Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72622

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) we Wrocławiu
z dnia 28 marca 2001 r.
I SA/Wr 793/98

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w W. po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2001 roku sprawy ze skargi Zakładu Energetycznego SA w L. na decyzję Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 20 lutego 1998 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995 r.

I uchyla zaskarżoną decyzję;

II zasądza od Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 156,30 zł (sto pięćdziesiąt sześć i 30/100 złotego) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją Nr [...] z dnia 20 lutego 1998 r. Izba Skarbowa w W. Ośrodek Zamiejscowy w L., działając w oparciu o przepis art. 3, 19 i 27 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 335 Ordynacji podatkowej, uchyliła w części zaskarżoną decyzję organu I instancji i określiła stronie skarżącej podatek dochodowy za rok 1995 w kwocie 4.405.060 zł.

W uzasadnieniu decyzji podniosła, że w wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej wydana została decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995 r. w kwocie 4.612.862 zł. Przesłanką jej wydania były nieprawidłowości w kwalifikowaniu i ewidencjonowaniu zdarzeń i operacji gospodarczych mające wpływ na wysokość deklarowanego przez stronę skarżącą zobowiązania podatkowego. Spowodowało to zawyżenie kosztów uzyskania przychodów, a tym samym zaniżenie podstawy opodatkowania o kwotę 1.578.418 zł.

We wniesionym odwołaniu skarżąca kwestionowała nieuznanie za koszty uzyskania przychodów: kwoty 144.612,05 zł z tytułu nienależnie odprowadzonych składek ZUS, składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, kwoty 733.769,20 zł z tytułu ujemnej różnicy między kosztami i przychodami ze sprzedaży zakładowych domów mieszkalnych, kwoty 17.344,45 zł z tytułu nieumorzonej wartości zlikwidowanych zbiorników bezodpływowych, kwoty 48.975,83 zł z tytułu nieumorzonej wartości zlikwidowanych opraw jarzeniowych linii oświetlenia ulicznego w G., kwoty 10.729,60 zł z tytułu nieumorzonej wartości zlikwidowanej linii n/n w D., kwoty 23.778,38 zł z tytułu nieumorzonej wartości linii napowietrzno-kablowej w B. G. i kwoty 535.479,88 zł z tytułu prac remontowych prowadzonych przy budynku przy ul. P.

Inspektor Kontroli Skarbowej ustosunkowując się do wniesionego odwołania uznała za zasadne zarzuty dotyczące odmowy uznania za koszty uzyskania przychodów kwoty 535.479,88 zł.

Rozpoznając wniesione odwołanie Izba Skarbowa podniosła, że brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organu I instancji w przedmiocie nieuznania za koszty uzyskania przychodów nienależnie odprowadzonych składek na ZUS, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (Dz. U. z 1993 r. Nr 68, poz. 330 z późn. zm.) nagrody okolicznościowe wypłacone w związku z uroczystym dniem lub też należące do sfery praw honorowych nie stanowią podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, stąd też skarżąca bezpodstawnie je naliczyła i uznała za koszty uzyskania przychodów.

Prawidłowo także nie uznano za koszty uzyskania przychodów straty na sprzedaży mieszkań zakładowych, bowiem zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 tej ustawy stanowi, że przy ustalaniu dochodu do opodatkowania nie uwzględnia się kosztów, jeżeli przychody z nimi związane nie podlegają opodatkowaniu lub są od tego podatku wolne, zaś art. 12 ust. 4 pkt 5 tej ustawy mówi, że do przychodów nie zalicza się przychodów, które w rozumieniu przepisów o ZFŚS zwiększają ten fundusz. Zatem zarówno dochodu, jak i straty ze sprzedaży środków trwałych służących działalności socjalnej, w tym budynków mieszkalnych, nie uwzględnia się przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym.

Brak jest również podstaw do zakwestionowania stanowiska organu I instancji w przedmiocie odmowy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej wartości zlikwidowanych środków trwałych. W odniesieniu do bezodpływowych zbiorników ścieków stoi temu na przeszkodzie przepis art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych a w odniesieniu do likwidacji linii n/n w D. i linii napowietrznej kablowej przepis art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c.

Za uzasadniony uznano natomiast zarzut dotyczący zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości zlikwidowanych opraw jarzeniowych w kwocie 48.975,83 zł oraz w części (do kwoty 468.727,36 zł) zarzut dotyczący wydatków na prace budowlane prowadzone przy budynku przy ul. P.

Ponadto uznano za koszt uzyskania przychodów kwotę 1.800,94 zł z tytułu wypłaconych odszkodowań za zniszczone uprawy.

W skardze na tę decyzję, zarzucając organom naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 i art. 7 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez przyjęcie, że nie tylko dochody ale i straty ze sprzedaży środków trwałych służących działalności socjalnej nie uwzględnia się przy ustaleniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania, art. 16 ust. 1 pkt 6 tej ustawy polegające na błędnym przyjęciu, że przyczyną likwidacji zbiorników bezodpływowych była zmiana prowadzonej działalności lub zmiana metody jej prowadzenia, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy poprzez bezzasadne zakwalifikowanie nieumorzonych części wartości początkowych zlikwidowanych linii elektroenergetycznych do wydatków inwestycyjnych, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając podniesione zarzuty wskazano, że prowadząc gospodarkę zakładowymi domami mieszkalnymi skarżąca ponosiła regularnie stratę z tego tytułu. W związku z faktem, że w 1994 r. obowiązywała zasada, iż strata na tej działalności nie stanowi kosztów uzyskania przychodów, podjęto uchwałę o sprzedaży 79 mieszkań. Skutkiem tego był fakt, że w 1995 r. koszty związane ze sprzedażą zakładowych lokali mieszkalnych razem z nieumorzoną ich wartością wyniosły łącznie 1.043.596,69 zł, zaś przychody 309.827,49 zł. Tak więc na sprzedaży tych mieszkań osiągnięto stratę 733.769,20 zł, którą zakwalifikowano do kosztów uzyskania przychodów, bowiem zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych do dnia 4 marca 1996 r. środki tego funduszu zwiększane były jedynie o dochody z tytułu sprzedaży zakładowych domów i lokali mieszkalnych. Decydował zatem obiektywny fakt uzyskania dochodu, a nie potencjalnej możliwości jego uzyskania. Skoro więc na tej sprzedaży w 1995 r. zakład nie uzyskał dochodów, to nie miał prawa przerzucać ujemnych skutków tej sprzedaży na ZFŚS. Dopiero od 5 kwietnia 1996 r. środki ZFŚS zwiększa się nie o dochody, a o przychody z tytułu sprzedaży zakładowych domów mieszkalnych. Tak więc do 4 kwietnia 1996 r. ZFŚS mógł być zwiększany jedynie o dochody - czyli wynik finansowy na sprzedaży mieszkań "plus" a nie "minus". Zgodnie bowiem z zapisem art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za dochód rozumie się nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania osiągnięte w roku podatkowym. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. c tej ustawy nieumorzona wartość środków trwałych jest kosztem uzyskania przychodów bez względu na czas ich poniesienia.

Za niezgodną ze stanem faktycznym uznano także odmowę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości zlikwidowanych zbiorników na fekalia. Wbrew stanowisku organów do ich likwidacji doszło na skutek ich technicznego zniszczenia, nieskuteczności napraw i nieopłacalności kapitalnego remontu. Wybudowana w to miejsce oczyszczalnia ścieków służy dokładnie tym samym celom, co uprzednio użytkowane szambo bezodpływowe, brak jest więc podstaw do odmowy uznania tych kosztów po myśli art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jeżeli chodzi o likwidację linii niskiego napięcia to częściowa likwidacja środków trwałych jest kosztem uzyskania przychodów, ponieważ zgodnie z przepisami art. 3 ust. 1 pkt 20 ustawy o rachunkowości likwidację całkowitą lub częściową środków trwałych obligatoryjnie zalicza się do pozostałych kosztów operacyjnych, natomiast w myśl § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych do kosztów wytworzenia nie zalicza się kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów finansowych. Skoro więc nie można zaliczyć tych kosztów do kosztów wytworzenia, a do kosztów operacyjnych zaliczyć należy, przy czym nie nastąpiła zmiana rodzaju działalności i metody jej prowadzenia, to zaliczenie tych kosztów do kosztów uzyskania przychodów było prawidłowe.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego został określony treścią przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), który to przepis stanowi, że "sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej". Oznacza to, że tylko naruszenie, przy wydaniu zaskarżonej decyzji, powszechnie obowiązującego prawa skutkuje jej uchyleniem, czyli wyeliminowaniem z obrotu prawnego (art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 cyt. ustawy).

Spór między stronami sprowadza się do oceny, czy wykazane przez stronę skarżącą kwoty w zakresie zakwestionowanym przez Izbę Skarbową, stanowić mogą koszt uzyskania przychodu.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają jednoznacznej definicji kosztów podatkowych. Podstawowe znaczenie w ich ustaleniu mają art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.

Od początku obowiązywania ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pojęcie kosztu podatkowego było przedmiotem sporów w piśmiennictwie podatkowym, przy czym nie brakowało poglądów, że kosztem uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione przez podatnika w związku z jego działalnością, z wyjątkiem kosztów wymienionych na liście negatywnej w ustawie podatkowej.

Pomijano zupełnie kwestię związku kosztów nie wymienionych na liście negatywnej z osiąganymi przychodami. Wystarczającym argumentem do uznania kosztu za podatkowy był sam fakt, że koszt ten był związany z działalnością gospodarczą podatnika.

Poglądy te zweryfikowało jednak orzecznictwo sądowe.

Konstrukcja kosztów uzyskania przychodów, określona w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482), oparta jest na swoistej klauzuli generalnej, która stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów oraz koszty funkcjonowania osoby prawnej, z wyjątkiem kosztów enumeratywnie wymienionych w art. 16 tejże ustawy.

Wykładnia gramatyczna użytego przez ustawodawcę zwrotu "wszelkie koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodów" oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów, pod tym jednak warunkiem, iż wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub będzie miało bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Należy więc przyjąć, że aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Decydujący przy tym jest moment dokonania owego wydatku a nie moment osiągnięcia przychodu.

Kwalifikacja danych kosztów do kosztów uzyskania przychodu należy do podatnika. Organy podatkowe w ramach posiadanych uprawnień mogą jednak oceniać, czy czynności podatnika w tym zakresie nie naruszają prawa. Wynika z tego, że organy podatkowe są upoważnione do przeprowadzania postępowania, którego celem jest weryfikacja działań podatnika kwalifikujących koszty uzyskania przychodu. Następnie ich rolą jest ocena, czy okoliczności sprawy pozwalają na zakwalifikowanie danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu.

Decyzja organów podatkowych w tym zakresie wymaga uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Rola Sądu oceniającego legalność decyzji organów podatkowych w tej mierze polega na stwierdzeniu, czy ocena zdarzeń podatkowych przez te organy dokonana mieści się w granicach prawa.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 obowiązującej od dnia 1 stycznia 1994 r. ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 1995 r., zwiększenia funduszu obejmują nie tylko tytuły wpływające na zwiększanie byłych funduszy socjalnego i mieszkaniowego, ale również nowe źródła, w tym dochody z tytułu sprzedaży i likwidacji zakładowych domów i lokali mieszkalnych (pkt 8 tego przepisu).

Skutkiem takiego zapisu było, że tylko dochód z tytułu sprzedaży i likwidacji takich obiektów zwiększał środki zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. W przypadku powstania straty na sprzedaży lub likwidacji tych obiektów wpływała ona na wynik finansowy zakładu pracy, lecz tak powstałe straty nie zmniejszały funduszu świadczeń socjalnych.

Należy się zgodzić ze stroną skarżącą, że dochód i przychód to dwie różne kategorie prawa podatkowego. Z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że "dochód", w znaczeniu ogólnym to nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą (art. 7 ust. 2). Przychodem ze sprzedaży nieruchomości i innych rzeczy jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży (art. 14 ust. 1). Wobec powyższego do dnia 4 kwietnia 1996 r. dochodem ze sprzedaży ww. środków trwałych, który zwiększał środki funduszu świadczeń socjalnych i w związku z tym nie wpływał na podatek dochodowy, była nadwyżka przychodu z tej sprzedaży nad kosztem uzyskania tego przychodu. Ustawą z dnia 2 lutego 1996 r. wprowadzono zmianę m.in. przepisu art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. zastępując słowo "dochody" słowem "przychody". Intencją ustawodawcy, wobec powstawania strat, a nie dochodu ze sprzedaży obiektów socjalnych, było zwiększenie wpływów na zakładowe fundusze socjalne.

Niezależnie od tego czy na zakładowy fundusz socjalny przekazywany był uzyskany dochód czy obecnie przychód, to przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zawsze wyłączał z dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od tego podatku. Jeżeli zatem przychodów ze sprzedaży obiektów socjalnych (środków trwałych), zwiększających środki funduszu świadczeń socjalnych nie zalicza się, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów dla celów podatku dochodowego, wobec tego kosztów związanych z tymi przychodami nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów. Tym samym zarówno dochodu, jak i straty ze sprzedaży środków trwałych nie uwzględnia się przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym. Tak więc jakkolwiek straty na sprzedaży i likwidacji zakładowych domów i lokali mieszkalnych mają wpływ na wynik finansowy danego podmiotu, to w badanym okresie nie zmniejszały zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i nie mogą być uwzględniane przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Nie można też odmówić słuszności stanowisku organów podatkowych w przedmiocie odmowy zaliczenia, w oparciu o przepis art. 16 ust. 1 pkt 1c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do kosztów uzyskania przychodów kosztów częściowej likwidacji linii energetycznych niskiego napięcia. Przepis ten stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie (przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację) środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Przepis ten dotyczy kosztów działalności, jakimi są nakłady na środki trwałe. Nakłady te przybierają postać inwestycji lub remontów. O ile nakłady remontowe zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów, o tyle nakłady inwestycyjne nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w danym roku podatkowym, w ciężar kosztów zalicza się natomiast odpisy amortyzacyjne od tych środków. Różnica pomiędzy nakładami na remonty, a nakładami inwestycyjnymi polega na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych (konserwacja, naprawy), a drugie do podjęcia czy rozszerzenia działalności i to nie tylko w drodze wytworzenia nowego środka trwałego, ale też jego ulepszenia, przebudowy, powodującej istotną zmianę cech użytkowych. Jak wynika z okoliczności sprawy częściowa likwidacja w miejscowości D. i B. G. linii niskiego napięcia była wynikiem ich modernizacji. Świadczą o tym zawarte z wykonawcą umowy oraz protokoły likwidacji środka trwałego. Nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości stanowiska organów w tym zakresie zapis § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych, gdyż dotyczy on ustalania wartości początkowej środków trwałych, nie stanowi natomiast podstawy zaliczania określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodu, o tym bowiem stanowią przepisy ustaw podatkowych.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zajęte w zaskarżonej decyzji stanowisko w przedmiocie nieuznania na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych za koszty uzyskania przychodów straty powstałej w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych - zbiornika na fekalia - nie znajduje wystarczającego uzasadnienia. Wyżej powołany art. 16 ust. 1 pkt 6 wprowadzony do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 6 marca 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 127) zawiera określenie przypadku, w którym straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych nie są uważane za koszty uzyskania przychodu. Przepis ten dotyczy likwidacji środków trwałych bezpośrednio związanych (uczestniczących) z prowadzoną działalnością gospodarczą osoby prawnej i stanowi on pewien wyjątek od ogólnej zasady, iż likwidacja nie w pełni umorzonych tego rodzaju środków trwałych stanowi koszty uzyskania w wysokości niezamortyzowanej wartości tych środków. Przepisy prawa podatkowego, zwłaszcza te, na podstawie których organy podatkowe wyprowadzają ujemne dla podatników skutki, powinny precyzyjnie określać przedmiot opodatkowania, a same przepisy nie powinny być interpretowane i stosowane w sposób rozszerzający (vide: wyrok SN z dn. 22 października 1992 r. sygn. akt III ARN 50/92, OSP z 1994 r., nr 3, poz. 39). Zgodnie z wyżej powołanym przepisem nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wyłącznie straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności lub metody jej prowadzenia przez podatnika.

W rozpoznawanej sprawie należy całkowicie wykluczyć zmianę rodzaju działalności skarżących Zakładów Energetycznych, gdyż rodzaj tej działalności nie uległ zmianie. Również jeśli chodzi o zmianę metody prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżące Zakłady zebrany materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, iż nastąpiła zasadnicza zmiana metody prowadzenia działalności gospodarczej, a w szczególności, że likwidacja zbiornika na fekalia była związana z całkowitym zaprzestaniem sposobu prowadzenia dotychczasowej działalności. Zmiana rodzaju działalności i jej metody odnosi się do czynności określonego podmiotu. Jest poza sporem, że zarówno istniejący uprzednio zbiornik na fekalia, jak i wybudowana w jego miejsce biologiczna oczyszczalnia służą temu samemu celowi, a mianowicie odbiorowi nieczystości. Nie ma to jednak żadnego wpływu na rodzaj i metody prowadzonej przez stronę skarżącą działalności, stąd wyłączenie tych kosztów z kosztów uzyskania przychodów po myśli art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie znajduje uzasadnienia.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 55 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.