Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54526

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 30 maja 2001 r.
I SAB 72/00

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.).

Sędziowie: NSA Leszek Włoskiewicz, SO (del.) Cezary Pryca.

Protokolant: Jolanta Zagrzejewska.

Uzasadnienie faktyczne

Danuta N. i Wiesława S. wniosły w dniu 27 marca 2000 r. skargę na bezczynność Prezydenta W., który pomimo zobowiązania go przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wydania do dnia 15 lutego 2000 r. decyzji rozstrzygającej sprawę, nie zakończył postępowania w sprawie rozpoznania - złożonego w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy - wniosku o przyznanie prawa własności czasowej gruntu, położonego w W. przy ul. M.

W związku z przekazaniem, zgodnie z właściwością, powyższego wniosku do rozpoznania Burmistrzowi Gminy W., skarga została zmodyfikowana i odnosi się do bezczynności tego organu.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy W. wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, nie pozostaje on w stanie bezczynności, bowiem postanowieniem z dnia 21 lipca 2000 r. postępowanie w sprawie zostało zawieszone do czasu ustalenia spadkobierców po zmarłej byłej właścicielce nieruchomości Zofii B.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przez bezczynność należy rozumieć zarówno brak działania ze strony organu administracji, jak i odmowę podjęcia czynności, w tym wydania określonego aktu. Sam fakt toczenia się od szeregu miesięcy postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie, na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, własności czasowej gruntu nieruchomości, położonej w W. przy ul. M. nie świadczy jeszcze o bezczynności organu.

Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, po złożeniu wniosku organ prowadził stosowne postępowanie wyjaśniające. Jednym zaś z niezbędnych elementów tego postępowania jest ustalenie następców prawnych byłych właścicieli, którzy są stronami tegoż postępowania. Stosownie do art. 61 § 4 k.p.a. organ ma obowiązek zawiadomić ich o toczącym się postępowaniu i tym samym zagwarantować im czynny udział w toczącej się sprawie. Uchybienie w powyższym zakresie stanowi przesłankę wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Wynika więc z tego, że bez prawidłowego ustalenia stron postępowania nie może być ono zakończone. O tej okoliczności skarżące zostały poinformowane, stąd też zobowiązały się do przeprowadzenia postępowania sądowego o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej Zofii B., a to w celu ustalenia jej następców prawnych. W konsekwencji takiego stanu rzeczy trzeba uznać, że skoro Burmistrz Gminy W. zawiesił w dniu 21 lipca 2000 r. postępowanie w sprawie do czasu ustalenia spadkobierców po zmarłej właścicielce nieruchomości Zofii B., to nie dopuścił się bezczynności. Postępowanie bowiem nie może się toczyć, a tym samym również nie może się zakończyć.

Wobec powyższego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.