I SA/Wa 568/18, Brak legitymacji czynnej w postępowaniu administracyjnym. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2608712

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2018 r. I SA/Wa 568/18 Brak legitymacji czynnej w postępowaniu administracyjnym.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Dariusz Chaciński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi P. U. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia (...) stycznia 2918 r. nr (...), po rozpatrzeniu wniosku P. U., działającej jako wykonawca testamentu H. U. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) października 2017 r. nr (...) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2005 r. nr (...), działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), stwierdził nabycie przez Gminę Miasto (...) nieodpłatnie własności szeregu nieruchomości położonych w jednostce ewidencyjnej (...), obręb (...).

Decyzja komunalizacyjna nie została zaskarżona w ustawowym terminie i stała się ostateczna z dniem 21 lipca 2005 r.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. w części dotyczącej działki nr (...) wystąpiła P. U., działająca jako wykonawca testamentu H. U.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, z działka oznaczona w ewidencji gruntów nr (...) obręb (...) powstała z części parceli gruntowej (...). kat. (...) oraz z części parceli gruntowej (...). kat. (...) objętych wykazem hipotecznym Lwh (...) gm. kat. (...) Nieruchomość obejmująca m. inn. ww. parcele, dla której prowadzony był wykaz hip. Lwh (...), była własnością J. U. Własność całej nieruchomości objętej wykazem hip. Lwh (...) została przejęta przez Skarb Państwa na podstawie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wskazała również, że od dnia 15 grudnia 1992 r. toczy się postępowanie w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej o potwierdzenie że m.m. nieruchomość objęta wykazem hip. Lwh (...) nie podlegała przejęciu na podstawie tego dekretu.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia (...) października 2017 r. umorzył postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. w części stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto (...) nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej (...), obręb (...), ozn. jako działka nr (...).

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że stroną postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej może być osoba powołująca się na dokumenty świadczące, że jej, a nie Skarbowi Państwa przysługiwało w dniu 27 maja 1990 r. prawo własności do komunalizowanego mienia. Postępowanie komunalizacyjne nie dotyczy natomiast interesu prawnego osób posiadających przedmiot komunalizacji pod tytułem użytkownika, najemcy lub bez tytułu prawnego, bowiem komunalizacja nie wpływa na zmianę zakresu uprawnień tych osób.

Organ ustalił, że w karcie inwentaryzacyjnej nr (...), stanowiącej integralną część decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. wskazano, że dokumentem, na mocy którego Skarb Państwa stał się właścicielem działki nr (...) była decyzja wywłaszczeniowa z dnia (...) stycznia 1956 r. Dodatkowo w ww. karcie figuruje numer księgi wieczystej (...). Z odpisu księgi wieczystej Kw nr (...), wynika że jako właściciel działki nr (...) figuruje Skarb Państwa na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia (...) stycznia 1956 r. nr (...) o wywłaszczeniu szeregu nieruchomości, w tym działki nr (...). Z operatu technicznego opracowanego do celów prawnych przez geodetę uprawnionego L. G. wynika, że działka ewidencyjna nr (...) podzielona została na działki nr (...) i (...) operatem nr (...) z dnia (...) kwietnia 2002 r. Z kolei operatem z dnia (...) stycznia 2004 r. nr (...) działka ewidencyjna (...) podzieliła się na działki nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...).

Jednocześnie organ ustalił, że brak jest dowodów, które wskazywałyby, że ww. orzeczenie z dnia (...) stycznia 1956 r. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego.

Organ podkreślił, ze dla organów administracji publicznej, które zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a. działają na podstawie przepisów prawa - wpis w księdze wieczystej jest wiążący i muszą one orzekać z uwzględnieniem stanu prawnego wynikającego z księgi wieczystej, nie mogą go oceniać i samodzielnie dokonywać innych ustaleń.

Organ podkreślił iż oznacza to, ze według stanu na dzień 27 maja 1990 r. to nie osoby fizyczne, lecz Skarb Państwa był właścicielem nieruchomości ozn. jako działka nr (...) z obrębu (...). To z kolei oznacza, że wnioskodawca nie ma przymiotu strony w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W niniejszym przypadku bezprzedmiotowość postępowania wynika z przyczyn podmiotowych, bowiem skarżący nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a przyczyna bezprzedmiotowości może istnieć zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i pojawić się po jego wszczęciu, a przed jego zakończeniem. W każdym z tych przypadków stwierdzenie bezprzedmiotowości, na jakimkolwiek etapie postępowania, obliguje organ do zakończenia postępowania w sposób formalny, a nie merytoryczny. W przypadku wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości po wszczęciu postępowania, organ zobligowany jest postępowanie umorzyć (na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.).

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zawieszenie postpowania w sprawie do czasu zakończenia postpowań wszczętych wnioskami: o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia (...) stycznia 1956 r., oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Urzędu Ziemskiego w (...) z dnia (...) października 1945 r. w przedmiocie klasyfikacji i szacunku działek oraz planu rozparcelowanego majtku (...) w związku z przeprowadzeniem reformy rolnej oraz dokumentu nadania ziemi z dnia (...) września 1946 r. na rzecz A. W., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.

Po rozpatrzeniu wniosku P. U., działającej jako wykonawca testamentu H. U. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) października 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia (...) stycznia 2918 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ rozpoznając ponownie sprawę oświadczył, że w zaskarżonej decyzji w prawidłowy sposób wyjaśniono powody, dla których uznano, że prowadzenie niniejszego postępowania jest bezprzedmiotowe, co wyczerpuje przesłanki z art. 105 § 1 k.p.a. i skutkuje umorzeniem postępowania w sprawie.

Organ podkreślił, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej zawartym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z ugruntowanym poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowo administracyjnym, stronami postępowania kanalizacyjnego są Skarb Państwa, jako dotychczasowy właściciel mienia oraz właściwa gmina, która w wyniku postępowania komunalizacyjnego stała się nowym właścicielem nieruchomości. Inne podmioty mogą brać udział w postępowaniu komunalizacyjnym jeżeli wykażą, że mienie to stanowi ich własność i nie podlega komunalizacji. Niewskazanie przez "inny" podmiot tytułu prawnorzeczowego do mienia będącego przedmiotem komunalizacji wyklucza możliwość skutecznego wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Zatem w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przez podmiot niebędący stroną, organ administracji publicznej powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania albo decyzję o umorzeniu postępowania.

Organ wskazał, na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż skarżąca wykazała tytuł prawnorzeczowy do mienia objętego komunalizacją, a w konsekwencji, że posiada legitymację procesową do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, z którego taki tytuł by dla niej wynikał. Samo przeświadczenie skarżącej o posiadaniu tytułu prawnego do spornej nieruchomości nie jest wystarczające dla stwierdzenia istnienia takiego tytułu. W sytuacji bowiem gdy podmiot, który uważa, iż mienie nie podlega komunalizacji, nie posiada aktu, z którego wynikałby jego tytuł prawny do posiadanego mienia, nie może skutecznie przeszkodzić komunalizacji.

Organ podkreślił, że z karty inwentaryzacyjnej nr (...), stanowiącej integralną część decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. wynika, że Skarb Państwa stał się właścicielem działki nr (...) na podstawie decyzji wywłaszczeniowej z dnia (...) stycznia 1956 r. Brak jest dokumentów potwierdzających wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji.

W ww. karcie widnieje numer księgi wieczystej (...). Zgodnie z odpisem księgi wieczystej Kw nr (...), jako właściciel działki nr (...) ujawniony jest Skarb Państwa, na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia (...) stycznia 1956 r. o wywłaszczeniu szeregu nieruchomości w tym działki nr (...), z której w wyniku kolejnych podziałów, powstała m.in. sporna działka o nr (...). Zebrana w postępowaniu kanalizacyjnym dokumentacja nie wskazywała przy tym aby sporna nieruchomość w dacie 27 maja 1990 r. stanowiła własność osób fizycznych.

Organ reasumując, wskazał, że miał podstawy do uznania, iż skarżąca nie legitymując się tytułem prawnym do spornej nieruchomości, nie posiada też przymiotu strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. W świetle zaś orzecznictwa sądów administracyjnych wniosek podmiotu nie będącego stroną postępowania nie może być załatwiony tak jak to nakazuje art. 104 k.p.a. - co do istoty, ale odmiennie.

Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) stycznia 2918 r. nr (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła P. U.

Zaskarżonej decyzji zarzucała rażące, naruszenie przepisów prawa materialnego

1.

art. 28 k.p.a. w zw. art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (dalej: ustawa z dnia 10 maja 1990 r.) oraz w zw. z art. 140 i n. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks cywilny,

2.

rażące, mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięć dokonanych ww. decyzjami, naruszenie przepisów postępowania - tj. art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Mając powyższe na uwadze wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji MSWiA z dnia (...) stycznia 2018 r., oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA z dnia (...) października 2017 r. w całości, ewentualnie - w razie uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie że wskazywane naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego nie miały charakteru rażącego, wnosiła o uchylenie w całości ww. decyzji MSWiA z dnia (...) stycznia 2018 r., oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA z dnia (...) października 2017 r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że o posiadaniu przez skarżącą (będącą następcą prawnym J. U.) interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., a tym samym o przysługiwaniu jej statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. przesądzają nie tylko przepisy art. 140 i n. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny czy też choćby art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., ale przede wszystkim przepis art. 7 ust. 2 ww. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. statuujący wyraźną i jednoznaczną zasadę, zgodnie z którą jednostka samorządu terytorialnego nie nabywa z mocy prawa własności nieruchomości, jeśli nabycie takie wiązałoby się z naruszeniem praw osób trzecich.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentacje przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy skarżącej przysługuje przymiot strony i czy może ona skutecznie wystąpić o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. Powyższa decyzja wydana została na podstawie ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1).

W kwestionowanej decyzji stwierdzono nabycie przez Gminę Miasto (...) z mocy prawa, nieodpłatnie własność nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...). Decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca rozstrzygała zatem o tym, czy nieruchomość będąca przedmiotem tego postępowania, stała się na podstawie art. 5 ustawy z 10 maja 1990 r. własnością gminy, na terenie której jest położona.

Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na wniosek ma strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności oraz każdy podmiot, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a. albo którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W doktrynie i judykaturze jednolicie utrwalone jest stanowisko, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien wynikać z przepisów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie w postępowaniu zwykłym podstawą rozstrzygnięcia był przepis art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

Wskazać należy, że komunalizacja w powyższym trybie następowała z mocy prawa z dniem wejścia w życie ustawy, tj. 27 maja 1990 r., a wydana decyzja miała charakter deklaratoryjny. Potwierdzała ona wyłącznie przejście prawa własności określonego mienia ze Skarbu Państwa na właściwą gminę.

W postępowaniu komunalizacyjnym uprawnienia strony mają tylko: Skarb Państwa, jako dotychczasowy właściciel oraz właściwa miejscowo gmina przejmująca od niego mienie oraz osoby powołujące się na dokumenty świadczące, że to im, a nie Skarbowi Państwa, przysługiwał 27 maja 1990 r. tytuł prawnorzeczowy do skomunalizowanego mienia. Tylko bowiem ten tytuł stanowi, że dany podmiot ma w postępowaniu interes prawny, a zatem przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Postępowanie komunalizacyjne nie dotyczy jednak interesu prawnego użytkownika, najemcy lub innego podmiotu posiadającego to mienie bez tytułu prawnego. Komunalizacja (będąca wynikiem zmiany podmiotu, któremu przysługuje prawo własności) nie ma bowiem wpływu na zmianę zakresu uprawnień tych osób. Wszystkie zobowiązania związane z komunalizowanym mieniem przejmuje od Skarbu Państwa gmina. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA: 29 września 1998 r., I SA 57/98 lex nr 45032; z 6 lutego 2002 r., I SA 3261/01 lex 82817; z 5 kwietnia 2010 r., I OSK 1117/11 lex 1136629; z 13 kwietnia 2012 r., I OSK 511/11 lex 1264834; z 16 maja 2012 r., I OSK 660/11 lex 1218892).

Prawidłowo organ nadzoru ustalił, że skarżąca nie legitymowała się w dniu 27 maja 1990 r., ani obecnie tytułem prawnorzeczowym do skomunalizowanej działki nr (...).

Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w skardze, na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji brak było podstaw do twierdzenia, że skarżąca wykazała tytuł prawnorzeczowy do mienia objętego komunalizacją, a w konsekwencji, że posiada legitymację procesową do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r., skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnego dokumentu, z którego taki tytuł by dla niej wynikał.

W przedmiotowej sprawie, tytuł prawnorzeczowy Skarbu Państwa do spornej nieruchomości, według stanu na dzień 27 maja 1990 r., wynikał z wpisu widniejącego w księdze wieczystej w dziale II-własność. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, jak słusznie zauważył organ kwestia przeprowadzenia dowodu przeciwko domniemaniu, wynikającemu z treści wpisu ujawnionego w księdze wieczystej jest zagadnieniem prawa cywilnego. Przyjęcie poglądu odmiennego prowadziłoby do sytuacji, w której w istocie rzeczy organ administracji publicznej zastępowałby sąd powszechny bo wydawałby rozstrzygnięcie w kwestii zastrzeżonej dla postępowań cywilnych. Sytuacja taka nie jest zaś oczywiście prawnie dopuszczalna.

O tym, czy doszło do nabycia prawa własności, czy też nie doszło, rozstrzygać może jedynie sąd cywilny. Organ administracyjny nie jest bowiem uprawniony do dokonywania własnej oceny, czy w danym przypadku działała, czy też nie działała rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych.

Organ nadzoru dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego - w tym analizy dokumentów.

Wydając zaskarżoną decyzję wziął pod uwagę wszystkie okoliczności prawne i faktyczne mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Natomiast skarżąca nie wskazała w skardze na żadne nowe, okoliczności (poparte dowodami), czy też argumenty, do których organ by się nie odniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ prawidłowo ustalił, iż skarżąca nie ma interesu prawnego, a w konsekwencji legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r., w związku z niewykazaniem, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym sporna nieruchomość była własnością Skarżącej, Należy podkreślić, że organ nie ma możliwości wzruszenia domniemania prawdziwości wpisu w księdze wieczystej w postępowaniu administracyjnym, gdyż jest to możliwe wyłącznie w postępowaniu sądowym. Nie ma także podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody (...) z urzędu, jak również do stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia (...) stycznia 1956 r., o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Urzędu Ziemskiego w (...) z dnia (...) października 1945 r.

Podnieść należy, że w sytuacji, gdy z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpił podmiot, który nie wykazał interesu prawnego i mimo to postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte - winno ono być na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jako bezprzedmiotowe, umorzone. Wniosek podmiotu nie będącego stroną postępowania nie może być załatwiony, tak jak to nakazuje art. 104 k.p.a., co do istoty. W zależności od tego, czy brak przymiotu strony jest oczywisty, czy też wymaga przeprowadzenia ustaleń w tym zakresie, jego załatwienie może zapaść albo na podstawie art. 61a k.p.a. postanowieniem o odmowie wszczęcie postępowania, albo na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. decyzją o umorzeniu postępowania. W niniejszej sprawie organ nadzoru celem zbadania legitymacji skarżącej do żądania stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej wszczął postępowanie i w jego trakcie dokonał ustaleń w tym zakresie, słusznie uznając, że skarżąca nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. W tej sytuacji koniecznym było umorzenie postępowania.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, z mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.