Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1777619

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 kwietnia 2015 r.
I SAB/Wa 173/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. G. i W. G. na bezczynność Prezydenta (...) w przedmiocie dzierżawy nieruchomości postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

I. G. i W. G., pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta (...) podnosząc, że do chwili obecnej nie został rozpoznany ich wniosek "o przedłużenie prawa najmu nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...)". Skarżący zaznaczyli m.in., że na wydzierżawionej od Gminy (...) działce położonej przy ul. (...) wybudowali pawilon (...). Następnie wielokrotnie występowali o przedłużenie 3 - letniej umowy dzierżawy nieruchomości, jednakże stosowna umowa nie została podpisana.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie podnosząc, że sprawa nie podlega załatwieniu w drodze administracyjnej, lecz w drodze cywilnoprawnej. Organ wskazał m.in., że w dniu (...) października 1999 r. zawarta została umowa dzierżawy nieruchomości położonej przy ul. (...) w W., która wygasła w dniu (...) października 2002 r. Skarżącej wielokrotnie proponowano zawarcie kolejnej umowy dzierżawy po spełnieniu określonych warunków, jednakże propozycje te nie były przyjmowane. Prowadzona też była liczna korespondencja, gdzie wyjaśniano przepisy dotyczące zasad wydzierżawiania nieruchomości. Organ podkreślił, że skarżący nie spełnili żadnych z przedstawionych warunków, nie złożyli wniosku o zawarcie umowy dzierżawy, nie uregulowali również zaległości z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3).

Z treści powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1-4a.

W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Analizując przepisy określające właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga I. G. i W. G. na bezczynność Prezydenta (...) jest niedopuszczalna, nie mieści się ona bowiem w zakresie przedmiotowym powołanego wyżej przepisu art. 3 p.p.s.a.

Jak wynika z treści skargi oraz z analizy akt sprawy skarżącym chodzi w istocie o zawarcie kolejnej umowy dzierżawy nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...) stanowiącej własność (...) w związku z wygaśnięciem umowy dzierżawy zawartej z Gminą (...) - Dzielnica (...) w dniu (...) października 1999 r.

Zauważyć zatem trzeba, że zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego zostały określone w Dziale II ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.) - zwanej dalej "ugn". Przepis art. 13 ust. 1 ugn stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji.

Szczegółową procedurę zawierania umów dzierżawy nieruchomości komunalnych na okres powyżej 3 lat, w tym wybór dzierżawcy i tryb zawarcia umowy reguluje obecnie uchwała Nr XXVIII/534/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości m.st. Warszawy oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata (Dz. Urz. Woj. Mazow. Nr 119, poz. 2927 z późn. zm.).

Z powołanych wyżej przepisów ugn i obowiązującej uchwały wynika, że zawarcie albo odmowa zawarcia umowy dzierżawy nieruchomości stanowiącej własność gminy nie może nastąpić w drodze aktu administracyjnego wydanego w postępowaniu administracyjnym, ani też w wyniku innych czynności z zakresu administracji publicznej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 lipca 2009 r., sygn. akt I OPS 1/09 (ONSAiWSA 2009/5/85) unormowania ugn, w zakresie dotyczącym obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, regulują czynności cywilnoprawne w sposób szczególny w stosunku do ogólnych zasad określonych w Kodeksie cywilnym. Publicznoprawny charakter tych podmiotów oraz przeznaczenie mienia, którym dysponują na zaspokojenie potrzeb wspólnoty stanowi uzasadnienie wprowadzenia ograniczeń w zakresie wynikających z kodeksu cywilnego fundamentalnych zasad swobody dysponowania mieniem i swobody zawierania umów. Ograniczenia te, dokonywane na przykład poprzez procedurę przetargową, nie powodują jednak, że spory w tym zakresie tracą cywilnoprawny charakter.

W świetle powyższego Sąd uznał, że wniesiona skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Oczywiste bowiem jest, że roszczenie o zawarcie umowy dzierżawy ma charakter cywilnoprawny i nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Sprawy dotyczące umów dzierżawy nieruchomości są sprawami cywilnymi i podlegają kognicji sądów powszechnych (art. 1 w zw. z art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego).

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.