Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1963504

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 6 maja 2014 r.
I SAB/Wa 66/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.).

Sędziowie WSA: Mirosław Gdesz, Tomasz Szmydt.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia

1.

stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

2.

umarza postępowanie w pozostałej części;

3.

zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego J. S. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z (...) r. R. S. wystąpiła do Wojewody (...) o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z (...) r. nr (...) w części dotyczącej poz. (...) ww. decyzji.

Pismem z (...) r. Wojewoda (...) działając na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) przekazał ww. wniosek zgodnie z właściwością Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (obecnie Minister Infrastruktury i Rozwoju).

W związku ze śmiercią R. S. (...) r spadek po niej nabyli na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia J. S. i L. P.

Pismem z (...) r. J. S. i L. P. wezwali Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do usunięcia naruszenia prawa i niezwłoczne rozpoznanie wniosku z dnia (...) r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju wniósł J. S. wskazując, że organ naruszył wszelkie terminy załatwienia sprawy. Podniósł, iż organowi znane były szczegóły dotyczące wywłaszczenia sąsiedniej działki objętej orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej W. z (...) r., albowiem Minister Infrastruktury i Rozwoju prowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji co do działki sąsiedniej., a zatem możliwe było rozpoznanie sprawy w ustawowych terminach. Wskazał ponadto, że akta zostały przekazane (...) r., a zatem sprawa powinna zostać zakończona najpóźniej do (...) r. Skarżący podkreślił, że Minister podjął czynności związane ze zgromadzeniem materiału dowodowego dopiero (...) r., tj. dopiero po upływie miesięcznego terminu wskazanego w kodeksie postępowania administracyjnego. Podniósł, że wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy do (...) r. również narusza treść art. 36 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie prowadzone jest terminowo oraz zgodnie z zasadą szybkości postępowania, zaś wnioskodawcy byli informowani na bieżąco o czynnościach organu.

Podniósł, iż pełnomocnik skarżących nie poinformował organu o śmierci R. S., zaś fakt ten ustalono na podstawie informacji z Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Tym samym organ wystąpił do właściwego sądu powszechnego oraz potencjalnych spadkobierców o nadesłanie informacji o postępowaniu spadkowym. Ponadto organ wskazał, że podejmował czynności zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, w tym wystąpił do Archiwum Państwowego, który do dnia udzielenia odpowiedzi nie nadesłał dokumentów o jakie Minister wystąpił.

Pismem z dnia (...) r. Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiadomił o wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie przesyłając jednocześnie uwierzytelnioną kopię decyzji z dnia (...) r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest dopuszczalna.

Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność organu wyczerpał środek zaskarżenia. Z akt sprawy administracyjnej wynika, iż pismem z (...) r. (data prezentaty wpływu do organu (...) r.) skarżący skierował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Jednocześnie wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego wyżej art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji wydania zaś przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej staje się bezprzedmiotowe.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowanym, że wniosek z dnia (...) r. przekazany na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju przy piśmie z (...) r. (data wpływu do Ministra (...) r.) został rozpoznany. Jak wynika z treści pisma datowanego na dzień (...) r. w dniu (...) r. Minister wydał decyzję z wniosku R. S. (k. 43-46 akr sądowych). Zdaniem Sądu, wydanie przez Ministra decyzji z dnia (...) r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności powołanego orzeczenia. Oczywiste jest bowiem, że Minister załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności w przedmiocie rozpoznania przedmiotowego wniosku. Tym samym w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość w tej części.

Jednocześnie z uwagi na treść art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. Sąd zobligowany był do oceny czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z akt sprawy wynika, że organ podjął czynności w niniejszej sprawie w dniu (...) r. Minister wystąpił bowiem do Centrum Personalizacji Dokumentów (o nadesłanie informacji o danych osobowych wnioskodawczyni), Urzędu W., Wydziału Geodezji i Katastru (o dokumentację geodezyjną przedmiotowej nieruchomości wraz z wypisami z rejestru gruntów), Archiwum Państwowego, (...) Urzędu Wojewódzkiego, Urzędu W., Biura Gospodarki Nieruchomościami oraz Archiwum Akt Nowych (o uwierzytelnione kopie akt archiwalnych dotyczących przedmiotowego wywłaszczenia). Czynności te podjęto w celu zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie. Należy przy tym zauważyć, że (...) r. (data prezentaty wpływu do organu) Minister dysponował jedynie odpowiedzią z Archiwum Akt Nowych w postaci przesłanych dokumentów znajdujących się w zasobach tego Archiwum. Z akt administracyjnych wynika również, że w dniu (...) r. Archiwum Państwowe W. poinformowało Ministra, że po sprawdzeniu inwentarzy i spisów zdawczo-odbiorczych wytypowano (...) jednostek, w których znajdują się (...) karty, (...) stron i (...) planów dotyczących przedmiotowego postępowania, a także że z uwagi na tak liczną dokumentację i wysoki koszt sporządzenia kopii z tych dokumentów możliwe jest zapoznanie się z nimi na miejscu. Pismem z dnia (...) r. (wysłanym (...) r.) Minister sprecyzował wniosek skierowany do Archiwum Państwowego wskazując które z dokumentów wnosi o skserowanie i poświadczenie, a dokumenty te w części wpłynęły w dniu (...) r. Organ podejmował przy tym czynności ponaglające mające na celu pozyskanie ww. dokumentów występując (...) i (...) r. (data wysłania odpowiednio (...) i (...) r.) poprzez z ponagleniem zarówno do Archiwum Państwowego W., jak i do Urzędu W., Biura Geodezji i Katastru. Dopiero w dniu (...) r. przekazano akta administracyjne uprawnionemu geodecie celem sporządzenia opinii określającej granice przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie opinia ta została wykonana w 1 dzień wskazując, że postępowanie winno dotyczyć również działek o nr (...),(...),(...) i (...) w obrębie (...), co skutkowało koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Należy zauważyć, iż ostateczna opinia geodezyjna została sporządzona dopiero w dniu (...) r.

Jednocześnie w aktach sprawy znajdują się (...) pisma informujące skarżącego o wydłużeniu terminu rozpoznania przedmiotowego wniosku i wskazaniu przyczyn opóźnienia. Pierwsze z nich datowane jest na dzień (...) r. i wskazuje jako podstawę nierozpoznania wniosku dużą ilość spraw, a także konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Równocześnie Minister określił przewidywany termin rozpoznania sprawy na dzień (...) r. Drugie z pism, datowane na dzień (...) r. (data wysłania (...) r.), wskazujące nowy termin rozpoznania sprawy na (...) r. Trzecie z pism datowane na (...) r. wskazywało termin załatwienia sprawy do dnia (...) r.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, bezczynności organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.