Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 48016

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 5 lutego 1999 r.
I SAB 90/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Rausz.

Sędziowie NSA: Łucja Korózs, Jerzy Nowak (spr.).

Protokolant: Nina Beczek.

Uzasadnienie faktyczne

Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe "Ś." w W. złożyło w dniu 15 lipca 1998 r. skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast "na niezałatwienie przez Wojewodę odwołania skarżącego z dnia 21 lutego 1994 r." od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 8 lutego 1994 r. o umorzeniu postępowania w sprawie przekazania nieruchomości położonej przy ul. Ś. w W. na rzecz PBM-Ś.

W uzasadnieniu skargi opisano przebieg postępowania i podejmowane działania w celu uzyskania przez skarżące przedsiębiorstwo nieruchomości położonej przy ul. Ś.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie opisując również przebieg postępowania, podnosząc, że odwołanie skarżącego z dnia 21 lutego 1994 r. od decyzji organu I instancji zostało rozpatrzone i Wojewoda rozpoznając je decyzją z dnia 19 kwietnia 1994 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesienie skargi na "bezczynność organu" w przedmiotowej sprawie jest następstwem niezrozumienia przez skarżącego istoty tego środka prawnego, a nie rzeczywiście istniejącą bezczynnością organu w dniu wniesienia skargi.

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 16 ust. pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów czynności.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienia nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji.

Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy.

Spełnienie tych przesłanek czyni skargę zasadną, gdy w dniu wniesienia skargi jak i w dniu orzekania w zakresie bezczynności organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji, o której mowa w art. 17 cyt. ustawy o NSA, jest przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony. Istota bezczynności, zawężając to do rozpoznawanej sprawy polega na tym, gdy organ I lub II instancji nie wydaje decyzji. W sprawie tego nie mamy.

Skarga jest wyraźnie i jednoznacznie skierowana na nierozpoznanie odwołania skarżącego z dnia 21 lutego 1994 r. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia 8 lutego 1994 r. Nr 103 - odnosi się więc do bezczynności Wojewody w rozpoznaniu tego odwołania. Nie jest to pogląd prawidłowy, gdyż Wojewoda już w dniu 19 kwietnia 1994 r. uchylił w całości zaskarżoną wymienionym odwołaniem decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Następstwem tego było wydanie dalszych decyzji i zakończenie postępowania administracyjnego - postępowanie nadzorcze w sprawie dotyczącej nieruchomości przy ul. Ś. jest odrębnym postępowaniem w "nowej sprawie". Skarżący tych wszystkich faktów nie zauważa i w dniu 15 lipca 1998 r. składa skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Niezależnie od bezzasadności zarzutów o bezczynności organu (Wojewody) należy podnieść, że skargę należało skierować przeciwko organowi, który pozostawał w bezczynności, a nie przeciwko organowi wyższego stopnia, do którego zostało skierowane zażalenie w trybie art. 32 § 1 kpc.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.