I SAB/Wa 131/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2632708

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2018 r. I SAB/Wa 131/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Chaciński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.T. na bezczynność Prezydenta (...) w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 30 grudnia 2017 r. P.T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta (...) w przedmiocie rozpoznania wniosku z 29 marca 2016 r. o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego.

Zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2018 r. wezwano skarżącą do wskazania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi, skarżąca złożyła w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie lub ponaglenie do organu wyższego stopnia (tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...)), na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta (...). Jeżeli tak, wezwano do złożenia w ww. terminie odpisu ww. zażalenia lub ponaglenia wraz z dowodem jego nadania do organu. Ponadto wezwano pełnomocnika organu do wskazania, w terminie 7 dni, czy skarżąca przed wniesieniem przedmiotowej skargi wyczerpała tryb określony w art. 37 k.p.a.

W piśmie z 15 maja 2018 r. pełnomocnik organu wskazał, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 k.p.a. Skarżąca wniosła do organu wyższego stopnia skargę na bezczynność Prezydenta pismem z 30 grudnia 2017 r., które wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) 4 stycznia 2016 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) w brzemieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W przypadku skargi na bezczynność, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), w brzemieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, powoływanej dalej jako "k.p.a.", zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny.

W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Z akt sprawy wynika, że skarżąca 30 grudnia 2017 r. nadała pocztą do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) pismo zatytułowane "skarga na bezczynność Prezydenta (...)", które można zakwalifikować jako zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. W tym samym dniu skarżąca nadała przedmiotową skargę do sądu administracyjnego na bezczynność Prezydenta (...).

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sąd Administracyjnego skierowanie zażalenia na bezczynność organu w dniu skierowania skargi, nie może być uznane za wykorzystanie przez stronę skarżącą wszystkich środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Dopuszczenie bowiem takiej możliwości czyniłoby przepis art. 37 k.p.a. zupełnie niecelowym. Katalog uprawnień organu wyższego stopnia przewidziany w art. 37 § 2 k.p.a. wymaga bowiem, aby organ ten mógł choćby zapoznać się z treścią zażalenia, co pozwoliłoby mu - w razie jego zasadności - na wdrożenie procedur dyscyplinujących i eliminujących stwierdzone nieprawidłowości. Tymczasem wniesienie zażalenia w dniu złożenia skargi uniemożliwia podjęcie tych działań przez organ nadzoru. (por. postanowienia NSA z 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 914/12, z 13 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 3044/15, z 18 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1579/15 i z 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2061/14).

W konsekwencji uznać należy, iż skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi, albowiem wniosła zarówno zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. jak i skargę do sądu w tym samym dniu. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.