I SA/Wa 212/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3085333

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2020 r. I SA/Wa 212/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.).

Sędziowie WSA: Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Iwona Kosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. A. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta (...) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 46/19

1. wymierza Prezydentowi (...) grzywnę w wysokości 1.000 (tysiąc) złotych;

2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. przyznaje od Prezydenta (...) na rzecz B. A. sumę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych;

4. zasądza od Prezydenta (...) na rzecz B. A. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

B. A. pismem z (...) stycznia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta (...) wyroku tutejszego Sądu z 8 maja 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 46/19.

Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta (...) do rozpoznania wniosku z (...) lutego 2016 r. o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem z (...) kwietnia 2009 r., nr (...) w terminie czternastu dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto Sąd stwierdził, że Prezydent dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżąca wniosła o wymierzenie Prezydentowi (...) grzywny w wysokości nie mniejszej niż 10.000 zł oraz o zasądzenie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., stwierdzenie, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że wyrokiem z 8 maja 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 46/19 Sąd zobowiązał Prezydenta (...) do rozpoznania wniosku z (...) lutego 2016 r. o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem z (...) kwietnia 2009 r., nr (...) w terminie czternastu dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta sprawy wpłynęły do organu (...) lipca 2019 r., a zatem wyznaczony przez Sąd termin upłynął (...) lipca 2019 r. Skarżąca podniosła, że termin ten nie został przez Prezydenta dochowany. Pismem z (...) października 2019 r. wezwała Prezydenta do wykonania wyroku oraz wydania decyzji. Podała, że Wojewoda (...) postanowieniem z (...) listopada 2019 r. rozpoznał zażalenie skarżącej z (...) listopada 2018 r. i stwierdził, że organ nie podejmując zawieszonego postępowania, pomimo ustania przyczyn zawieszenia, pozostaje w sprawie bezczynny.

Skarżąca podkreśliła, że organ uzyskał informację o ustaniu przyczyny zawieszenia postępowania w piśmie z (...) lutego 2016 r., ponowionym pismem z (...) października 2018 r. Dodała, że pomimo ustania przyczyny zawieszenia postępowania organ przez ponad trzy lata nie wydał stosownego postanowienia, co rażąco narusza prawo. Skarżąca wskazała, że podjęcie zawieszonego postępowania jest prostą czynnością formalnoprawną nie wymagającą wieloletnich analiz. W ocenie skarżącej brak jest obiektywnych przeszkód uniemożliwiających podjęcie zawieszonego postępowania i wydanie decyzji w sprawie. Skarżąca zaznaczyła, że od dnia wniesienia skargi organ nie rozpoznał jej wniosku o podjęcie postępowania pomimo, że od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku upłynęło ponad 6 miesięcy. Dopiero na skutek aktywności skarżącej - wezwania z (...) października 2019 r. do wykonania wyroku - Prezydent zwrócił się do Wojewody (...) o udzielenie informacji dotyczącej przewidywanego terminu rozpatrzenia zażalenia i zwrotu akt. Zdaniem skarżącej, gdyby nie jej aktywność Prezydent w dalszym ciągu nie wykonywałby żadnych czynności zmierzających do podjęcia postępowania. Pomimo, że organ przekazał akta Wojewodzie powinien wydać postanowienie na podstawie akt zastępczych, gdyż przesłanie akt innemu organowi nie może stanowić przeszkody w prowadzeniu postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent (...) wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że prowadzi postępowanie w sprawie odszkodowania za nieruchomość objętą działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) położoną przy ul. (...), ozn. hip. "(...) nr (...) gminny (...)". Postanowieniem z (...) kwietnia 2009 r. zostało zawieszone postępowanie ze względu na konieczność ustalenia następców prawnych: E. S., A. S.1, A. S.2, N. z S. P., E. J., W. R., H. K. i ewentualnie ich spadkobierców. Wyjaśnił, że akta niniejszego postępowania zostały przekazane (...) sierpnia 2019 r. do Wojewody (...) wraz z zażaleniem skarżącej. Dodał, że po ich zwrocie - (...) listopada 2019 r. - przystąpiono do analizy zgromadzonego materiału pod względem spełnienia przesłanek do podjęcia zawieszonego postępowania. Wskazał na dużą ilość stron postępowania, zmianę pisowni nazwiska "S." w nazwiskach części następców prawnych i konieczność rzetelnej weryfikacji dokumentów potwierdzających następstwa prawne po osobach wskazanych w postanowieniu, w tym m.in. w przypadku aktu poświadczenia dziedziczenia - sprawdzenie w Rejestrze Aktów Poświadczenia Dziedziczenia prowadzonym przez Krajową Radę Notarialną, czy żaden z testamentów dotyczących osób wskazanych w ww. postanowieniu nie był testamentem własnoręcznym. Prezydent podniósł, że dotychczasowe opóźnienie w rozpatrywaniu sprawy spowodowane jest między innymi bardzo dużą ilością wpływającej korespondencji w postępowaniach dotyczących nieruchomości objętych działaniem dekretu z 26 października 1945 r. Zaznaczył, że waga tych spraw, stopień ich skomplikowania oraz złożoność okoliczności, które powinny być ustalone w toku tych postępowań nie pozwalają na dotrzymanie ustawowych terminów przewidzianych na ich rozpatrzenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 p.p.s.a.) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 maja 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 46/19 zobowiązał Prezydenta (...) do rozpoznania wniosku z (...) lutego 2016 r. o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem z (...) kwietnia 2009 r., nr (...) w terminie czternastu dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że Prezydent (...) dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wynika z akt administracyjnych odpisprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy został doręczony Prezydentowi (...) lipca 2019 r. Oznacza to, że termin załatwienia sprawy upłynął (...) lipca 2019 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, jak również wezwania przez skarżącą organu do wykonania prawomocnego wyroku - pismem z (...) października 2019 r.- Prezydent nie rozpoznał wniosku o podjęcie postępowania. Zauważyć należy, że w okresie od dnia zwrotu akt do (...) lipca 2019 r. Prezydent był w posiadaniu akt administracyjnych, gdyż przekazał je Wojewodzie (...) dopiero (...) sierpnia 2019 r. Organ przez ponad 7 miesięcy od daty zwrotu akt do organu nie wydał stosownego postanowienia, pozostając w sprawie bezczynny, co rażąco narusza prawo. Należy zgodzić się ze skarżącą, że rozpoznanie przedmiotowego wniosku nie jest czynnością szczególnie skomplikowaną, nawet wówczas, gdy zachodzi konieczność analizy zmiany pisowni nazwisk i analizy postanowień spadkowych lub aktów poświadczenia dziedziczenia.

Zostały zatem spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 p.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Biorąc pod uwagę ponad 7 - miesięczne przekroczenie wyznaczonego wyrokiem z 8 maja 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 46/19 terminu na załatwienie sprawy, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 1.000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku. Wymierzona kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., spełniając funkcję represyjno - dyscyplinującą.

Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z 8 maja 2019 r., miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sprawa o podjęcie postępowania, pomimo wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku w tym przedmiocie, nie została dotychczas załatwiona, a wyznaczony w wyroku z 8 maja 2019 r., termin załatwienia sprawy został znacznie przekroczony. Podnoszona w odpowiedzi na skargę bardzo duża ilość wpływającej do organu korespondencji nie jest natomiast okolicznością uzasadniającą brak działań podejmowanych przez organ. Prezydent (...) powinien w taki sposób zorganizować pracę, aby wnioski były rozpatrywane na bieżąco, bez zbędnej zwłoki. Zauważyć należy, że po zwrocie akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku organ nie podjął żadnych działań zmierzających do podjęcia zawieszonego postępowania. Dopiero na skutek interwencji skarżącej poinformował, że akta administracyjne sprawy zostały przekazane do Wojewody (...) w związku z zażaleniem z (...) listopada 2018 r.

Prowadzenie postępowania przez organ przez ponad 7 miesięcy od daty zwrotu akt do organu świadczy o lekceważeniu norm prawnych i unikaniu podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie, bez jakichkolwiek obiektywnie weryfikowalnych przyczyn mogących ten stan rzeczy usprawiedliwiać. Nie sposób bowiem za takowe uznać dużą ilość stron postępowania, zmianę pisowni nazwiska "S.", czy konieczność weryfikacji dokumentów potwierdzających następstwa prawne, gdyż są to zwykłe czynności procesowe. Taki okres czasu z całą pewnością pozwala na dokonanie weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego i wydanie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd uznał także za zasadne przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 500 zł tytułem zadośćuczynienia za zaistniałe opóźnienie w wykonaniu wyroku. W ocenie Sądu przyznanie tej kwoty uzasadnia rażący charakter zwłoki w rozpoznaniu wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Kwota ta stanowi także swego rodzaju zadośćuczynienie za zaniechania organu w toku prowadzonego postępowania. Przyznana suma pieniężna w powiązaniu z wymierzoną organowi grzywną powinna skłonić organ do zaniechania dalszego naruszania prawa i wydania postanowienia.

Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 zd. 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Na podstawie art. 154 § 7 w zw. z art. 154 § 6 orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uzasadnione było treścią art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.