" polskich operatorów sieci komórkowych na rzecz wymienionych powyżej podmiotów zagranicznych - tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 kks oraz z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 56 § 1 kks i z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 76 § 1 kks w zw. z art. 20 § 2kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 kks;

II. W okresie od dnia 23 lutego 2007 roku do dnia 18 grudnia 2007 roku w K, K(1) i innych miejscowościach na terenie Polski, działając wspólnie i w porozumieniu z P K, I K, A B(1) oraz ustalonymi osobami, wobec których postępowanie zostało prawomocnie zakończone, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w różnej konfiguracji personalnej, czyniąc sobie z popełnienia tego czynu stałe źródło dochodów, podejmował działania zamierzające do udaremnienia lub znacznego utrudnienia ustalenia przestępnego pochodzenia środków pieniężnych w łącznej wysokości 11.791.697,12 zł., stanowiących korzyść uzyskaną z popełnionych czynów polegających na nieujawnieniu wobec właściwych organów podatkowych transakcji sprzedaży na terenie Polski kart telefonicznych "pre-paid" rzekomo nabytych w ramach świadczenia usług poza terytorium kraju przez symulujące działalność gospodarczą podmioty zagraniczne w ten sposób, że środki te 5 przekazywał do rąk P K, I K, A B(1), i innych celem dokonania ich wpłaty w oddziale (nazwa(1)) S.A. tytułem płatności za faktury sprzedaży, wystawiane na rzecz podmiotów zagranicznych o nazwach (nazwa(5)), (nazwa(2)), (nazwa(3)), (nazwa(4)), bądź wpłacał je osobiście pozorując, iż wpłacane w ten sposób środki stanowią aktywa podmiotów zagranicznych, które regulują należności za nabywany towar zmierzając w ten sposób do utrudnienia stwierdzenia faktycznego źródła ich pochodzenia - tj. o przestępstwo z art. 299 § 1 kk. w zw. z art. 299 § 5 kk. w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk A B(1) został oskarżony o to, że:

III. W okresie od dnia 30 maja 2007 roku do 18 grudnia 2007 r. w K, K(1)

oraz innych miejscowościach na terenie Polski, działając w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, w wykonaniu tego samego zamiaru, w zamiarze by A B dokonał przestępstw skarbowych, oszustw podatkowych, polegających na nieujawnieniu przez niego, jako rzeczywistą stronę transakcji, przed właściwym miejscowo organem podatkowym tj. Naczelnikiem Urzędu Skarbowego K(2) przedmiotu oraz podstawy opodatkowania, wynikających z faktycznie dokonanych, przy jego pomocy, transakcji zakupu i sprzedaży kart telefonicznych "pre-paid" polskich operatorów sieci komórkowych, łącznej wartości netto

4.191.666,62 zł., które nabyte zostały od (nazwa(1)) S.A. w ramach nieobciążonego podatkiem VAT świadczenia usług telekomunikacyjnych poza terytorium Polski zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 -5 w zw. z art. 28 b ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535), pod pretekstem ich rzekomego zakupu przez podmioty zagraniczne (nazwa(2)), (nazwa(3)) oraz (nazwa(4)) zarejestrowane na terenie Węgier oraz (nazwa(5)) zarejestrowany na terenie Republiki Czeskiej udzielił mu do jego popełnienia pomocnictwa, poprzez podjęcie czynności polegających na pozorowaniu zakupu i faktycznym odbiorze 6 od sprzedającego, w imieniu firm zagranicznych towaru na podstawie 51 nierzetelnych i nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych faktur VAT, po uprzednim potwierdzeniu jego rzekomego przyjęcia do magazynów tych firm, w rzeczywistości zaś jego udostępnienie A B na terenie Polski, celem dalszej sprzedaży, gwarantującej zysk, obejmujący, co najmniej nieuiszczony podatek VAT, czym pomógł w uszczupleniu należności podatkowej w kwocie nie mniejszej niż 922.166,66 zł; - tj. o przestępstwo skarbowe z art. 18 § 3 kk. w zw. z art. 56 § 1 kks. w zw. z art. 20 § 2 kks. w zw. z art. 6 § 2 kks.

IV. W okresie od 30 maja 2007 r. do dnia 14 grudnia 2007 r. w K, działając wspólnie i w porozumieniu z A B, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, celem osiągnięcia przez A B korzyści majątkowej, podejmował działania zmierzające do znacznego utrudnienia ustalenia przestępnego pochodzenia środków pieniężnych, w łącznej wysokości nie mniejszej niż 1.804.147,62 zł., w ten sposób, że środki te, jako korzyści A B pochodzące z popełnionych przez niego przestępstw skarbowych, oszustw podatkowych, polegających na nieujawnieniu wobec właściwych organów podatkowych, transakcji sprzedaży na terenie Polski kart "pre-paid" rzekomo nabytych w ramach świadczenia usług poza terytorium kraju przez symulujące działalność gospodarczą podmioty zagraniczne (nazwa(2)), (nazwa(3)), (nazwa(4)) zarejestrowane na terenie Węgier oraz (nazwa(5)) zarejestrowany na terenie Republiki Czeskiej przyjmował w formie gotówkowej, a następnie wpłacał w oddziale firmy (nazwa(1))

S.A. tytułem płatności za faktury sprzedaży, wystawione na rzecz wymienionych podmiotów zagranicznych, pozorując, iż wpłacane środki stanowią ich aktywa i zmierzając w ten sposób do utrudnienia stwierdzenia faktycznego źródła ich pochodzenia - tj. o przestępstwo z art. 299 § 1 kk. w zw. z art. 299 § 5 kk. w zw. z art. 12 kk.

7. I K został oskarżony o to, że:

V. W okresie od dnia 1 marca 2007 r. do 23 października 2007 r. w K,

K(1) i innych miejscowościach na terenie Polski, działając w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, w wykonaniu tego samego zamiaru, w zamiarze by A B dokonał przestępstw skarbowych, oszustw podatkowych, polegających na nieujawnieniu przez niego, jako rzeczywistą stronę transakcji, przed właściwym miejscowo organem podatkowym tj. Naczelnikiem Urzędu Skarbowego K(2) przedmiotu oraz podstawy opodatkowania, wynikających z faktycznie dokonanych, przy jego pomocy, transakcji zakupu i sprzedaży kart telefonicznych, "pre-paid" polskich operatorów sieci komórkowych, łącznej wartości netto 930.960,85 zł., które nabyte zostały od (nazwa(1)) S.A. w ramach nieobciążonego podatkiem VAT świadczenia usług telekomunikacyjnych poza terytorium Polski zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 -5 w zw. z art. 28 b ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535), pod pretekstem ich rzekomego zakupu przez podmioty zagraniczne (nazwa(2)), (nazwa(3)) zarejestrowane na terenie Węgier oraz (nazwa(5)) zarejestrowanego na terenie Republiki Czeskiej udzielił mu do jego popełnienia pomocnictwa, poprzez podjęcie czynności polegających na pozorowaniu zakupu i faktycznym odbiorze od sprzedającego, w imieniu firm zagranicznych towaru na podstawie 17 nierzetelnych i nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych faktur VAT, po uprzednim potwierdzeniu jego rzekomego przyjęcia do magazynów tych firm, w rzeczywistości zaś jego udostępnienie A B na terenie Polski, celem dalszej sprzedaży, gwarantującej zysk, obejmujący, co najmniej nieuiszczony podatek VAT, czym pomógł w uszczupleniu należności podatkowej w kwocie nie mniejszej niż 204.811,39 zł. - tj. o przestępstwo skarbowe z art. 18 § 3 kk. w zw. z art. 56 § 1 kks. w zw. z art. 20 § 2 kks. w zw. z art. 6 § 2 kks;

8 VI. W okresie od dnia 1 marca 2007 r do dnia 23 października 2007 r. w K, działając wspólnie i w porozumieniu z A B, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, celem osiągnięcia przez A B korzyści majątkowej, podejmował działania zmierzające do znacznego utrudnienia ustalenia przestępnego pochodzenia środków pieniężnych w łącznej wysokości nie mniejszej niż 872.830,85 zł., w ten sposób, że środki te, jako korzyści A B pochodzące z popełnionych przez niego przestępstw skarbowych, oszustw podatkowych, polegających na nieujawnieniu wobec właściwych organów podatkowych, transakcji sprzedaży na terenie Polski kart "pre-paid" rzekomo nabytych w ramach świadczenia usług poza terytorium kraju przez symulujące działalność gospodarczą podmioty zagraniczne (nazwa(2)), (nazwa(3)). zarejestrowane na terenie Węgier oraz (nazwa(5)) zarejestrowany na terenie Republiki Czeskiej przyjmował w formie gotówkowej, a następnie wpłacał w oddziale firmy (nazwa(1)) S.A. tytułem płatności za faktury sprzedaży wystawione na rzecz wymienionych podmiotów zagranicznych, pozorując, iż wpłacane środki stanowią ich aktywa i zmierzając w ten sposób do utrudnienia stwierdzenia faktycznego źródła ich pochodzenia - tj. o przestępstwo z art. 299 § 1 kk. w zw. z art. 299 § 5 kk. w zw. z art. 12 kk. P K został oskarżony o to, że:

VII. W okresie od dnia 22 lutego 2007 roku do 21 listopada 2007 r. w K i K(1) i innych miejscowościach na terenie Polski, działając w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, w wykonaniu tego samego zamiaru, w zamiarze by A B dokonał przestępstw skarbowych, oszustw podatkowych, polegających na nieujawnieniu przez niego, jako rzeczywistą stronę transakcji, przed właściwym miejscowo organem podatkowym tj. Naczelnikiem Urzędu Skarbowego K(2) przedmiotu oraz podstawy opodatkowania, wynikających z faktycznie dokonanych, przy 9 jego pomocy, transakcji zakupu i sprzedaży kart telefonicznych "pre-paid" polskich operatorów sieci komórkowych, łącznej wartości netto

3.045.801,80 zł., które nabyte zostały od (nazwa(1)) S.A. w ramach nieobciążonego podatkiem VAT świadczenia usług telekomunikacyjnych poza terytorium Polski zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 -5 w zw. z art. 28 b ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535), pod pretekstem ich rzekomego zakupu przez podmioty zagraniczne (nazwa(2)), (nazwa(3)) zarejestrowane na terenie Węgier oraz (nazwa(5)) zarejestrowany na terenie Republiki Czeskiej udzielił mu do jego popełnienia pomocnictwa, poprzez podjęcie czynności polegających na pozorowaniu zakupu i faktycznym odbiorze od sprzedającego, w imieniu firm zagranicznych towaru na podstawie 52 nierzetelnych i nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych faktur VAT, po uprzednim potwierdzeniu jego rzekomego przyjęcia do magazynów tych firm zagranicznych, w rzeczywistości zaś jego udostępnienie A B na terenie Polski, celem dalszej sprzedaży, gwarantującej zysk, obejmujący, co najmniej nieuiszczony podatek VAT, czym pomógł w uszczupleniu należności podatkowej w kwocie nie mniejszej niż 670.076,40 zł - tj. o przestępstwo skarbowe z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 kks.

VIII. W okresie od 23 lutego 2007 r. do dnia 21 listopada 2007 r. w K, działając wspólnie i w porozumieniu z A B, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, celem osiągnięcia przez A B korzyści majątkowej, podejmował działania zmierzające do znacznego utrudnienia ustalenia przestępnego pochodzenia środków pieniężnych w łącznej wysokości nie mniejszej niż 2.531.320,80 zł., w ten sposób, że środki te, jako korzyści A B pochodzące z popełnionych przez niego przestępstw skarbowych, oszustw podatkowych, polegających na nieujawnieniu wobec właściwych organów 10 podatkowych, transakcji sprzedaży na terenie Polski kart "pre-paid" rzekomo nabytych w ramach świadczenia usług poza terytorium kraju przez symulujące działalność gospodarczą podmioty zagraniczne (nazwa(2)), (nazwa(3)). zarejestrowane na terenie Węgier oraz (nazwa(5)) zarejestrowany na terenie Republiki Czeskiej przyjmował w formie gotówkowej, a następnie wpłacał w oddziale firmy (nazwa(1)) S.A. tytułem płatności za faktury sprzedaży, wystawione na rzecz wymienionych podmiotów zagranicznych, pozorując, iż wpłacane środki stanowią ich aktywa i zmierzając w ten sposób do utrudnienia stwierdzenia faktycznego źródła ich pochodzenia - tj. o przestępstwo z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt VI 34/13 orzeczono w następujący sposób:

1. oskarżonego A B uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia, a stanowiącego przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 kks oraz z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 56 § 1 kks i art. 18 § 3 kk w zw. z art. 76 § 1 kks w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 kks i za ten czyn na mocy art. 56 § 1 kks przy zastosowaniu art. 7 § 2 kks i art. 38 § 1 pkt 3 kks wymierzono mu karę 4 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 500 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej dziennej stawki grzywny na kwotę 200 zł;

2. na mocy art. 33 § 1 kks orzeczono wobec oskarżonego A B środek karny ściągnięcia równowartości pieniężnej części odniesionej korzyści majątkowej w wysokości 1 000 000 zł;

3. na mocy art. 34 § 2 i § 4 kks w zw. art. 22 § 2 pkt 5 kks orzeczono wobec oskarżonego A B środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek prowadzonej w formie jednoosobowej działalności gospodarczej, jak i pełnienia funkcji członka zarządu lub członka rady nadzorczej spółek kapitałowych na okres lat 3;

4. oskarżonego A B uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia, a stanowiącego występek z art. 299 § 1 kk w zw. z art. 299 § 5 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za ten czyn na mocy art. 299 § 5 kk przy zastosowaniu art. 65 § 1 kk w zw. art. 64 § 2 kk wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności;

5. na mocy art. 39 § 1 i § 2 kks biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności z osobna wymierzone oskarżonemu A B w punktach od 1 do 4 wyroku orzeczono wobec oskarżonego karę łączną 4 lat pozbawienia wolności;

6. na mocy art. 63 § 1 kk zaliczono oskarżonemu A B na poczet orzeczonej w pkt 5 wyroku kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj. jednego dnia zatrzymania w dniu 27.10.2011 r. przyjmując, iż jeden dzień pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

7. oskarżonego A B(1) uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. III aktu oskarżenia, a stanowiącego przestępstwo skarbowe z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i za ten czyn na mocy art. 56 § 1 kks przy zastosowaniu art. 20 § 2 kks w zw. z art. 19 § 1 kk wymierzono mu karę 1 roku i 6 - ciu miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych 12 grzywny, ustalając wysokość jednej dziennej stawki grzywny na kwotę 70 zł;

8. oskarżonego A B(1) uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. IV aktu oskarżenia, a stanowiącego występek z art. 299 § 1 kk w zw. z art. 299 § 5 kk w zw. z art. 12 kk i za ten czyn na mocy art. 299 § 5 kk wymierzono mu karę 1 roku i 6-ciu miesięcy pozbawienia wolności;

9. na mocy art. 39 § 1 i § 2 kks biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności z osobna wymierzone w pkt 7 i 8 wyroku orzeczono wobec oskarżonego A B(1) karę łączną 1 roku i 6 -ciu miesięcy pozbawienia wolności;

10. na mocy art. 69 § 1 i § 2 kk i art. 70 § 1 kk i art. 73 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed 01.07.2015 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej w pkt 9 wyroku kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonemu A B(1) na okres 3 lat próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego;

11. oskarżonego I K uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. V aktu oskarżenia, a stanowiącego przestępstwo skarbowe z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i za ten czyn na mocy art. 56 § 1 kks przy zastosowaniu art. 20 § 2 kks w zw. z art. 19 § 1 kk wymierzono mu karę 1 roku i 6 -ciu miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej dziennej stawki grzywny na kwotę 70 zł;

12. oskarżonego I K uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. VI aktu oskarżenia, a stanowiącego występek z art. 299 § 1 kk w zw. z art. 299 § 5 kk w zw. z art. 13 kk i za ten czyn na mocy art. 299 § 5 kk wymierzono mu karę 1 roku i 6-ciu miesięcy pozbawienia wolności;

13. na mocy art. 39 § 1 i § 2 kks biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności z osobna wymierzone w pkt 11 i 12 wyroku orzeczono wobec oskarżonego I K karę łączną 1 roku i 6 -ciu miesięcy pozbawienia wolności;

14. na mocy art. 69 § 1 i § 2 kk i art. 70 § 1 kk i art. 73 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed 01.07.2015 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej w pkt 13 wyroku kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonemu I K

na okres 3 lat próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego;

15. oskarżonego P K uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. VII aktu oskarżenia, a stanowiącego przestępstwo skarbowe z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i za ten czyn na mocy art. 56 § 1 kks przy zastosowaniu art. 20 § 2 kks w zw. z art. 19 § 1 kk wymierzono mu karę 1 roku i 6 -ciu miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej dziennej stawki grzywny na kwotę 70 zł;

16. oskarżonego P K uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. VIII aktu oskarżenia, a stanowiącego występek z art. 299 § 1 kk w zw. z art. 299 § 5 kk w zw. z art. 12 kk i za ten czyn na mocy art. 299 § 5 kk wymierzono mu karę 1 roku i 6 -ciu miesięcy pozbawienia wolności;

17. na mocy art. 39 § 1 i § 2 kks biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności z osobna wymierzone w pkt 15 i 16 wyroku orzeczono 14 wobec oskarżonego P K karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

18. na mocy art. 69 § 1 i § 2 kk i art. 70 § 1 kk i art. 73 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed 01.07.2015 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej w pkt 17 wyroku kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonemu P K

na okres 3 lat próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego;

19. na podstawie art. 627 kpk. oraz na mocy art. 2 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:

- A B kwotę 1486, 70 zł tytułem zwrotu wydatków, a kwotę 20 400 zł (dwadzieścia tysięcy czterysta złotych) tytułem opłaty od wymierzonych kar;

- A B(1) kwotę 1020, 89 zł tytułem zwrotu wydatków, a kwotę 2 400 zł tytułem opłaty od wymierzonych kar;

- I K kwotę 1020, 89 zł tytułem zwrotu wydatków, a kwotę 2 400 zł tytułem opłaty od wymierzonych kar;

- P K kwotę 1020, 89 zł tytułem zwrotu wydatków, a kwotę 2 400 zł tytułem opłaty od wymierzonych kar.

Od tego wyroku złożyli apelacje obrońcy oskarżonych.

Obrońca oskarżonego P K zaskarżył wyrok w pkt.: 15.), 16.), 17.), 18.) i 19.) tiret czwarte jego sentencji i zarzucił temu orzeczeniu:

I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj.:

1. art. 170 § 1 pkt 2), 2) i 5) k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego p. A B nr 1 i kolejne (w części, w jakiej 15 wnioski te zostały oddalone na podstawie powołanych przepisów),

2. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez oparcie go o podstawę w postaci okoliczności ustalonych w następstwie oceny przeprowadzonych dowodów z niedostatecznym uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego,

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na treść tego orzeczenia stanowiący w części następstwo wskazanych wyżej uchybień polegający na pozbawionym dostatecznych podstaw przyjęciu, iż:

1. transakcje udokumentowane fakturami wymienionymi na s. 51 - 56 uzasadnienia zaskarżonego wyroku - każda z załącznikiem w postaci zaświadczenia o przyjęciu towaru na magazyn - w oparciu, o które p. P K odebrał z ... oddziału (nazwa(1)) S.A. z siedzibą w W (dalej: (nazwa(1)) S.A.) określone w nich karty telefoniczne, miały charakter fikcyjny,

2. pieniądze, którymi p. P K płaciła za karty telefoniczne odbierane w ... oddziale (nazwa(1)) S.A. na podstawie faktur wymienionych na s. 51 - 56 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, stanowiły korzyści p. A B pochodzące z popełnionych przezeń przestępstw skarbowych - oszustw podatkowych, a z ostrożności procesowej, na wypadek niestwierdzenia przez Sąd Odwoławczy uchybień wskazanych w pkt. II zarzutów niniejszej apelacji,

III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na treść tego orzeczenia stanowiący w części następstwo uchybień wskazanych w pkt. I zarzutów niniejszej apelacji polegający na pozbawionym dostatecznych podstaw przyjęciu, iż czynności opisane w pkt. VII i VII sentencji zaskarżonego wyroku p. P K podjął w zamiarze popełnienia przestępstw przypisanych mu w pkt 15.) i 16.) sentencji tego orzeczenia.

Przedstawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku we wskazanej na wstępie części poprzez uniewinnienie oskarżonego popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego I K zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, to jest odnośnie punktów 11, 12, 13 I 14 (w całości) i powołując się na art. 427 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił temu orzeczeniu:

I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia, a to:

1. naruszenie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez zaniechanie precyzyjnego określenia czynu przypisanego oskarżonemu a opisanego w punkcie V aktu oskarżenia, polegające na niewskazaniu wszystkich znamion przestępstwa z art. 561 kks., albowiem z przyjętego przez Sąd opisu zarzucanego czynu nie wynika spełnienie przez oskarżonego wszystkich przesłanek strony przedmiotowej w/w czynu w postaci złożenia organowi podatkowemu deklaracji lub oświadczenia przy jednoczesnym podaniu nieprawdy lub zatajeniu prawdy, co naraziło podatek na uszczuplenie, a tylko ogólnie określenie działania, jako "oszustwa podatkowego",

2. naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, prowadzącą do uznania wyjaśnień oskarżonego I K za wiarygodne jedynie w części, a w szczególności:

a. uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego w tej części, w której oskarżony twierdził, że transakcje związane z kartami pre-paid nie wzbudzały jego zastrzeżeń, czy wątpliwości, co do ich legalności - podczas gdy oskarżony nie posiadał doświadczenia, wiedzy, wykształcenia, ani też nie zajmował stanowiska, pozwalających na 17 dokonywanie samodzielnej oceny legalności i fiskalnej prawidłowości transakcji, a nadto wyjaśnienia oskarżonego są zgodne z doświadczeniem życiowym,

b. uznanie niewiarygodne wyjaśnień, z których wynika. źe oskarżony, jako pracownik by ł wykonawcą czysto technicznych poleceń pracodawcy polegających na odbiorze i dostawie kart pre-paid, - podczas, gdy zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego przyjąć należy, że niewykwalifikowany, szeregowy pracownik, co do zasady nie bywa wprowadzany przez pracodawcę w szczegóły działalności biznesowej i podejmowanych działań, co ponadto w tej konkretnej sprawie znalazło swoje odzwierciedlenie w wyjaśnieniach A B,

c. uznanie za "infantylne i naiwne" wyjaśnień oskarżonego, w których twierdził on, że nie analizował dokumentacji towarzyszącej wydaniu kart pre-paid z firmy (nazwa(1)), gdyż oskarżony A B mu tego nie polecił, - podczas gdy jest rzeczą absolutnie normalną i typową jest to, że analiza rachunkowa i finansowa przedsiębiorstwa pracodawcy nie leży w zakresie obowiązków kierowcy/sprzedawcy/magazyniera/serwisanta, a co więcej może być źle postrzegana przez pracodawcę, a nadto oskarżony, co zostało wykazane, nie posiadał kompetencji do dokonywania rzeczonej analizy,

d. uznaniu, że skoro oskarżony I K wiedział, że karty pre-paid trafiały do, oraz że były one mu przekazywane na stacjach benzynowych, to I K musiał przewidywać możliwość, że wpłacane do spółki (nazwa(1)) przez podmioty zagraniczne pieniądze pochodzą z dokonanych przez oskarżonego A B oszustw podatkowych (k.153 uzasadnienia) - podczas gdy wniosek taki nie jest uprawniony na podstawie przytoczonych przez Sąd przesłanek wnioskowania, w szczególności z uwagi na to, że dojście do takiej konkluzji wymagałoby posiadania znacznie dalej idących informacji niż tylko wiedza o ustaleniach, co do 18 przekazania M K towaru w miejscu wygodnie skomunikowanym dla podróżujących,

e. nieuprawione przyjęcie, że sam fakt podpisywania przez oskarżonego faktur, dokumentów magazynowych i innych świadczy o istnieniu po stronie oskarżonego świadomości przestępczego charakteru działań oskarżonego - A B, w sytuacji, w której oskarżony, jako pracownik niewykwalifikowany nie posiadał wiedzy z zakresu prawa lub rachunkowości, ani nawet doświadczenia, niezbędnych do ustalenia, czy zlecane mu czynności mogą wzbudzać wątpliwości, co do swojej legalności,

f. uznaniu, że I K nigdy nie podróżował na Węgry, jako pracownik firmy (nazwa),

3. naruszenie art. 3661 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie ustalenia przez Sąd, czy oskarżony posiadał jakąkolwiek motywację w popełnieniu zarzucanych mu czynów, co doprowadziło Sąd do wyciągnięcia sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wniosków, jakoby oskarżony działał z zamiarem popełnienia przestępstwa o charakterze majątkowym, nie osiągając jednocześnie z tego tytułu żadnych korzyści, nawet pośrednich.

4 naruszenie art. 423 1 pkt 1 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia wyroku, w jaki sposób Sąd obliczył wartość, co, do której oskarżony I K pomógł w uszczupleniu należności podatkowej, to jest wartość 204.811,39 zł ani tego, w jaki sposób obliczył wysokość środków pieniężnych, względem, których oskarżony podejmował działania zmierzające do utrudnienia ustalenia przestępnego ich pochodzenia to jest wartość - 872.830,85 zł, - co eliminuje możliwość prowadzenia merytorycznego dyskursu z tymi ustaleniami na etapie apelacji.

II. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

1. bezpodstawnym przyjęciu istnienia po stronie oskarżonego zamiaru ewentualnego popełnienia zarzucanych mu czynów, w sytuacji, w której ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego nie sposób jest ustalić istnienia zamiaru w jakiejkolwiek formie,

2. bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony w ramach opisanego w punkcie VI sentencji wyroku czynu działał wspólnie i w porozumieniu z A B, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z żadnego dowodu zgromadzonego w postępowaniu,

3. bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony I K był w firmie (nazwa) "prawą ręką" w sytuacji, w której ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego nie wynika nic ponad to, że oskarżony I K był zatrudniony, jako (niewykwalifikowany) pracownik i jako taki, zgodnie z charakterem tego stosunku prawnego, wykonywał polecenia służbowe pracodawcy A B,

4. bezpodstawnym ustaleniu, że kwota, co, do której oskarżony I K pomógł w uszczupleniu należności podatkowej wyniosła 204.811,39 zł, natomiast środki względem, których podejmował działania zmierzające do utrudnienia ustalenia przestępnego pochodzenia środków pieniężnych, wyniosły kwotę nie mniejszą niż 872.830,85 zł. - w sytuacji, w której sąd nie posiadając specjalistycznej wiedzy z zakresu księgowości nie był w stanie dokonać obliczeń kwot podatków, których doszło do uszczuplenia należności w odniesieniu do transakcji.

Podnosząc te zarzuty, obrońca oskarżonego I K wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie oraz uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.

Obrońca oskarżonego A B(1) zaskarżył wyrok w całości, w zakresie dotyczącym tego oskarżonego i na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 438 pkt 2-3 k.p.k. i zarzucił temu orzeczeniu:

- obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na odstąpieniu przez Sąd I instancji od zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, wybiorczy, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a przejawiający się w uznaniu wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne w części odnoszącej się do braku wiedzy i świadomości oskarżonego, co do charakteru czynności związanych z Odbiorem kart pre-paid z firmy (nazwa(1)), w sytuacji, gdy oskarżony z uwagi na podległość wobec oskarżonego A B, jako jego pracownik wykonywał jedynie wydane przez pracodawcę polecenia służbowe, nie mając świadomości, co do charakteru tych czynności;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na uznaniu przez Sąd I instancji, że oskarżony A B(1) miał świadomość", że ułatwia oskarżonemu A B popełnienie zarzuconego mu czynu zabronionego i godził się na to, w sytuacji, gdy oskarżony nie posiadał informacji o działalności oskarżonego A B, wykonywał jedynie wydane mu przez pracodawcę polecenia odbioru kart pre-paid z firmy (nazwa(1)) i dostarczenia ich we wskazane przez pracodawcę miejsce, bez możliwości oraz jakiegokolwiek uprawnienia do ustalania dalszego losu odebranych przez niego kart;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na uznaniu przez Sąd I instancji, że oskarżony A B(1) działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym A B wykonaniu z góry powziętego zamiaru, celem osiągnięcia przez oskarżonego A B korzyści majątkowej, podejmował 21 działania zmierzające do utrudnienia ustalenia pochodzenia środków pieniężnych, w sytuacji, gdy oskarżony, jako pracownik oskarżonego A B wykonywał jedynie polecenia pracodawcy, nie mając wiedzy o pochodzeniu środków pieniężnych wykorzystywanych do zakupu kart pre-paid z firmy (nazwa(1)).

Przedstawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonego A B, na podstawie art. 427 § 2 k.p.k., art. 438 pkt. 1, 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 1131 k.k.s. zaskrzył wyrok w całości i zarzucił temu orzeczeniu:

I. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wyroku, a to:

1. art. 413 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 1131 k.k.s. poprzez nieokreślenie w opisie czynu wszystkich znamion pomocnictwa do przestępstwa oszustwa podatkowego oraz pomocnictwa do przestępstwa bezpodstawnego zwrotu podatku;

2. art. 2 § k.p.k. w zw. z art. 391 § 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez nieodczytanie na rozprawie wszystkich istniejących wyjaśnień złożonych przez świadka P Z; 3. art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 1131 k.k.s. poprzez nieprzeprowadzenie z własnej inicjatywy dowodu z przesłuchania w charakterze świadków: A J, K V, D Z, R P, J D, pracowników centrali spółki (nazwa(1)) zatrudnionych w dziale księgowym i kluczowych klientów, J D(1), A S, B M, P D, Ł P, Ł S, M W, A D; przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy P J a J G oraz nie wystąpienie przez Sąd I Instancji z urzędu do UKS w K z wnioskiem o przedłożenie dokumentów pozyskanych przez UKS od banku (bank);

4. art. 22 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 393 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113§ 1 k.k.s. poprzez nieodczytanie na rozprawie pism Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie skierowanych do operatorów telefonii "celem uzyskania numerów kart, dat aktywacji, informacji czy karty te były aktywowane w Polsce, danych abonentów", a także dokumentów zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym przez Wydział Dochodzeniowo-Śledczy KWP Kielce pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w Kielcach, sygn. VI Ds. 18/08;

5. art. 167 k.p.k. w zw. art. 170 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez nierozpoznanie wniosków dowodowych oskarżonego nr. 246, 247 i 248;

6. art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 1701 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego: 81-83, 243, 52, 84, 258, 94, 196-197, 98- 99, 139, 96, 109-112, 113-115, 204-207, 254, 144-145, 163, 242, 261-266, 213 (wnioski wymienione według kryterium tematycznego);

7. art. 22 w zw. z art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113§ 1 k.k.s. poprzez oddalenie wniosku oskarżonego numer 255 o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego celem ustalenia na podstawie zebranych dokumentów, czy karty pre-paid eksportowane poza granice UE przez (nazwa(5)) lub stwierdzone w remanencie tej firmy zostały zakupione przez ww. podmiot w spółce (nazwa(1));

8. art. 587 w zw. z art. 391 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1131 k.k.s. poprzez odczytanie na rozprawie protokołów przesłuchania w charakterze świadka A J przeprowadzonych z inicjatywy węgierskich organów ścigania;

9. art. 587 kpk w zw. z art. 391 § 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez odczytanie na rozprawie protokołów przesłuchań w charakterze podejrzanego J C przeprowadzonych z inicjatywy węgierskich organów ścigania;

10. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. w zw. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nierozważenie podczas wyrokowania całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, przy nieusuniętych w świetle zebranego materiału dowodowego wątpliwościach, że:

- karty pre-paid objęte fakturami nr ..., ..., ..., ..., ... zostały nabyte przez A B;

- karty pre-paid sprzedane przez spółkę (nazwa(1)) zostały nabyte przez A B lub w jego imieniu na rzecz firmy (nazwa), a następnie sprzedane przez oskarżonych na terytorium Polski bądź to M K, bądź na giełdzie bezpośrednio konsumentom, co oznacza, że karty te nie zostały nabyte przez oskarżonych na rzecz podmiotów zagranicznych, tj. podmiotów węgierskich (spółek (nazwa(2)), (nazwa(4)), (nazwa(3)) lub czeskiej firmy (nazwa(5));

- zysk z transakcji ww. kartami pre-paid osiągnięty przez oskarżonego wyniósł 2.606.577,4 1 zł;

II. błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzeczenia i mające wpływ na jego treść, a polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że:

-karty pre-paid objęte fakturami nr ..., ..., ..., ..., ...

zostały nabyte przez A B;

- karty pre-paid sprzedane przez spółkę (nazwa(1)) zostały nabyte przez A B lub w jego imieniu na rzecz firmy (nazwa), a następnie sprzedane przez oskarżonych na terytorium Polski bądź to M K, bądź na giełdzie bezpośrednio konsumentom, co oznacza, że karty te nie zostały nabyte przez oskarżonych na rzecz podmiotów zagranicznych, tj. podmiotów węgierskich (spółek (nazwa(2)), (nazwa(4)), (nazwa(3))) lub czeskiej firmy (nazwa(5));

- zysk z transakcji ww. kartami pre-paid osiągnięty przez oskarżonego wyniósł 2.606.577,41 zł;

III. obrazę przepisów prawa materialnego, a to:

1. art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 5 k.k. poprzez uznanie czynności stanowiących element czynu bazowego, przypisanego oskarżonemu w pkt. I zaskarżonego wyroku, za jednocześnie realizujące znamiona przestępstwa prania brudnych pieniędzy;

2. art. 65§ 1 k.k. poprzez jego zastosowanie, mimo iż, jak to przyjął Sąd w opisie czynu, źródłem zysku oskarżonego było wyczerpanie znamion przestępstwa bazowego, przypisanego mu w pkt. I zaskarżonego wyroku; ewentualnie, na wypadek niepodzielenia zarzutów określonych w pkt. I, II i III pkt 1;

3. art. 8 § 11 k.k.s. poprzez jego niezastosowanie, mimo iż opis czynności stanowiących element przestępstw przypisanych oskarżonemu w pkt. I i II przekonuje, że stanowią one ten sam czyn;

4. art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 27 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 pkt 7 ustawy z 11. 03. 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) oraz art. 6 ust. 1 ustawy z 2 VII 2004 o swobodzie gospodarczej (tj. Dz..U. z 2016, poz. 1829) w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia czynu poprzez uznanie, iż transakcja nabycia kart pre-paid przez oskarżonych na rzecz firmy (nazwa(5)) stanowiła czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, mimo iż siedziba ww. firmy znajdowała się na terytorium Republiki Czeskiej;

5. Art. 561 k.k.s. w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy z 11.03. 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia czynu poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu wysokości podatku VAT narażonego na uszczuplenie braku rozliczenia przez firmę (nazwa) podatku naliczonego, do którego ta firma byłaby uprawniona, gdyby zgodnie ze stanowiskiem organów skarbowych i Sądu nabyła karty pre-paid od spółki (nazwa(1)) na podstawie faktury wystawionej przez ww. spółkę uwzględniającą 22% stawkę podatkową, co w dalszej kolejności doprowadziło do niezasadnego zastosowania art. 37 1 pkt 1 k.k.;

6. art. 18 § 3k.k. w zw. z art. 20§ 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 i 76 § 1 k.k.s. poprzez przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za pomocnictwo udzielone pracownikom spółki (nazwa(1)) do popełnienia przestępstw kwalifikowanych, jako oszustwo podatkowe oraz bezpodstawny zwrot podatku w sytuacji, w której opis czynu nie zawiera kompletu znamion określonych w art. 56 § 1 i 76 § 1 k.k.s.;

7. art. 37 § 1pkt 2 k.k.s. poprzez jego niezasadne zastosowanie, mimo iż oskarżonemu przypisano tylko jedno przestępstwo skarbowe, a z najdalej posuniętej ostrożności procesowej

IV. wymierzenie niewspółmiernie surowych kar jednostkowych, jak i w konsekwencji niewspółmiernie surowej kary łącznej, przekraczających stopień winy oskarżonego, nieuwzględniających w należytym stopniu dyrektywy prewencji indywidualnej i w oparciu o podniesione zarzuty, na podstawie art. 4271 k.p.k., wniósł o:

1. zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji w zaskarżonym zakresie poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynów przypisanych mu w pkt. I i II zaskarżonego wyroku ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Krakowie w cele jej ponownego rozpoznania;

2. a z najdalej idącej ostrożności o obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności za przestępstwo przypisane oskarżonemu w pkt 1 do lat 2, za przestępstwo przypisane oskarżonemu w pkt 4 do 1 roku, a następnie obniżenie wymiaru kary łącznej do 2 lat pozbawienia wolności oraz zawieszenie jej wykonania na okres próby wynoszący lat 5.

Na podstawie 167 k.p.k. w zw. z art. 4273 k.p.k. w zw. z art. 113 1 k.k.s. obrońca wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów:

1. przesłuchania w charakterze świadków polskich urzędników celnych (dane świadków w dyspozycji Naczelnika UC (lotnisko)), dokonujących odpraw eksportowych (nazwa(5)) zalegających w aktach niniejszego postępowania na okoliczność dokonania przez (nazwa(5)) eksportu poza terytorium UE kart pre-paid nabytych bez podatku VAT w firmie (nazwa(1));

2. przesłuchania w charakterze świadków pracowników (nazwa(6)) (dane świadków zalegają w aktach personalnych (nazwa(6)) w na okoliczność wywozu poza granice EU kart pre-paid nabytych przez

(nazwa(5)) bez podatku VAT w firmie (nazwa(1));

3. przesłuchania w charakterze świadka A D (dane świadka w dyspozycji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K) na okoliczność weryfikacji, czy okazane jej w 2008 r. oświadczenia A J były oryginałami dokumentów węgierskich;

4. wystąpienie do Prokuratury Okręgowej w Krakowie z wnioskiem o przekazanie wszystkich protokołów przesłuchania w charakterze podejrzanych (oskarżonych) P Z, M D oraz E C;

5. sporządzenie stenogramów rozmów utrwalonych przez P Z i ich dołączenie do akt sprawy, a następnie o ich ujawnienie na rozprawie, na okoliczność ich treści;

6. przesłuchania w charakterze świadka B M (dane świadka w dyspozycji likwidatora (nazwa(1)) - M S) na okoliczność nawiązania współpracy pomiędzy podmiotami węgierskimi, a spółką (nazwa(1));

7. przesłuchania w charakterze świadka Ł S (...) oraz M W (...) na okoliczność rzekomej sprzedaży nieopodatkowanych kart pre-paid w lokalu firmy (nazwa) przy ul. ... w K, a także na okoliczność ewentualnego wydawania kart pre-paid celem rzekomej sprzedaży na giełdach elektronicznych

8. przesłuchania w charakterze świadka P D na okoliczność rzekomej sprzedaży nieopodatkowanych kart pre-paid na giełdach RTV, na okoliczność rzekomego przekazywania środków z ww. sprzedaży R R, a także na okoliczność transportu towarów na terytorium Węgier z udziałem świadka P J oraz oskarżonego I K;

9. przesłuchania w charakterze świadka Ł P na okoliczność zakresu obowiązków M K w ramach ówczesnej filii (nazwa) w K(1), a także na okoliczność przekazywania przez niego kart pre-paid M K oraz na okoliczność ewentualnego odbierania od ww. osoby środków pieniężnych

10. przesłuchania w charakterze świadka D S (dane świadka w dyspozycji likwidatora (nazwa(1)) - M S) na okoliczność hurtowych, wewnątrzunijnych transakcji kartami pre-paid;

11. przesłuchania w charakterze świadka K O (dane świadka w dyspozycji likwidatora (nazwa(1)) - M S oraz organów ścigania) na okoliczność zgromadzonych i zabezpieczonych przez niego informacji oraz dokumentów, w tym upoważnień podmiotów zagranicznych do odbiorów z firmy (nazwa(1));

12. przesłuchania w charakterze świadka J D(1) oraz A S (dane świadków w dyspozycji likwidatora (nazwa(1)) - M S) na okoliczność obsługi przez (nazwa(1)) podmiotów zagranicznych, w tym na 28 okoliczności nawiązywania współpracy oraz składania zamówień, a zwłaszcza przez (nazwa(3)), (nazwa(2)) oraz (nazwa(4));

13. przesłuchania w charakterze świadka T W (dane świadka w dyspozycji Prokuratury Okręgowej w Krakowie) na okoliczność jego współpracy z (nazwa(1)) oraz spółkami (nazwa(3)), (nazwa(2)), (nazwa(4)), zwłaszcza w kontekście niezidentyfikowanych paraf na dokumentach (nazwa(1)), wskazanych we wniosku dowodowym oskarżonego numer 55 oraz 57

14. przesłuchania w charakterze świadków osób, które złożyły deklaracje nabyć wewnątrzwspólnotowych w imieniu spółek (nazwa(3)), (nazwa(2)) oraz (nazwa(4)) na okoliczność funkcjonowania ww. podmiotów w 2007 r. i prowadzonej przez nie działalności gospodarczej, a w szczególności nabyć kart pre-paid (dane świadków zalegają we właściwych miejscowo i rzeczowo węgierskich urzędach podatkowych);

15. przesłuchania w charakterze świadka A J (dane świadka znajdują się w materiale niniejszego postępowania) na okoliczność funkcjonowania spółki (nazwa(3)) oraz wiedzy świadka w zakresie polskich kart pre-paid;

16. przesłuchania w charakterze świadka V K na okoliczność wiedzy świadka w zakresie transakcji polskimi kartami pre-paid, nabywanymi od (nazwa(1)) przez spółki (nazwa(3)), (nazwa(2)) oraz (nazwa(4));

17. przesłuchania w charakterze świadka D O na okoliczność funkcjonowania spółki (nazwa(2)) oraz wiedzy świadka w zakresie polskich kart pre-paid;

18. przesłuchania w charakterze świadka K P na okoliczność funkcjonowania spółki (nazwa(2)) oraz wiedzy świadka w zakresie polskich kart pre-paid;

19. z opinii biegłego z zakresu podatków, ekonomii oraz rynku telekomunikacyjnego na okoliczność ewentualnej wysokości korzyści 29 uzyskanej przez A B wskutek hurtowej sprzedaży nieopodatkowanych kart pre-paid;

20. z opinii biegłego z zakresu podatków na okoliczność rozstrzygnięcia sprzeczności pomiędzy ustaleniami zwartymi w interpretacjach i analizach pracowników organów skarbowych oraz biegłych A D(1) oraz M M;

21. z opinii biegłego w przedmiocie ustalenia, czy i ile kart wskazanych w remanencie (nazwa(5)) na koniec 2007 roku pochodziło z nabyć od (nazwa(1)) przy zastosowaniu metodologii FIFO oraz LIFO;

22. z opinii biegłego grafologa celem porównania podpisów A C, K F, K B, B M, W F, M W(1), A P oraz T W z podpisami osób, widniejącymi na dokumentach załączonych do wniosków dowodowych numer 55 i 57;

23. zwrócenie się do Naczelnika II ... Urzędu Skarbowego z wnioskiem o udzielenie informacji czy wydane przez ten urząd wobec (nazwa(1) S.A. decyzje nr. ... z dnia 12 sierpnia 2011 r., nr.... z dnia 22 sierpnia 2011 r., ... z dnia 27 kwietnia 2012 r., nr.... z dnia 14 grudnia 2012 r., nr.... z dnia 14 grudnia 2012 r. zostały utrzymane w mocy przez Sądy Administracyjne (a tym samym stały się prawomocne) czy też zostały przez Sądy Administracyjne zmienione bądź uchylone do ponownego rozpoznania, a jeśli tak to zwrócenie się do Naczelnika II ... Urzędu Skarbowego z wnioskiem o przesłanie aktualnie zapadłych decyzji;

24. zwrócenie się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K z wnioskiem o udzielenie informacji czy wykorzystana przez Sąd I instancji decyzja Dyrektora UKS w K ... z dnia 14.08.2013 r. została utrzymana w mocy, z uwagi na fakt, iż Sąd I instancji czyni ustalenia na podstawie ww. decyzji; 25. zwrócenie się do UKS w K z wnioskiem o przekazanie kompletu materiałów pozyskanych przez ww. organ od banku (bank) (w tym rachunku PLN oraz subkonta USD), w zakresie przepływów 30 finansowych oskarżonego A B w okresie objętym a. o na okoliczność wykazania, iż środki pieniężne wpłacane przez świadka R R wynikały z międzynarodowego handlu telefonami komórkowymi.

Na rozprawie odwoławczej obrońcy oskarżonych wnosili i wywodzili jak w pisemnych apelacjach, oskarżyciel publiczny wnosił o nieuwzględnienie tych środków odwoławczych i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.

Oskarżeni wnieśli, jak ich obrońcy.

Uzasadnienie prawne

Sąd odwoławczy rozważył, co następuje:

Apelacje obrońców oskarżonych: P K, I K i A B(1) zasługiwały na uwzględnienie w zakresie w szczególności podniesionych w nich zarzutów obrazy przepisów postępowania rzutujących na dokonanie błędnych ustaleń faktycznych sprowadzających się do przyjęcia, iż swym działaniem każdy z nich wypełnił znamiona przypisanych im przestępstw, a w konsekwencji trafne były wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od popełnienia przypisanych (zarzucanych) im przestępstw.

W realiach niniejszej sprawy, istota czynów przypisanych oskarżonym sprowadzała się do ustalenia, czy nabywane od firmy (nazwa(1)) S.A. karty pre-paid były sprzedawane na terenie Polski, czy też poza granicami kraju. Miało to znaczenie dla kwestii naliczenia podatku VAT, którym ten towar nie byłby obciążony w sytuacji, gdyby był sprzedawany poza granicami Polski.

Sąd orzekający w I instancji przyjął, iż oskarżony A B sprzedawał karty poza granicami kraju, a powyżej wymienieni oskarżeni udzielili temu oskarżonemu pomocy poprzez podjęcie czynności polegających na pozorowaniu zakupu i faktycznym odbiorze od sprzedającego w imieniu firm zagranicznych towaru na podstawie nierzetelnych i 31 nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych faktur VAT po uprzednim potwierdzeniu jego rzekomego przyjęcia do magazynów tych firm (podmiotów zagranicznych: (nazwa(2)), (nazwa(3)), (nazwa(4)) zarejestrowanych na terenie Węgier oraz (nazwa(5)) zarejestrowany na terenie Republiki Czech). W rzeczywistości karty pre-paid zostały (w błędnej ocenie sądu okręgowego, a w każdym razie przedwczesnej) udostępnione A B na terenie Polski, celem dalszej sprzedaży gwarantującej zysk obejmujący, co najmniej nieuiszczony podatek VAT.

W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej przeprowadzonym ustaleniom faktycznym, sąd okręgowy odnotował, iż karty pre-paid pobierane przez oskarżonych: A B(1), I K i P K - podobnie jak w wypadku świadków: P J i J G z firmy (nazwa(1)) S.A. - były sprzedawane na terenie Polski, między innymi na giełdach, a częściowo śwd. M K, nie zaś oznaczonym powyżej podmiotom zagranicznym, akcentując nadto, iż nie jest możliwe ustalenie, gdzie i komu została sprzedana karta zdrapka (str. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Ustosunkowując się do apelacji obrońcy oskarżonego P K, należy podkreślić, iż skarżący ten - mając na uwadze stanowisko, jakie zajmował ten oskarżony w spółce oskarżonego A B (kierowcy) - trafnie podkreślał fakt, iż do jego obowiązków należał przede wszystkim transport towarów, natomiast nie wchodził on w szczegóły transakcji nabycia kart pre-paid od firmy (nazwa(1)) S.A. i dostarczenia ich do magazyniera M K, pomimo, iż na wystawionych i odbieranych przez niego fakturach, był zapis o przyjęciu towaru do magazynu firmy zagranicznej.

Zakres obowiązków oskarżonego P K prawidłowo ustalił sąd okręgowy na str. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, odnotowując, iż do jego obowiązków należało wykonywanie poleceń oskarżonego A B polegających na odbiorze towaru, dostarczeniu go we wskazane miejsce, odbiorze gotówki. Oskarżony ten dokonywał także odbioru kart pre-paid z siedziby (nazwa(1)) S.A na polecenie oskarżonego A B, względnie oskarżonego I K, które de facto przekazywał w tym zakresie polecenia oskarżonego A B.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 51 i nast.) sąd okręgowy ustalił, iż oskarżony P K wszedł w posiadanie kart-prepaid odebranych od (nazwa(1)) nieobciążonych podatkiem VAT o wartości 3.045.801,80 zł, a przekazując je do dalszej sprzedaży na terenie Polski.

W ten sposób pomógł oskarżonemu A B - będącym faktycznym nabywcą - uszczuplić należność podatkową w kwocie 670.076.40 zł (str. 56).

Zobrazowany powyżej zakres obowiązków tego oskarżonego w pełni odpowiadał treści złożonym przez niego wyjaśnieniom, które sąd okręgowy w najistotniejszych fragmentach przytoczył w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Zatem, należy przypomnieć, iż oskarżony zajmując stanowisko kierowcy, nie interesował się, gdzie i komu karty były sprzedawane, jego obowiązkiem był ich odbiór z firmy (nazwa(1)) S.A, a następnie dostarczenie ich do śwd. M K, który wedle wyjaśnień oskarżonego A B pełnił funkcję magazyniera. Oskarżony ten wielokrotnie podkreślał, iż w jego ocenie nie było w tym, co dokonywał niczego nielegalnego, nie interesował się zapisami na fakturach, a tylko odbieraniem i dostarczeniem towaru do powyżej wymienionego świadka. Oskarżony już w po raz pierwszy złożonych wyjaśnieniach akcentował i to, iż nie posiadał wiedzy, co do tych kart po dostarczeniu ich M K, a zatem nie miał świadomości, gdzie one były sprzedawane.

Te zaszłości oskarżony P K, (a także fakt odbierania gotówki od M K) potwierdził w toku czynności konfrontacji z oskarżonym A B dodając, iż odbierał także od M K gotówkę, której wysokość nie zawsze odpowiadała wartości odebranych kart- prepaid od (nazwa(1)) S.A.

Okoliczności te jednoznacznie potwierdził także w toku między innymi tej czynności procesowej oskarżony A B dodając, iż oskarżonego P K nie wtajemniczał w żadne interesy handlowe, że jego zadaniem było wykonywanie tylko jego poleceń służbowych, które de facto sprowadzały się do czynności technicznych.

Sąd okręgowy dokonując oceny wyjaśnień tego oskarżonego (str. 105 i nast.) stwierdził, iż nie były one wiarygodne w tej części, w której to utrzymywał, iż nie interesowały go zapisy na fakturach, a w szczególności zaś odnoszące się do podmiotu odbiorcy, tj. firmy zagranicznej i zerowej stawki VAT. Nie można było aprobować poglądu sądu I instancji, jakoby to wyjaśnienia oskarżonego miały pozostawać w sprzeczności z zapisami na fakturach - gdy wziąć pod uwagę, czego w istocie sąd okręgowy nie zakwestionował żadnym liczącym się dowodem - iż te zapisy nie interesowały go i nie zapoznawał się z nimi.

Zdecydowanie nadmierne znaczenie sąd I instancji przydał stwierdzeniu oskarżonego P K zawartemu w po raz pierwszy złożonych przez niego wyjaśnieniach, iż M K był odbiorcą kart. Okoliczność, iż tej osobie oskarżony dostarczał karty pre -paidowe, w jego świadomości istotnie mógł on pozostawać, jako odbiorca (nabywca) kart, ale nie w sensie kontrahenta, strony transakcji, co z pola swych rozważań sąd okręgowy w zupełności usunął, a miało to zasadnicze wręcz znaczenie dla kwestii jego ewentualnej odpowiedzialności karnej.

W tym miejscu należy odnieść się do zaprezentowanej przez sąd okręgowy oceny zeznań śwd. M K na str. 110-111, ale w kontekście złożonych przez oskarżonego P K wyjaśnień. Niezależnie od tego, jak oceniać zeznania śwd. M K i gdyby nawet przyjąć za trafne oceny w tym zakresie sądu okręgowego, co do tego, iż były one nieodpowiadające 34 prawdzie w tej części zwłaszcza, w której utrzymywał, iż przekazywane mu przez między innymi oskarżonego P K karty pre-paid, nie należało traktować, jako transakcji ich zakupu (str. 110 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), to przecież w żaden sposób nie wpływało na wiarygodność wyjaśnień tego ostatnio wymienionego oskarżonego, iż tak postrzegał M K, jako odbiorcę (nabywcę) kart. Nie pozostawało w sferze zainteresowania oskarżonego P K, co dalej ktokolwiek i cokolwiek z owymi kartami pre-paidowymi będzie czynił.

Oczywiście nie miało to żadnego znaczenia dla oceny winy i to każdego z oskarżonych, jakie były powody, dla których temu świadkowi nie przedstawiono żadnych zarzutów w niniejszej sprawie, skoro prokurator traktował tę osobę, jako nabywcę tych kart.

M K w wypadku przyjęcia takiej wersji zdarzenia pełnił przecież niezwykle istotną rolę w mechanizmie przestępczego działania, a jednak prokurator nie przeprowadził z tą osobą innych czynności procesowych, prócz odebrania od niego zeznań.

W odniesieniu do zeznań śwd. J G oraz P J, sąd okręgowy znowu nadmiernie skupił się na określeniu M K, jako nabywcy kart, co dla nich również mogło wiązać się przecież z osobą, która faktycznie odbiera karty, nie zaś ze stroną transakcji kupna - sprzedaży. Nie miała istotnego znaczenia wypowiedź śwd. P J, tak silnie akcentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez sąd I instancji, iż powyżej wymieniony szczerze i uczciwie przyznał, że karty - zdrapki pochodzące od (nazwa(1)) S.A. sprzedawali na giełdzie, pomimo, iż nie mógł tego stwierdzić z całą pewnością. Jeżeli tak, to owa wypowiedź była tylko przypuszczeniem świadka, niemogącą stanowić podstawy prawdziwych ustaleń faktycznych (art. 2 § 2 kpk).

Na str. 111 pisemnych motywów zaskarżonego wyroku sąd okręgowy stwierdził, iż wersja zdarzenia zaprezentowana przez śwd. M K, jak również oskarżonych miała jedynie zatrzeć oczywisty fakt transakcji zakupu kart prepaidowych przez powyżej wymienionego świadka, co w ocenie sądu nie jest do przyjęcia, gdy chodzi o odpowiedzialność oskarżonego P K, A B(1) i I K, albowiem sam fakt dostarczenia przez nich oznaczonego powyżej towaru nawet w miejsca wydawałoby się dość mało bezpieczne, czy nieco podejrzane jak parkingi (przy wzięciu pod uwagę wartości towaru), wcale nie wskazywał na wiedzę oskarżonego P K, iż M K to faktyczny nabywca kart w sensie strony transakcji kupna - sprzedaży. Oskarżony dostarczał tej osobie karty w miejsce, w które mu to polecono, albo przez oskarżonego A B, albo za jego pośrednictwem przez oskarżonego I K.

Akcentowany przy wyjaśnieniu oceny prawnej przypisanych temu oskarżonemu przestępstw fakt, iż na podstawie 52 faktur miał on dokonywać zakupu kart pre-paid w imieniu podmiotów zagranicznych, że zatem doskonale zdawał sobie sprawę, jakie podmioty figurują na fakturach - wbrew odmiennemu poglądowi sądu wcale nie oznaczał, iż oskarżony przewidywał możliwość popełnienia przypisanych mu przestępstw.

Ilość odebranych kart nie może o tym przesądzać. Jak już o tym powyżej była mowa, oskarżony jedynie dostarczał towar we wskazane mu miejsce, odbierał gotówkę i na tym jego rola kończyła się. Należy dodać w tym miejscu i to, iż przecież nawet gdyby zaznajamiał się z fakturami, to fakt, iż dostarczał ten towar we wskazane mu miejsca, wcale dla niego nie oznaczało, że następnie ten towar nie zostanie przekazany podmiotom zagranicznym. W tym miejscu należy również odwołać się do treści wyjaśnień oskarżonego A B, który konsekwentnie twierdził, iż żaden z jego pracowników nie był zorientowany w transakcjach handlowych i te kwestie nie miały ich interesować.

Ustosunkowując się do apelacji obrońcy oskarżonego P K, jakkolwiek w zasadniczej części zarzuty przedstawione w środku odwoławczym były trafne, to jednak należy podkreślić, iż fakt, że sąd okręgowy oddalił wnioski dowodowe obrońcy oskarżonego A B, nie miał istotnego znaczenia dla kwestii oceny winy tego oskarżonego, albowiem pełniąc jedynie rolę dostarczyciela kart w sensie stricte technicznym, podobnie jak odbierając gotówkę, nie miało żadnego znaczenia czy doszło do ich sprzedaży podmiotom zagranicznym, czy też nie, skoro on w te okoliczności nie wnikał i nie należało to do jego zakresu obowiązków.

Istota w realiach niniejszej sprawy sprowadzała się do przyjęcia, jak zresztą trafnie akcentował skarżący, iż oskarżony zajmując stanowisko kierowcy nie mógł z racji omówionych powyżej zaszłości posiadać wiedzy, iż uczestniczy w przestępstwie, a w szczególności godzi się na jego popełnienie w formie udzielonej przez niego pomocy oskarżonemu A B, za którą zresztą nie uzyskiwał żadnych korzyści majątkowych.

Trafnie nadto skarżący akcentował pewnego rodzaju sprzeczność w ocenie prawnej przypisanego oskarżonemu działania, choć nie miała ona istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia o braku winy tego oskarżonego, a mianowicie, iż sąd I instancji przyjął, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym popełnienia przestępstwa, a jednocześnie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla oskarżonego A B, co przecież musi już pozostawać z działaniem w zamiarze bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu.

Zasługiwała również na uwzględnienie apelacja obrońcy oskarżonego I K, a w konsekwencji trafny był zawarty w niej wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanych (zarzucanych) mu przestępstw.

Podobnie, jak w wypadku apelacji obrońcy oskarżonego P K, tak ustosunkowując się do tego środka odwoławczego należy podkreślić, iż z naruszeniem art. 7 kpk statuującego powinność dokonania przez sąd swobodnej, lecz nie dowolnej oceny dowodów, sąd okręgowy nie obdarzył walorem wiarygodności wyjaśnień tego oskarżonego, w których zgodnie z prawdą (w ocenie sądu odwoławczego) utrzymywał, iż do zakresu jego obowiązków również nie należała analiza zapisów na fakturach, że nie był wprowadzony w transakcje handlowe zawierane przez jego pracodawcę - oskarżonego A B, że w szczególności jak słusznie akcentował skarżący do jego obowiązków należał odbiór i dostawa kart pre-paidowych M K.

Zaszłość, iż ten towar oskarżony dostarczał powyżej wymienionemu między innymi na stacjach benzynowych, w niczym nie powodował zasadności przyjęcia, iż choćby tylko powinien przewidywać, że wpłacane przez niego pieniądze do spółki (nazwa(1)) S.A. nie pochodzą od podmiotów zagranicznych, lecz od oskarżonego A B.

Jak w wypadku oskarżonego P K, należy stwierdzić, iż nie do przyjęcia, był pogląd sądu okręgowego, jakoby to oskarżony wielokrotnie odbierając od powyżej wymienionej spółki karty pre -paid, a w szczególności faktury, wraz z dołączonymi do nich oświadczeniami o przyjęciu towaru do magazynu podmiotu zagranicznego, winny wzbudzać podejrzenia o udziale w przestępczym procederze.

Okoliczność, iż najpierw oznaczony powyżej towar został dostarczony do M K, nie wyklucza przecież zaszłości, iż w dalszej kolejności karty były wywiezione poza granice Polski, tyle, że w te okoliczności i ten oskarżony nie wnikał i nie miał żadnego powodu tego czynić.

Prawidłowo sąd okręgowy ustalił, iż oskarżony I K był zatrudniony w firmie (nazwa) należącej do oskarżonego A B i na jego 38 polecenie pobierał między innymi karty pre - paid, względnie takie polecenia wydawał oskarżonemu P K, albo też A B(1), czy innym jeszcze osobom, w stosunku do których nie skierowano do sądu aktu oskarżenia. Trafnie także odnotowano, iż oskarżony ten nie podejmował samodzielnych decyzji handlowych (str. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Sąd okręgowy ustalił, iż oskarżony I K wszedł w posiadanie nieobciążonych podatkiem VAT kart pre-paid o łącznej wartości 930.960,85 zł, a w ten sposób miał rzekomo pomóc oskarżonemu A B uszczuplić należność podatkową w kwocie 204.811, 39 zł (str. 50-51 pisemnych motywów wyroku).

W wyjaśnieniach złożonych przez tego oskarżonego, a których streszczenie przytoczono między innymi na str. 87 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, I K silnie akcentował fakt, iż nie dokonywał sprawdzenia, na jaki podmiot została wystawiona faktura, weryfikował jedynie zgodność zamówionego towaru z fakturą, nie zdając sobie sprawy z tego, że odbiera towar nieobciążony 22 % podatkiem VAT, przy czym fakturę przekazywał oskarżonemu A B.

Oskarżony I K wyjaśniał, iż przekazując karty pre-paid M K, otrzymywał od niego gotówkę, która wedle jego oceny nie stanowiła zapłaty za dostarczony towar, bowiem jej wysokość nie odpowiadała wartości partii dostarczonych kart pre- paid. M K.(str. 91 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Ponadto wyjaśnił, iż jego obowiązkiem było dostarczenie karty pre-paid M K, nie zaś analizowanie dokumentacji dotyczącej odbioru tych kart i w tym zakresie wykonywał polecenia swego pracodawcy oskarżonego A B.

Tym wyjaśnieniom, sąd okręgowy odmówił waloru wiarygodności, podkreślając, iż skoro oskarżony nie cierpiał na żadne 39 zaburzenia natury psychicznej, to przy ilości odebranych kart pre-paid i dokumentacji, którą otrzymywał w spółce (nazwa(1)) S.A. musiał zdawać sobie sprawę z tego, że faktycznym nabywcą kart jest jeden z wymienionych już powyżej podmiotów zagranicznych, a zwłaszcza, gdy wziąć pod uwagę złożone podpisy przez oskarżonego na dokumentach w postaci przyjęcia towaru na magazyn firmy zagranicznej.

W przeprowadzonej analizie i ocenie wyjaśnień tego oskarżonego w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (str. 102-104) sąd okręgowy odnotował pewne rozbieżności w złożonych wyjaśnieniach, akcentując przede wszystkim fakt, iż dopiero składając wyjaśnienia przed sądem nabrał pewności odnośnie do opisywanych przez siebie okoliczności. Zdaniem sądu odwoławczego tak przeprowadzona ocena tego dowodu nie była trafna i zgodna z regułami wyznaczonymi art. 7 kpk, albowiem fakt, iż oskarżony dopiero przed sądem wypowiadał się stanowczo, nie świadczy o tym, iż w śledztwie złożył nieodpowiadające prawdzie wyjaśnienia; nota bene, sąd I instancji odwołując się do treści wyjaśnień złożonych przez tego oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego, też przecież zwracał uwagę, iż w tej fazie postępowania, nie był pewny niektórych okoliczności, co nie powoduje zasadności przyjęcia, iż nie mógł nabrać pewności, co do pewnych zaszłości dopiero przed sądem. Podobnie jak wypadku oskarżonego P K sąd okręgowy oczekiwał od wszystkich oskarżonych, którym przypisano popełnienie przestępstwa w formie pomocnictwa oskarżonemu A B, iż każdy z nich winien z uwagą zapoznawać się z fakturą, którą de facto dostarczał temu ostatnio wymienionemu oskarżonemu, a karty pre-paid M K.

W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku dotyczących oceny prawnej przypisanych temu oskarżonemu przestępstw, sąd okręgowy wyraził poglądy zbliżone do tych, które odnotował oceniając 40 wyjaśnienia oskarżonego P K, odnośnie których sąd odwoławczy już powyżej wypowiedział się i zachowują one aktualność także, co do tego oskarżonego.

W tych błędnych ocenach, które poczynił sąd orzekający w I instancji, niczego nie może zmienić powoływana okoliczność, iż oskarżony I K był tzw. prawą ręką oskarżonego A B. Wbrew odmiennemu poglądowi tego sądu, to wcale nie oznacza, iż jego wiedza w zakresie ewentualnego mechanizmu przestępczego działania oskarżonego A B z tego tylko tytułu miała być większa i w tym zakresie sąd okręgowy jedynie domniemywał, a nie opierał się na dowodach, a w każdym razie ich nie wskazał.

Jeszcze raz należy silnie zaakcentować fakt, iż oskarżony I K, podobnie jak oskarżeni A B(1) i P K wykonywali polecenia oskarżonego A B w ramach podległości służbowej, co trafnie odnotował obrońca oskarżonego w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego (str. 7), a fakt, że dostarczał karty pre -paidowe M K wcale nie musiał dla niego stanowić pewności, że towar ten nie opuści granic Polski i faktycznie nie zostanie przyjęty do magazynu podmiotu zagranicznego.

Jak w wypadku oskarżonego P K, tak i w stosunku do oskarżonego I K trafnie skarżący akcentował brak udowodnionej po jego stronie motywacji do popełnienia przestępstwa, z którego nie odniósł żadnej korzyści majątkowej, choć zdaniem sądu jak wynika z opisu czynu przypisanego działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla oskarżonego A B.

Aprobować należy pogląd skarżącego wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż brak jest podstaw do przyjęcia, aby chociażby z zamiarem ewentualnym oskarżony ten godził się na popełnienie przypisanych mu przestępstw i trudno w sposób kategoryczny stwierdzić, że działał on z jakimkolwiek zamiarem, a przypomnieć 41 należy, iż przestępstwa przypisane temu oskarżonemu można popełnić li tylko umyślnie.

Wobec treści rozstrzygnięcia sądu odwoławczego, bezprzedmiotowym stało się ustosunkowanie zarzutów przedstawionych w apelacji, a to: naruszenia art. 413 § 2 pkt 1 kpk, 423 § 1 pkt 1 kpk.

Trafna okazała się również apelacja obrońcy oskarżonego A B(1) w zakresie podniesionych w niej zarzutów, a w konsekwencji zawarty w niej wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanych (zarzucanych) mu przestępstw.

W istocie w pełni zachowują aktualność wywody sądu odwoławczego odniesione w ustosunkowaniu się do uprzednio omówionych apelacji obrońców oskarżonych, tym bardziej, iż w zdecydowanej większości obrońca oskarżonego A B(1) posłużył się zbieżnymi zarzutami.

W wypadku i tego oskarżonego należy zaakcentować fakt, iż był on osobą zatrudnioną na czarno i również jego obowiązkiem było wykonywanie poleceń służbowych oskarżonego A B, a zatem w szczególności, gdy chodzi o przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie odbieranie i dostarczanie kart pre-paidowych od (nazwa(1)) S.A. do M K.

W pełni trafnie skarżący wykazał w uzasadnieniu przedstawionych w apelacji zarzutów, iż oskarżony nie miał żadnego obowiązku wnikać w zapisy naniesione na fakturach i te kwestie pozostawały poza jego świadomością.

Takie zresztą ustalenia poczynił sąd okręgowy, odnotowując je na str. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, akcentując na str. 61 tego dokumentu, iż oskarżony ten wszedł w posiadanie kart pre-paidowych nieobciążonych podatkiem VAT o łącznej wartości 4.191.666,62 zł i 42 pomógł oskarżonemu A B przekazując je do dalszej sprzedaży na terenie Polski w uszczupleniu należności podatkowej w kwocie 922.166, 66 zł.

W przytoczonych przez sąd okręgowy wyjaśnieniach, jak w wypadku wyjaśnień pozostałych oskarżonych, którym przypisano pomocnictwo do popełnienia przestępstw oskarżonemu A B, oskarżony A B(1) zobrazował przebieg (od strony technicznej) dostarczenia kart, odbierania gotówki od M K wskazując, iż nigdy nie zwracał uwagi na oznaczenie nabywcy kart na fakturze.

W toku czynności konfrontacji przeprowadzonej pomiędzy tym oskarżonym, a oskarżonym A B, jednoznacznie podał, iż nie jest w stanie stwierdzić, czy mężczyzna, któremu dostarczał karty pre-paidowe był kontrahentem oskarżonego A B, bowiem do jego obowiązków należało jedynie dostarczenie kart.

W żaden sposób sąd okręgowy prawdziwości tego wyjaśnienia nie podważył posługując się przy ocenie prawnej przypisanych temu oskarżonemu przestępstw tą samą argumentacją, jak w wypadku oskarżonych P K oraz I K, która z przyczyn już uprzednio omówionych zdaniem sądu odwoławczego, była dowolna, a zatem niespełniająca reguł, o których mowa w art. 7 kpk.

W negatywnej ocenie dowodu z wyjaśnień tego oskarżonego, zwłaszcza złożonych przed sądem, sąd I instancji szczególnie silnie akcentował, iż rzekomo w toku postępowania przygotowawczego oskarżony ten traktował M K, jako nabywcę kart, co już z przyczyn powyżej omówionych nie było do przyjęcia, albowiem w jego mniemaniu tak mogło być, ale czy był faktycznie stroną transakcji kupna sprzedaży, tego przecież nie mógł wiedzieć i w te kwestie nie wnikał.

Dowolny w ocenie sądu odwoławczego był pogląd sądu okręgowego odnotowany na str. 150 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, gdy w sposób arbitralny stwierdzono, iż oskarżony znając specyfikę 43 firmy (nazwa) (nie wiadomo, na czym miałaby ona polegać) zdawał sobie sprawę z tego, iż karty nie są wywożone za granice. Takie stanowisko było błędne, nie zostało oparte o dokonane prawdziwe ustalenia faktyczne, a w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu zamiaru popełnienia przestępstw, w pełni zachowują aktualność wywody temu zagadnieniu poświęcone, a odniesione w ustosunkowaniu się do apelacji pozostałych oskarżonych.

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego A B, trafne okazały się również niektóre z podniesionych przez zarzutów i w każdym razie zasługiwał na uwzględnienie zawarty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do tego oskarżonego i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Już w tym miejscu należy podkreślić, iż jest koniecznym przeprowadzenie postępowania od początku i w całości, co do istoty sprawy, co w szczególności dotyczy transakcji handlowych z podmiotami zagranicznymi wskazanymi w opisie czynów zarzuconych oskarżonemu.

Zdaniem sądu odwoławczego nie było wystarczające poprzestanie li tylko na dokumentacji dołączonej w ramach pomocy prawnej, bez podjęcia choćby próby dopuszczenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków osób odpowiedzialnych za kontakty handlowe i poprzestaniu na oświadczeniach (zeznaniach, przy czym trafnie zwrócił uwagę skarżący, iż świadkowie nie byli uprzedzani o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań) niektórych z nich, które tak naprawdę nie mogą stanowić dowodu procesowego w sprawie.

W uzasadnieniu wniesionej apelacji, skarżący wiele miejsca poświęcił omówieniu działalności podmiotów węgierskich, trafnie akcentując pewne zaszłości, z których nie wynikało jednoznacznie, aby odpowiadał rzeczywistości pogląd sądu okręgowego, iż czasie 44 oznaczonym zarzutami aktu oskarżenia, działalność tych podmiotów - była w zupełności fikcyjna.

Nie można było odmówić racji obrońcy, który wbrew tym ustaleniom sądu okręgowego dostrzegł, że chociażby firma (nazwa(3))

jednak składała deklaracje wewnątrzwspólnotowe, a zatem trudno uznać ten podmiot za fikcyjny, a nie został przesłuchany na te okoliczności (ewentualnej współpracy z polskimi firmami), jej właściciel F I, a z kolei, gdy chodzi o spółkę (nazwa(7)), którego depozycje na okoliczność transakcji wewnątrzunijnych były sprzeczne (jego adres zamieszkania był wskazany w dokumentach przesłanych stronie polskiej, nie było zatem tak, iż nie mógł zostać przesłuchany, bowiem był osobą bezdomną, jak to błędnie przyjął sąd okręgowy - str. 131), co słusznie spotkało się z krytyczną uwagą skarżącego, który także dostrzegł i ten fakt, że powyżej wymieniony składał oświadczenia dotyczące roku 2009 r., co w świetle czasokresu zarzutów oskarżenia, dla odpowiedzialności karnej oskarżonego pozostawało bez znaczenia. Nie odebrano również zeznań od śwd. K V na okoliczność transakcji kartami przedpłaconymi, a nadto od A J, co do którego sąd orzekający w I instancji nie podjął nawet próby odebrania od niego zeznań, posiłkując się informacją z 2011 r., iż nie można było ustalić miejsca jego pobytu. Nie ulega wątpliwości, iż jego zeznania w zakresie odnoszącym się do kierowania spółką (nazwa(3)) (ewentualnych kontaktów handlowych z oskarżonym A B) mogły okazać się istotne, o czym trafnie wypowiedział się skarżący w uzasadnieniu apelacji. (str. 18-19)

Kwestia sprzedaży, albo nie, poza granicami kraju miała oczywiście istotne znaczenie dla odpowiedzialności karnej oskarżonego A B. W toku ponownego prowadzenia postępowania przed sądem okręgowym, należy zwrócić uwagę na sygnalizowany przez obrońcę oskarżonego w zakresie przypisania popełnienia przestępstwa skarbowego pogląd, iż 45 jednym z nabywców kart przedpłaconych od firmy (nazwa(1)) S.A. była firma oskarżonego (nazwa(5)) mająca siedzibę poza granicami kraju i wobec tego tamże mogło dojść do świadczenia usług telekomunikacyjnych, że zatem oskarżony mógł korzystać z owych kart w ramach działalności gospodarczej prowadzonej poza granicami kraju.

Sąd I instancji winien zająć stanowisko, czy w takich uwarunkowaniach oskarżony był zobligowany do uiszczenia podatku VAT.

Mimo stwierdzenia sądu okręgowego, iż w dalszej części pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, bardziej uszczegółowi swoje stanowisko, to jednak nie sposób nie dostrzec pewnych uproszczeń i powierzchowności wywodu dotyczącego przyjęcia przez sąd fikcyjnego charakteru podmiotów zagranicznych, o czym sąd I instancji wypowiedział się na str. 99 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Sąd orzekający w I instancji ustalił, iż karty pre-paid nie zostały wywiezione poza granice Polski, lecz były sprzedawane na terenie Polski, w szczególności na giełdzie w K i we W(1). Należy podkreślić, iż nie można było odmówić racji skarżącemu utrzymującego, że nie ustalono ani jednego wypadku sprzedaży kart przez śwd. M K, a przecież to on był wedle ustaleń sądu okręgowego głównym odbiorcą tego towaru.

Należy wyraźnie zaakcentować fakt, iż chodzi o te karty pre-paid, które zostały nabyte od firmy (nazwa(1)) S.A. w okresie wskazanym w opisie czynu zarzuconego. Fakt, iż oskarżony w toku postępowania przygotowawczego na pewnym etapie tego postępowania wyjaśnił, iż być może karty były sprzedawane na terenie Polski nie jest potwierdzeniem tego faktu, a trzeba również zauważyć, iż wobec niesprecyzowania pytania, względnie żądania od oskarżonego precyzyjnej odpowiedzi, nie można przecież kategorycznie wypowiadać się, iż owe przypuszczenie oskarżonego dotyczyło kart pre-paid nabytych 46 od (nazwa(1)) S.A. a one tylko przecież stanowiły przedmiot postępowania w niniejszej sprawie.

Na stronie 11 pisemnych motywów zaskarżonego wyroku dotyczących przeprowadzonych przez sąd okręgowy ustaleń faktycznych odnotowano, iż karty pobierane od (nazwa(1)) S.A. przez między innymi oskarżonych (którym przypisano pomocnictwo do popełnienia przestępstwa skarbowego przez oskarżonego A B) były sprzedawane na terenie Polski, ale na pewno nie podmiotom zagranicznym oznaczonym w opisie czynu zarzuconego, tym niemniej nie przywołał żadnego konkretnego dowodu na tę okoliczność, a jedynie sumarycznie wskazał na powyżej przywołanej stronie uzasadnienia oraz kolejnej wiele dowodów, które tak naprawdę przecież nie były ani kategoryczne, ani też jednoznacznie na tę zaszłość wskazującymi.

Na stronie 14 pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, sąd okręgowy odwołał się do wyników kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej oraz zeznań śwd. B Z, pracownika tego organu, którego zdaniem karty pre-paid zostały sprzedane na terenie Polski, nie zaś poza granicami kraju, a zatem powinny być obciążone 22 % podatkiem VAT.

Z oceny zeznań tego świadka wynikałoby, iż jego depozycje były istotne dla sądu I instancji, tym niemniej w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, sąd nie wskazał, jakie to konkretne wypowiedzi tej osoby miałyby przybliżać do oceny o sprawstwie tego oskarżonego w popełnieniu przypisanych mu przestępstw.

Nie można było odmówić racji skarżącemu, choć jest to zaszłość o nieco mniejszym znaczeniu, iż organy skarbowe ustaliły, że sprzedaż kart miała miejsce na giełdzie, zatem bez udziału śwd. M K, a zdaniem sądu okręgowego to ten oskarżony był nabywcą kart pre-paidowych.

Swoista pewność śwd. B Z o sprzedaży kart pre-paidowych na giełdzie, w kontekście braku dokonania odpowiednio pogłębionej analizy i oceny zeznań powyżej wymienionego świadka budzi zatem zastrzeżenia, tym bardziej, gdy wziąć pod uwagę niepozbawiony racji wniosek dowodowy oskarżonego z dnia 20 września 2017 r. mogący wskazywać na to (przy uwzględnieniu dołączonych do niego kserokopii odpowiedzi (nazwa(8)), iż w sytuacji zasilenia kodem karty zasilającej, jest możliwe ustalenie użytkownika określonego numeru, choć pod warunkiem, iż został on zarejestrowany.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż o takie informacje zwrócił się w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego w dniu 17 sierpnia 2017 r. Kierownik Referatu ... Urzędu Celno-Skarbowego w K przesłuchiwany w niniejszej sprawie w charakterze świadka B Z, który to - co należy również zaakcentować -prowadząc tego rodzaju postępowanie jest zainteresowany z racji reprezentowania organu celno - skarbowego określonym rozstrzygnięciem w sprawie, toteż w ocenie sądu odwoławczego argument zawarty w pisemnej apelacji odnośnie do oceny zeznań tego świadka i przekonania sądu okręgowego o wiarygodności jego ustaleń o sprzedaży kart przedpłaconych na terenie Polski, może budzić wątpliwości, tym bardziej jeszcze, gdy wziąć pod uwagę, iż on sam zwrócił się jednak do wskazanego powyżej organu telefonii komórkowej o nadesłanie odpowiednich informacji.

Na te istotne kwestie odnośnie miejsca sprzedaży kart przedpłaconych (na terenie Polski, czy poza jej granicami) trafnie zwracał uwagę skarżący w uzasadnieniu apelacji, akcentując konieczność wystąpienia do Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie o nadesłanie stosownych informacji, o które już w dniu 23 grudnia 2008 r. zwracano się, ale odpowiedzi nie dołączono do akt niniejszego postępowania, w każdym razie sąd okręgowy wniosek o dopuszczenie takiego dowodu oddalił. (str.44)

Bez uzyskania odpowiednich informacji, odmowa przeprowadzenia wnioskowanego na rozprawie przed sądem I instancji tego rodzaju dowodu, nie była trafna, skoro nie jest wykluczone, iż mógł prowadzić do poczynienia pozytywnych ustaleń w kierunku powyżej określonym.

Odnośnie ustalenia sądu okręgowego przytoczonego ze strony 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, iż z pewnością karty pre-paidowe nie były sprzedawane na terenie Polski, jednoczenie sąd ten ustalił, iż z przyczyn technicznych nie jest możliwe niejako prześledzenie drogi karty zdrapki w znaczeniu miejsca jej sprzedaży. Jeżeli tak, to nasuwają się wątpliwości, co do kategorycznego ustalenia, iż owe karty nie zostały sprzedane poza granicami Polski.

W tym miejscu warto jednak odnieść się do treści przedłożonej przez oskarżonego A B interpretacji indywidualnej z dnia 14 czerwca 2017 r. przedstawionej na wniosek oskarżonego przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której to, jakkolwiek odnotowano, iż wnioski w niej zawarte są wynikiem stanu faktycznego zobrazowanego przez oskarżonego, to jednak należy zwrócić uwagę na zawarty w niej pogląd, iż w przypadku sprzedaży usługi kodów doładowujących na rzecz podatników z innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, miejscu świadczenia tych usług będzie znajdować się poza terytorium kraju, niezależnie od tego, czy dojdzie do wywiezienia zdrapek z kraju, czy też nie.

To stanowisko winien także uwzględnić sąd I instancji ponownie rozpoznający sprawę w rozważaniach dotyczących odpowiedzialności karnej oskarżonego, a przypomnieć należy, że sąd okręgowy na niekorzyść tego oskarżonego poczytał fakt, iż nie posiadał on żadnego dowodu dostawy kart zdrapek poza terytorium Polski, pomijając zresztą akcentowaną przez niego okoliczność, iż, pomimo, że dążył do tego, aby 49 otrzymać tego rodzaju dokument od służb celnych - jednak nie uzyskał go.

Odnośnie sprzedaży kart pre-paidowych na giełdzie, nie sposób odmówić racji skarżącemu, iż sąd okręgowy nie ustalił, kto konkretnie sprzedawał karty pre -paidowe, przy czym nie mogą w rachubę wchodzić depozycje świadków: P J oraz J G, ponieważ nie były one na tyle precyzyjne i to także mając na uwadze treść ich zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego. Należy również zwrócić uwagę, iż jest oczywistym, że chodziłoby o ustalenie, iż to te karty pre-paidowe objęte zarzutami oskarżenia zostały sprzedane przez ustalone z tożsamości osoby.

Odnośnie oceny zeznań świadków dokonanych przez sąd okręgowy, a w szczególności w zakresie ich braku odpowiedzialności karnej za dostarczenie kart odebranych od (nazwa(1)) S.A. śwd. M K tylko z tego powodu, iż takie czynności wykonywali sporadycznie w porównaniu z oskarżonymi, którym to zaskarżonym wyrokiem przypisano pomocnictwo do popełnienia przestępstwa skarbowego przypisanego oskarżonemu A B - nie było właściwe. Powyżej wymienieni świadkowie też powinni zaznajomić się z zapisami naniesionymi na fakturach, jednak ani prokurator, ani też sąd nie czynił z tego powodu zarzutu, co należy rozpatrywać w kategorii pewnej niekonsekwencji w dokonywanych ocenach.

Z przyczyn powyżej omówionych, w oparciu o art. 437 § 2 kpk należało zmienić zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych: P K, I K oraz A B(1) i uniewinnić ich od popełnienia przypisanych im czynów, obciążając kosztami procesu w oparciu o art. 632 pkt 2 kpk Skarb Państwa, a w odniesieniu do oskarżonego A B uchylić go i przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, który prowadząc ją od początku uwzględni wskazane 50 powyżej zalecenia, rozważy ewentualność uwzględnienia wniosków dowodowych złożonych przez obrońcę oskarżonego A B, przy czym w zakresie dowodów, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku, może poprzestać na ich ujawnieniu - po czym wyda stosowne rozstrzygnięcie,

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.