Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 20 czerwca 2006 r.
I SA/Wr 1039/05

UZASADNIENIE

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi B. R. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w J. G. nr (...) z dnia (...), utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. nr (...) z dnia (...)., w sprawie odmowy uchylenia decyzji tegoż organu z dnia (...) nr (...), ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za rok 2001.

W niniejszej sprawie, w wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej, Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. stwierdził, iż B. R. nie udokumentowała w sposób wiarygodny, że poniesione przez nią w 2001 r. wydatki znalazły pokrycie w osiągniętych w tym roku dochodach i zgromadzonym mieniu pochodzącym z lat wcześniejszych. Wskazał przede wszystkim na zakup dwóch nieruchomości od teściów podatniczki, A. i A. R., za łączną kwotę (...), z czego - zgodnie z zapisem w akcie notarialnym umowy sprzedaży z dnia (...) - kwota (...) została zapłacona przed podpisaniem tego aktu, zaś pozostała część była pokryta kredytem bankowym.

W związku z powyższym organ podatkowy, decyzją z dnia (...) nr (...), ustalił podatniczce za rok 2001 zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości (...).

Od ww. decyzji B. R. odwołała się z uchybieniem terminu ustawowego. Wraz z odwołaniem złożyła także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., który wyrokiem z dnia (...), sygn. (...), skargę oddalił (wyrok prawomocny).

Niezależnie od powyższego, podatniczka złożyła również wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej z dnia (...). Właściwy do rozpatrzenia tego wniosku Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, a następnie - w następstwie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał swoją decyzję w mocy. Skarga na tę decyzję, złożona przez podatniczkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia (...), sygn. (...).

Pismem z dnia (...) B. R. złożyła kolejny wniosek o zastosowanie trybu nadzwyczajnego wobec decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. dnia (...) nr (...), t.j. o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego niniejszą decyzją. Jako przesłankę wznowienia strona wskazała nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, które - w jej ocenie - istniały w dniu wydania powyższej decyzji wymiarowej, a nie były znane organowi kontroli skarbowej.

Do wniosku strona dołączyła oświadczenia:

-

J. S. z dnia (...), który w 1991 r. był świadkiem dokonania przez podatniczkę wymiany dolarów amerykańskich (USD) na złotówki przeznaczonych na zapłatę za materiały budowlane, wykorzystane na fermie teścia, A. R.,

-

H. K. z dnia (...), o tym, że w latach 1991-1995 pomagał stronie sprzedawać truskawki, z czego łączny dochód wynosił (...),

-

S. R. z dnia (...), zaświadczające, iż w latach 1989-1990 mieszkał w Austrii u strony i jej męża, gdzie strona pracowała i zarabiała, według jego wiedzy, (...) dziennie,

-

państwa A. i A. R. (bez daty), zgodnie z którymi kwotę (...) uznają stronie za 14-letni wkład pieniędzy i pracy jej i jej męża w gospodarstwo rolne,

-

kserokopię dokumentu o nazwie (...) bez tłumaczenia na język polski. Podatniczka wniosła ponadto o przesłuchanie osób, które złożyły oświadczenia (z wyjątkiem A. R.).

Postanowieniem z dnia (...) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie ustalenia B. R. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001 rok.

Przesłuchani świadkowie, wskazani przez stronę, potwierdzili i uszczegółowili swoje zeznania zawarte w oświadczeniach. H. K. w zeznaniu dodał, iż według jego oszacowania wartość sprzedaży płodów rolnych wynosiła (...) z hektara rocznie, natomiast J. S. dodatkowo zeznał, że kwota uzyskana przez B. R. ze sprzedaży (...) została przeznaczona na remont dachu w fermie A. R.

Organ podatkowy, po przesłuchaniu świadków i przeanalizowaniu wszystkich załączonych dowodów stwierdził, iż zarówno świadkowie, jak i załączone dokumenty nie przedstawiają żadnych nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji wymiarowej, a nieznanych organowi, który ją wydał. Stwierdzając, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G., decyzją nr (...) z dnia (...), odmówił uchylenia decyzji z dnia (...) nr (...).

W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka zarzuciła, iż świadek, H.K., wskazał wielkość dochodów uzyskanych przez stronę z gospodarstwa rolnego, zaś we wcześniejszym postępowaniu był rozstrzygany jedynie fakt prowadzenia przez nią działalności rolniczej. Podobnie świadek, J. S., określił wielkość dochodów podatniczki osiągniętych za granicą, w poprzednim postępowaniu natomiast badany był tylko sam fakt jej pobytu za granicą.

Po przeanalizowaniu akt sprawy oraz zarzutów zawartych w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. zaskarżoną decyzją nr (...) z dnia (...) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu potwierdził stanowisko organu kontroli skarbowej, iż zarówno oświadczenia, jak i późniejsze zeznania świadków, nie wniosły żadnych istotnych dla sprawy i nowych okoliczności, które skutkowałyby koniecznością wzruszenia ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia (...).

Organ odwoławczy wskazał, że zarzut, iż kwota (...) nie została uregulowana w 2001 r. stawiany był już przez B. R. w toku postępowania kontrolnego w 2003 r.. W tym też celu przedłożono wówczas umowę przedwstępną sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z dnia (...), zgodnie z którą na poczet zakupu nieruchomości podatniczka dokonała zapłaty zadatku w kwocie (...). Wyrokiem z dnia (...) Sąd Rejonowy VI Wydział Grodzki w B. (sygn. (...)), stwierdził, że umowa ta została podrobiona.

Do protokołu przesłuchania w dniu (...) A. R. zeznała, że w 1990 r. otrzymała od strony pożyczkę w wysokości (...), a w latach następnych dodatkowo (...). Kwoty te rozliczone zostały związku z zakupem przedmiotowej nieruchomości. Powyższe potwierdził A.R. w zeznaniu z dnia (...).

Powyższym wyjaśnieniom organ kontroli skarbowej nie dał wiary, gdyż zarówno z aktu notarialnego dokumentującego zakup nieruchomości, jak i z oświadczenia B. R. z dnia (...) wynika, iż zapłaty za te nieruchomość dokonano gotówką w kwocie (...), z czego (...) pokryte zostało kredytem bankowym. Również pełnomocnik strony, pismem z dnia (...) wskazał, że zakup został dokonany ze środków własnych w wysokości (...).

Zatem okoliczność zapłaty za nieruchomość była rozpatrywana w pierwszym postępowaniu.

Podkreślono, że organ kontroli skarbowej również we wcześniejszym postępowaniu brał pod uwagę okoliczność pobytu i pracy B. R. oraz jej męża za granicą.

W trakcie przesłuchania w dniu (...) strona oświadczyła, iż jej zarobek dzienny wynosił w przeliczeniu (...)-(...). Strona zeznała, że w 1990 r. przywiozła do Polski (...) (faktu tego nie zgłosiła na granicy), które następnie przekazała teściom, A. i A. R. Dodatkowo jej mąż, A. R., przywiózł do kraju (...). Strona nie posiadała jednak dokumentów potwierdzających okoliczność zarobkowania twierdząc, że uległy spaleniu w czasie pożaru w 2000 r.

W związku z powyższym organ nie uznał za nową, nieznaną wcześniej okoliczność świadczenia pracy na terenie Austrii oraz wielkości zarobków podatniczki, na które wskazał w zeznaniu S. R., określając jej dzienny zarobek w kwocie (...). Wskazał, że organ I instancji nie uwzględnił wyjaśnień dotyczących środków finansowych pochodzących z pracy w Austrii, przede wszystkim z uwagi na brak wiarygodnych dowodów potwierdzających oświadczenia strony. Jedynymi dokumentami były paszporty B. i A. R. zawierające adnotacje o przekraczaniu granicy Polski oraz dokument o nazwie (...). Uznano jednak, iż nie są one dowodem na świadczenie pracy za granicą a tym bardziej na przywiezienie zarobionych pieniędzy do Polski.

Organ odwoławczy stwierdził, że oświadczenie J. S. o dokonaniu przez podatniczkę sprzedaży (...), również nie może stanowić przesłanki wzruszenia ostatecznej decyzji wymiarowej, bowiem informacja ta nie stanowi dowodu na to, iż powyższa okoliczność miała jakikolwiek wpływ na dokonaną 10 lat później transakcję zakupu nieruchomości.

Podobnie okoliczność prowadzenia produkcji rolnej rozpatrywana była na etapie postępowania zwykłego. Już w oświadczeniu o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów w 2001 r. B. R. wykazała dochód z hodowli pszczół (30 uli)

w kwocie (...) oraz z uprawy truskawek i cebuli w wysokości (...). W dniu (...) strona zeznała, że od 1994 r. wraz z mężem gospodarowała na gruntach teściów uprawiając płody rolne, sprzedawane następnie indywidualnym odbiorcom. W piśmie z dnia (...) pełnomocnik strony wskazał, że począwszy od 1994 r. razem z mężem gospodarowała na użyczonych gruntach (6 ha), uprawiając płody rolne, ze sprzedaży których dochód w latach 1996-1999 wyniósł (...). Natomiast w piśmie z dnia (...) podatniczka oświadczyła, że uprawiała z mężem te same płody na użyczonych przez teściów w 1993 r. gruntach ornych o powierzchni 9,5 ha.

Świadek H. K. zeznał, iż wartość sprzedaży płodów rolnych przez B. R. według jego oszacowania mogła wynosić (...) rocznie z hektara.

We wcześniejszym oświadczeniu wskazał, że łączna wartość sprzedaży wynosiła ponad (...).

W świetle powyższych ustaleń Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż wskazane przez podatniczkę okoliczności nie są nowe i nieznane dotąd w sprawie, bowiem były one znane organowi kontroli skarbowej w 2003 r.. Nie dał też wiary oświadczeniom co do wysokości zysków uzyskanych ze sprzedaży płodów rolnych wskazując, iż w czasach niskiej opłacalności produkcji rolnej osiąganie tak wysokich dochodów było mało prawdopodobne. Podkreślił, że nie zostały przedstawione wiarygodne dokumenty na okoliczność zgromadzenia tak znacznych kwot, a w toku postępowania były w tej kwestii składane odmienne wyjaśnienia. Natomiast dokument o nazwie (...) został przedłożony przez stronę już na etapie postępowania zwykłego.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nowe, nieznane organowi podatkowemu dowody, które stanowiłyby przesłankę do wznowienia postępowania, muszą istnieć w dniu wydania decyzji. Oświadczenia z 2004 r. nie spełniają tego warunku, gdyż decyzja wymiarowa została wydana w roku 2003.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) pełnomocnik B. R. wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie przepisów art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 2 oraz art. 189 Ordynacji podatkowej przez błędną ocenę, iż okoliczności związane ze sposobem i momentem wydatkowania kwoty na zakup nieruchomości oraz okoliczności związane z wysokością zarobków i dochodów nie stanowią nowych okoliczności mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że strona spornej kwoty (...) na zakup nieruchomości nie wydatkowała w 2001 r., czego organy podatkowe należycie nie wyjaśniły. Nie ustaliły również wysokości zarobków uzyskanych za granicą, a ciążył na nich taki obowiązek. Strona wskazała, iż bezzasadnie odrzucona została okoliczność uzyskiwania przez nią za granicą zarobków w wysokości (...) dziennie, gdyż była to okoliczność nowa. Dodatkowo zauważyła, że fakt uzyskania kredytu bankowego w wysokości (...) wskazuje na osiąganie przez nią wysokich dochodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi i powtórzył argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, zwanej dalej p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję, w świetle wyżej przywołanych kompetencji, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, iż decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest ocena przedstawionych przez stronę skarżącą okoliczności faktycznych, które w opinii strony stanowią podstawę wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania, zaś według orzekających w sprawie organów takowej podstawy nie stanowią.

Instytucja wznowienia postępowania jest drugim, obok stwierdzenia nieważności, trybem nadzwyczajnym w postępowaniu podatkowym, stwarzającym możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, zakończonej decyzją ostateczną. Jest to więc instytucja szczególna, stanowiąca wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, określonej w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. - Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej o.p. Jak podkreśla w orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny, postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym - toczy się w bardzo zawężonych ramach, gdyż ogranicza się jedynie do zbadania, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p. (por. wyroki NSA z dnia 6 grudnia 2001 r., sygn. akt III SA 1974/00, niepubl., oraz z dnia 22 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2367/01, LEX nr 145008).

Należy podkreślić, iż wznowienie postępowania jest spowodowane wadą procesową (postępowania), a nie wadą decyzji. W jego toku w pierwszym rzędzie właściwy organ podatkowy bada, czy rzeczywiście zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, wymienione w art. 240 § 1 o.p. W razie negatywnego wyniku wydaje w oparciu o art. 245 § 1 pkt 1 o.p. - decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W takiej sytuacji nie przystępuje do merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej i nie może zweryfikować decyzji dotychczasowej, nawet jeżeli stwierdzi jej wadliwość.

Przedmiotowa decyzja została wydana po rozpoznaniu odwołania od decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania podatkowego na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w myśl którego "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla spawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzje".

Przepis ten stawia wymóg kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, powinny istnieć w chwili wydawania decyzji, być nieznanymi organowi wydającemu decyzję, zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Należy tutaj zwrócić uwagę, że zarówno nowe dowody, jak i nowe okoliczności stanowią dwie niezależne przesłanki wznowienia postępowania.

W orzecznictwie przyjmuje się też, że wznowienie postępowania na podstawie okoliczności lub dowodu znanych organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania, bądź też okoliczności lub dowodu, które wystąpiły po wydaniu decyzji, stanowi przekroczenie prawa w stopniu rażącym w rozumieniu art. 247 § 1 pkt o.p.- wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 170/04 - Przegląd Podatkowy 2004/11/60.

Nowe okoliczności faktyczne to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumie się tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Nie może natomiast uzasadniać wznowienia postępowania powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Natomiast nowe dowody, w rozumieniu powyższego przepisu, to dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który ją wydał.

Należy przy tym zauważyć, że dowody służą ustalaniu istnienia określonych okoliczności, decyzję wydaje się natomiast na podstawie przyjęcia pewnych okoliczności za udowodnione, jeżeli tylko hipoteza normy prawnej łączy z ich istnieniem skutek prawny, przewidziany w dyspozycji normy. Dlatego też nowy dowód w sprawie ma tylko o tyle znaczenie dla wznowienia postępowania, o ile za jego pośrednictwem można wykazać istnienie nowej, istotnej dla sprawy okoliczności. Taka sytuacja występuje przykładowo wówczas, gdy ujawnienie nowych dowodów prowadzić może nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy lub też, gdy nowa ujawniona okoliczność wskazuje na błędna ocenę stanu faktycznego. Jednakże i ten przypadek podlega rygorom przepisu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., a więc konieczne jest aby dany dowód lub okoliczność istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi orzekającemu.

Ocena istotności nowych okoliczności i dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie.

Jak zostało wyżej zauważone, instytucja wznowienia postępowania ustanowiona została dla usunięcia skutków spowodowanych decyzją wadliwą, wydaną w wyniku uchybień powstałych w procedurze ustalania stanu faktycznego (uchybień procesowych), natomiast dla usunięcia skutków spowodowanych błędną oceną prawną stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością ustanowiona została instytucja uchylenia decyzji w trybie nadzoru jako nieważnej.

Z akt sprawy wynika, że właśnie zarzuty dotyczące błędnej oceny stanu faktycznego podnosiła skarżąca we wcześniejszym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej z dnia (...). W postępowaniu tym podatniczka wyraźnie podkreślała, że stan faktyczny nie jest sporny między stronami, błędna jest natomiast dokonana przez organ podatkowy ocena prawna stanu faktycznego (wniosek z dnia (...)).

Podkreślenia też wymaga, iż ustalenie stanu faktycznego w postępowaniu w zakresie dochodów z nie ujawnionych źródeł przychodu lub nie znajdujących pokrycia w źródłach ujawnionych jest postępowaniem specyficznym: organ podatkowy po stwierdzeniu, że w ujawnionych i opodatkowanych lub zwolnionych z opodatkowania źródłach brak jest pokrycia na ponoszone przez podatnika wydatki, zobowiązany jest wykazać brakujące kwoty, na podatniku zaś ciąży obowiązek wskazania źródeł finansowania tych wydatków, gdyż to on - powołując się na taki fakt - wyprowadza korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 960/1988 i z dnia 21 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 63/00). Ciężar udowodnienia źródeł przychodu spoczywa więc w tym przypadku na podatniku, organ podatkowy bada natomiast rzetelność składanych przez podatnika dowodów oraz ocenia jego wnioski dowodowe i na tej podstawie ustala okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania decyzji.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną określającą zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, wskazując jako podstawę istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące, a nieznane organowi w dniu wydania tej decyzji. Wprawdzie strona we wniosku tym powoływała się na nowe zeznania świadków, niemniej jednak zeznania te miały prowadzić do innej oceny już wcześniej dokonanych ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę wydania decyzji wymiarowej.

Nawiązując do tego, co wcześniej powiedziano, to właśnie w postępowaniu wymiarowym, w czasie którego ustalano określone okoliczności faktyczne, skarżąca miała możliwość przedstawiania dowodów, w tym dowodów z zeznań świadków, gdyż to do niej należała inicjatywa w zakresie wykazania źródeł przychodów, z których pokryte zostały wydatki w danym roku podatkowym, jednakże dowodów takich nie wnioskowała. Trudno też uznać, że nie wiedziała o istnieniu tych dowodów w czasie prowadzonego postępowania podatkowego, skoro wskazani przez nią świadkowie byli osobami jej bliskimi.

Zasadnie zatem wskazuje organ odwoławczy, powołując ustalenia i dowody zgromadzone w aktach podatkowych, że wszystkie wskazane we wniosku okoliczności faktyczne znane były organowi podatkowemu w postępowaniu wymiarowym. Uzasadnione jest więc stanowisko, że okoliczności faktyczne podnoszone przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania były znane organom i były one ujawnione w postępowaniu zwykłym, a wskazywane przez skarżącą dowody z zeznań świadków nie mogą mieć wpływu na odmienną ocenę tych okoliczności.

Bezpodstawny wobec tego jest zarzut skargi wskazujący na błędną ocenę okoliczności związanych ze sposobem i momentem wydatkowania kwoty (...) na zakup nieruchomości. W zwykłym postępowaniu podatkowym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej rozpatrywał kwestię przekazywania, na przestrzeni kilku lat, znacznych kwot dolarów amerykańskich A. i A. R., na rzecz gospodarstwa rolnego, które następnie zostało zakupione przez stronę w dniu (...). Zatem oświadczenia i zeznania J. S. oraz państwa R. nie wniosły do sprawy nowych okoliczności, lecz jedynie doprecyzowały pierwotne ustalenia. Należy mieć na względzie, iż organ w postępowaniu wymiarowym, ustalając podstawę naliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego, w ogóle nie uwzględnił zarobków uzyskiwanych przez skarżącą za granicą.

Również drugi z zarzutów skargi, dotyczący błędnej oceny okoliczności wysokości dochodów osiąganych przez stronę, jest w opinii Sądu chybiony. W dniu wydania decyzji wymiarowej organowi kontroli skarbowej znana była bowiem kwota zarobku dziennego B. R., uzyskiwanego za granicą. Przesłuchana w charakterze strony postępowania podatkowego, w dniu (...) skarżąca określiła go jako (...) do (...) po przeliczeniu szylingów dodając, że pracowała po 12 godzin dziennie. W związku z tym prawidłowo organ odwoławczy zauważył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż oświadczenia S. R., dotyczące dziennego zarobku strony skarżącej, określonego w szylingach nie wniosły ani nowych, ani istotnych okoliczności dla sprawy. Sąd zauważa, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wprawdzie "pominął" tę informację w uzasadnieniu decyzji wymiarowej z dnia (...), jednakże nie można stwierdzić, iż nie była mu znana w dniu wydania decyzji, a tylko w takiej sytuacji mogłaby stanowić podstawę wznowienia postępowania.

Podobnie wskazany przez H. K. fakt uzyskiwania dochodów ze sprzedaży płodów rolnych nie może być uznany jako nowy, nieznany organowi rozstrzygającemu w sprawie. Skarżąca złożyła oświadczenia w tym zakresie w zwykłym postępowaniu podatkowym, natomiast organ nie wziął pod uwagę tych dochodów, podając za przyczynę brak wiarygodnych dokumentów na okoliczność gromadzenia znacznych kwot w czasach niskiej opłacalności produkcji rolnej.

Sąd zwraca uwagę, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w wymiarowym postępowaniu podatkowym nie uznał zarówno dochodów strony z pracy poza granicami kraju (co już wyżej zostało stwierdzone) jak i uzyskiwanych z działalności rolniczej.

Ponadto strona skarżąca przedłożyła dwukrotnie - w postępowaniu wymiarowym, a następnie wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania - dokument o nazwie (...), który miał stanowić dowód legalnego zarobkowania za granicą. Skoro dokument był w posiadaniu organu wydającego decyzję określającą wysokość podatku, czyli był mu znany, organ ten w postępowaniu wznowieniowym nie miał obowiązku rozpatrywać go jako nowego dowodu w sprawie.

Podsumowując Sąd stwierdza, że wszystkie powołane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności faktyczne były przedmiotem badania w postępowaniu wymiarowym, a zarzuty skargi dotyczą w istocie dokonanej przez organy orzekające oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie stanowiąc nowych okoliczności sprawy. Dlatego też zaskarżoną decyzję należy ocenić jako wydaną zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.