Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145360

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 marca 2012 r.
I SA/Wa 2045/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.).

Sędziowie WSA: Dariusz Chaciński Jolanta Dargas.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu;

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego M. S. kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z (...) sierpnia 2011 r., nr (...) utrzymało w mocy pkt 6 decyzji Prezydenta W. z (...) sierpnia 2010 r., nr (...) o ustanowieniu na rzecz A. S. i M. S. prawa użytkowania wieczystego zabudowanego gruntu nieruchomości (...), położonej przy ul. (...), oznaczonego jako działka ew. nr (...) z obrębu (...) o pow. (...) m2, uregulowanego w księdze wieczystej (...), a stanowiącego część dawnej nieruchomości hipotecznej "(...)" nr rej. hip. (...), o pow. (...) m2.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Dawna nieruchomość hipoteczna "(...)" objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. - o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) i przed jego wejściem w życie stanowiła własność M. S. i S. S. Przedmiotowy grunt został objęty w posiadanie przez gminę W. w dniu (...) sierpnia 1948 r., tj. z dniem ukazania się ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 20 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy z 1948 r. Dawni właściciele w terminie określonym w art. 7 dekretu wnieśli o ustanowienie prawa własności czasowej tej nieruchomości. Wniosek ten (złożony w dniu 14 października 1948 r.) został rozpoznany negatywnie orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w W. z (...) kwietnia 1950 r. utrzymanym w mocy decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z (...) kwietnia 1951 r. Obecnie grunt tej nieruchomości stanowi własność komunalną i obejmuje dwie działki ewidencyjne nr (...) i nr (...).

Decyzją Ministra Infrastruktury z (...) listopada 2008 r. nr (...) stwierdzono, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z (...) kwietnia 1951 r. oraz poprzedzające ją orzeczenie administracyjne z (...) kwietnia 1950 r. w części dotyczącej udziałów w użytkowaniu wieczystym gruntu działki nr (...) przypadających właścicielom lokali nr nr: (...),(...),(...),(...),(...) i (...) w budynku przy ul. (...), wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdzono ich nieważność.

W tym stanie rzeczy wniosek dawnych współwłaścicieli nieruchomości o ustanowienie prawa własności czasowej gruntu (obecnie użytkowania wieczystego), w zakresie w jakim wyeliminowano ze skutkiem ex tunc uprzednio wydane w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, podlegał ponownemu rozpoznaniu przez Prezydenta W.

W wyniku rozpoznania tego wniosku Prezydent W. decyzją z (...) stycznia 2011 r. nr (...) orzekł o ustanowieniu, w trybie art. 7 ust. 1 -3 dekretu, na rzecz M.S. i A. S. jako następców prawnych przeddekretowych właścicieli, prawa użytkowania wieczystego zabudowanego gruntu o pow. (...) m2, położonego przy ul. (...), oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr (...) (pkt 1 sentencji) i ustaleniu czynszu symbolicznego za ustanowienie ww. prawa w kwocie (...) złotych oraz terminu jego płatności (pkt 2 sentencji). W kolejnych punktach sentencji decyzji organ wskazał, że: wniosek o przyznanie własności czasowej gruntu wchodzącego obecnie w skład działki nr (...) zostanie rozpoznany odrębną decyzją (pkt 3); określił aktualne przeznaczenie gruntu oddawanego w użytkowanie wieczyste wg obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 4); opisał znajdującą się na gruncie zabudowę (pkt 5). W punkcie 6 sentencji organ wskazał, że decyzja z chwilą, gdy stanie się ostateczna będzie stanowić podstawę do zawarcia umowy w formie aktu notarialnego o oddaniu przedmiotowego gruntu w użytkowanie wieczyste, oraz że oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu nastąpi z równoczesną sprzedażą położonego na nim murowanego budynku garażowego, składającego się z trzech boksów i murowanej komórki. Warunki sprzedaży budynku garażowego, w tym wysokość ceny należnej W., zostaną określone w Protokole z rokowań. Podstawę ustalenia ceny będzie wartość budynku garażowego określona w operacie szacunkowym, sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego na zlecenie W. Cena tego budynku garażowego podlegać będzie zapłacie najpóźniej w przeddzień podpisania umowy użytkowania wieczystego, przy czym za dzień zapłaty przyjmuje się uznanie odpowiedniej kwoty na wskazanym w Protokole z rokowań rachunku W. Wszelkie roszczenia osób trzecich, w tym z tytułu nakładów na budowę ww. budynku garażowego, będą dochodzone na drodze cywilnej.

W następnych punktach Prezydent W. określił: konsekwencje zbycia prawa użytkowania wieczystego przez ustanowionych współużytkowników wieczystych na rzecz osób trzecich (pkt 7); konsekwencje wynikające z niestawienia się nabywców bez usprawiedliwienia w kancelarii notarialnej w celu podpisania umowy w wyznaczonym terminie (pkt 8); zobowiązał współużytkowników wieczystych do korzystania z nieruchomości w sposób zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 9); określił przypadki, kiedy umowa o oddanie w użytkowanie wieczyste może być rozwiązana (pkt 10); wskazał, że decyzja nie narusza praw osób trzecich istniejących w dniu jej wydania, a ewentualne roszczenia przysługujące osobom trzecim z tytułu nakładów poczynionych na nieruchomości, mogą być dochodzone na drodze cywilnoprawnej (pkt 11) oraz wskazał, że prawa i obowiązki współużytkowników wieczystych nie wymienione w decyzji, regulują przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i kodeksu cywilnego (pkt 12).

Od decyzji tej M. S. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. podnosząc, że przepisy dekretu nie przewidują by przy oddawaniu gruntu w użytkowanie wieczyste należało uiszczać jakiekolwiek inne opłaty niż czynsz symboliczny. W decyzji tymczasem wskazano, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nastąpi z równoczesną sprzedażą posadowionego na nim budynku garażowego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 580/06 odwołujący wywodził, że w postępowaniu administracyjnym jest niedopuszczalne regulowanie kwestii zwrotu nakładów jak też przesądzanie na czyją rzecz ten zwrot ma nastąpić.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. oceniło, że strona zakwestionowała w tym odwołaniu wyłącznie pkt 6 decyzji Prezydenta W. i w następstwie rozpoznania w tym zakresie sprawy, decyzją (...) sierpnia 2011 r. nr (...) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie objętym ww. punktem.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wywodziło, że w sytuacji, gdy strona jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną w określonej części (a taka sytuacja zdaniem Kolegium ma miejsce w niniejszej sprawie), to organ drugiej instancji nie może wykroczyć poza tak wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego. W konsekwencji powyższego nie może poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji.

Dokonując oceny zakwestionowanej decyzji w zakresie punktu 6 organ zgodził się wprawdzie z odwołującym, że w rozstrzygnięciu o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego gruntu, wydawanym w trybie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r., nie można orzekać o przenoszeniu własności budynków, gdyż brak jest ku temu podstawy prawnej, oraz że nie można w trybie administracyjnoprawnym regulować kwestii zwrotu nakładów, jak też przesądzać na czyją rzecz zwrot ten ma nastąpić. Zauważył jednak, że przepisy dekretu stanowią również, że gmina "określi warunki, pod którymi umowa może być zawarta". Warunki te zaś wynikają obecnie z obowiązujących w tym zakresie przepisów kodeksu cywilnego. Ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego, skutkuje zatem koniecznością przeniesienia własności budynków w drodze stosownej umowy (sprzedaży, bądź za zwrotem nakładów), zawartej między użytkownikiem wieczystym a gminą. Zdaniem Kolegium kwestionowany punkt 6 decyzji nie przenosi wbrew stanowisku odwołującego własności istniejących na gruncie budynków lecz jedynie wskazuje na konieczność przeniesienia tej własności na drodze cywilnoprawnej. Postanowienia zawarte w tym punkcie nie mają waloru kształtującej jego sytuację prawną, zaś wskazane warunki zawarcia umowy nie przesądzają o sytuacji prawnej wnioskodawców, bowiem gdy nie będą oni zadowoleni z ukształtowanej tymi warunkami treści umowy mogą ostatecznie jej nie zawrzeć. Jednocześnie warunki umowy jako wynikające wprost z prawa cywilnego, nie stanowią przedmiotu oceny w postepowaniu administracyjnym. Z tego względu Kolegium nie mogło podzielić zarzutów odwołującego i uchylić decyzji w żądanym zakresie.

Na powyższą decyzję M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie intencji strony skarżącej i wadliwe ustalenie, że przedmiotem odwołania uczyniono jedynie punkt 6 decyzji Prezydenta W.; a także naruszenie art. 7 ust. 1-3 dekretu warszawskiego, poprzez tolerowanie uregulowania w trybie administracyjnym kwestii zwrotu nakładów oraz przesądzenia, na czyją rzecz ów zwrot ma nastąpić, podczas gdy właściwą drogą dla rozliczenia tego typu roszczeń jest droga sądowa.

W uzasadnieniu skargi wywodził on, że jego intencją było zaskarżenie całej decyzji organu pierwszej instancji, czemu dał wyraz w treści odwołania. Nie wskazywał on w nim bowiem, że kwestionuje decyzję jedynie w części. Rolą Kolegium było zaś wyjaśnienie z nim zakresu odwołania, czego organ nie uczynił. Skarżący wskazał ponadto, na zawarte w uzasadnieniu decyzji Kolegium sprzeczności. Z jednej strony bowiem organ ten powtarza pogląd, iż nie można w trybie administracyjnym regulować kwestii zwrotu nakładów oraz przesądzać na czyją rzecz zwrot ten ma nastąpić, a następnie stwierdza, że decyzja pierwszoinstancyjna wskazuje jedynie na konieczność przeniesienia na etapie cywilnoprawnym praw do istniejących na gruncie naniesień. Tym samym, jego zdaniem, Kolegium w rzeczywistości przesądza w swojej decyzji o kwestii zwrotu nakładów, ponieważ ewentualna umowa notarialna nie może być z decyzją sprzeczna.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł on o uchylenie decyzji zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z (...) stycznia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Rozpatrując sprawę w ramach tych kryteriów uznać należy, że skarga jest zasadna, gdyż zakwestionowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z (...) sierpnia 2011 r. wydana została z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego jak też naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podnieść należy, że istotą uregulowanej w art. 15 k.p.a. zasady instancyjności postępowania administracyjnego, jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji w jej całokształcie. Jak podkreśla się przy tym w orzecznictwie nie jest rolą organu odwoławczego wyłącznie ocena legalności takiej decyzji czy też badanie jedynie zasadności podniesionych w stosunku do niej argumentów (por. wyrok NSA z 22 marca 1996 r. SA/Wr 1996/55 Lex nr 27873, wyrok NSA z 14 lipca 2010 r. II FSK 485/09 Lex 706364). O ile zatem odwołujący nie wskaże expressis verbis, że przedmiotem odwołania czyni jedynie część wydanej w konkretnej sprawie decyzji, niedopuszczalne jest ograniczenie rozpatrywania sprawy wyłącznie do tej części, co do której sformułował on zarzuty. Wprawdzie postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości, jednakże nie oznacza to, że organ drugiej instancji jest związany podniesionymi w odwołaniu zarzutami. Zważyć bowiem należy, że ten środek kwestionowania decyzji nieostatecznych nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Zgodnie z art. 128 zd. drugie k.p.a. wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Tym samym nawet w sytuacji, gdy w odwołaniu sformułowano wyłącznie zarzut odnoszący się do jednego z elementów stosunku administracyjnoprawnego ukształtowanego władczym rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, a nie zawarto zastrzeżenia, że przedmiotem odwołania czyni się wyłącznie część decyzji (oczywiście o ile taka decyzja jest podzielna i pozostałe jej elementy mogą funkcjonować samodzielnie w obrocie prawnym), obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy w całości. Odwołujący mogą wszak w sposób dowolny kształtować swoje zarzuty i zastrzeżenie, uznając, że wyeksponowanie najistotniejszych z ich punktu widzenia wad postępowania czy podjętego rozstrzygnięcia jest najskuteczniejszą drogą umożliwiającą podważenie legalności kwestionowanej decyzji. Organ odwoławczy nie jest zaś, jak wspomniano, związany podstawami odwołania. Jedyne ograniczenie, które wprowadza ustawodawca dla rozstrzygnięcia tego organu zawarte jest w art. 139 k.p.a., określającym tzw. zakaz reformationis in peius, tj. zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przede wszystkim wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w sposób sprzeczny z tak rozumianą zasadą instancyjności postępowania, w sposób nieuprawniony ograniczyło rozpoznanie sprawy objętej odwołaniem M.S., wyłącznie do kontroli części rozstrzygnięcia Prezydenta W. z (...) stycznia 2011 r. nr (...) objętej punktem 6 tej decyzji, wskazując przy tym, że tak określony zakres rozpoznania sprawy wynikał z treści ww. odwołania. Wnioski te zaś Kolegium wywodziło nie w oparciu o jednoznacznie wyrażone stanowisko strony, ale w drodze zdekodowania jej intencji, mających wynikać z treści formułowanych w odwołaniu zarzutów. Tymczasem już w zdaniu pierwszym odwołania z (...) stycznia 2011 r. skarżący jednoznacznie wskazuje, że wnosi odwołanie od "decyzji", a nie jej części (vide k. 2 akt administracyjnych). Również w skardze do Sądu zaprzecza by jego intencją było poddanie kontroli instancyjnej wyłącznie ww. punktu decyzji Prezydenta W. Wprawdzie sformułowane zarzuty odwołania mogły uzasadniać wątpliwości Kolegium co do zakresu zaskarżenia, ze względu na korzystne dla strony (z formalnego punktu widzenia) rozstrzygnięcie oraz ograniczenie samych zarzutów do zakwestionowania tej części decyzji, która odnosiła się do regulacji kwestii przyszłego przeniesienia własności zabudowań posadowionych na gruncie oddawanym w użytkowanie wieczyste, jednakże taki stan rzeczy nie uprawniał organu odwoławczego do arbitralnego zawężania zakresu rozpoznania sprawy. Kolegium winno bowiem w takiej sytuacji zwrócić się do odwołującego o wyjaśnienie treści odwołania, a w przypadku braku jej doprecyzowania, rozpoznać merytorycznie sprawę w jej całokształcie. Tylko takie działania organu można uznać za prawidłowe i zgodne z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania administracyjnego, a w szczególności z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), czy zasadą pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), uprawniające do wydania decyzji przewidzianej w art. 138 § 1 lub 2 k.p.a. Organy administracji publicznej nie mogą bowiem we własnym zakresie domniemywać woli strony (por. wyrok NSA z 23 września 2005 r. I OSK 47/05 Lex nr 192140). Z wyżej wymienionych obowiązków Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. się nie wywiązało, co czyni uzasadnione wnoszone w tym zakresie zarzuty skargi. W tym stanie rzeczy już tylko z tych względów zaskarżona decyzja nie mogła się ostać, gdyż wadliwie zinterpretowany zakres odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, ograniczył prawo strony do merytorycznego dwukrotnego rozpoznania w całości jej sprawy na drodze postępowania administracyjnego.

Zgodzić się również należy ze skarżącym, iż w toku rozpoznawania sprawy Kolegium naruszyło art. 7 ust. 1-3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. - o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), uznając, że zawarcie w punkcie 6 sentencji decyzji Prezydenta W. postanowień dotyczących uregulowania kwestii zwrotu na rzecz W. nakładów za wybudowane na gruncie zabudowania, nie jest sprzeczne z ww. przepisami. Zważyć należy, że ustanowienie użytkowania wieczystego w trybie przepisów ww. dekretu przebiega dwustopniowo. Najpierw w toku postępowania administracyjnego organ bada materialnoprawne przesłanki ustanowienia tego prawa, a więc czy wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego (pierwotnie wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy) został wniesiony w terminie przewidzianym art. 7 ust. 1 dekretu oraz czy wykorzystywanie nieruchomości przez dawnego właściciela (jego następcę prawnego) da się pogodzić z przeznaczenie gruntu przewidzianym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 2 dekretu) i w przypadku ich spełnienia wydaje decyzję administracyjną o ustanowieniu tego prawa na rzecz oznaczonych w decyzji osób i określeniu należnej z tego tytułu stawki czynszu symbolicznego. Natomiast następny etap prowadzony jest już na gruncie cywilnoprawnym i kończy się on zawarciem stosownej umowy pomiędzy gminą a osobą uprawnioną z decyzji w formie aktu notarialnego. Przepisy dekretu, nie zawierają przy tym jakichkolwiek regulacji pozwalających na kształtowanie na etapie postępowania administracyjnego obowiązków przyszłego użytkownika wieczystego związanych ze zwrotem nakładów, czy przenoszeniem własności budynków wzniesionych na gruncie dekretowym po dniu wejścia w życie tego dekretu. Artykuł 7 ust. 3 in fine dekretu stanowi wprawdzie, że w razie uwzględnienie wniosku gmina określi warunki, pod którymi umowa może zostać zawarta. Jednakże określenie tych "warunków" - uregulowanych obecnie w przepisach kodeksu cywilnego - odnosić należy do etapu postępowania cywilnego, które będzie dopiero prowadzone po wydaniu ww. decyzji. To właśnie w ramach tego drugiego etapu rozstrzyga się o "warunkach" zawarcia tej umowy, a więc również własności istniejących na gruncie budynków, posadowionych po dniu wejścia w życie dekretu - a więc takich, których własność nie pozostała, stosownie do art. 5 dekretu, przy właścicielach przeddekretowych (ich następcach prawnych). Skoro zatem normy prawa materialnego nie przewidziały w tym zakresie kompetencji orzeczniczych organów administracji publicznej, to sprawa ta, w myśl art. 2 § 3 k.p.c. należy do drogi postępowania cywilnoprawnego (por. wyrok z dnia 5 marca 2007 r., sygn. I OSK 580/06 LEX nr 337477, z 5 sierpnia 2010 r. I OSK 1364/09 Lex nr 744982).

Podnoszony zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak też w odpowiedzi na skargę argument, iż postanowienia zawarte w pkt 6 decyzji Prezydenta W. nie kształtują sytuacji prawnej wnioskodawców (a więc nie stanowią elementu władczego rozstrzygnięcia organu o prawach lub obowiązkach stron), a jedynie pełnią funkcje informacyjną - wskazując na konieczność zawarcia w przedmiocie znajdujących się na gruncie naniesień stosownej umowy cywilnoprawnej - jest w realiach niniejszej sprawy o tyle nietrafny, że wspomniany punkt jest elementem sentencji decyzji (rozstrzygnięcia), a nie jej uzasadnienia. Jest to więc element, którego treścią organy administracji publicznej jak też strony będą związane w przypadku uzyskania przez tą decyzję waloru ostateczności. Będzie on również wiążący przy formułowaniu umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego, której zawarcie nastąpić ma nastąpić w jej wykonaniu. Oznacza to, że organ administracji publicznej, nie mając ku temu podstaw w normach prawa materialnego, ani kompetencji ukształtował w sposób władczy istotne elementy przyszłego stosunek cywilnoprawnego. Tym samym naruszył on ww. przepisy dekretu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, rozpozna sprawę zakończoną decyzją Prezydenta W. w jej całokształcie, a podjęte rozstrzygniecie uzasadni zgodnie z regułami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.