Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3018703

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 lutego 2019 r.
I SA/Wa 1721/18
Przesłanka umorzenia postępowania administracyjnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska.

Sędziowie WSA: Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), Dorota Apostolidis.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...). z dnia (...) października 2017 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta Gminy P. z dnia (...) października 2016 r. nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) października 2017 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P z (...) października 2016 r., nr (...), którą umorzono postępowanie w sprawie pomocy w formie zasiłku celowego na dofinansowanie do studiów.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że (...) czerwca 2016 r. wpłynął wniosek, w którym A. P. sprecyzowała prośbę o pomoc w formie dofinansowania do studiów. Organ wyjaśnił, że wniosek na ten cel wpłynął do organu (...) czerwca 2016 r. i został rozpatrzony decyzją Burmistrza Miasta i Gminy P. z (...) czerwca 2016 r., nr (...), która została następnie utrzymana w mocy decyzją Kolegium z (...) sierpnia 2016 r., nr (...). Zdaniem organu, wydanie nowej decyzji dotyczącej tego samego świadczenia, za ten sam okres i wobec tej samej strony, skutkowałoby jej nieważnością. Z tego względu, powołując się na art. 105 § 1 k.p.a. organ umorzył postępowanie w sprawie.

Od decyzji Burmistrza odwołała się A. P. Podniosła, że zaskarżona decyzja jest decyzją wydaną przez osobę nieuprawnioną. Z-ca Dyrektora MGOPS w P. nie jest bowiem Burmistrzem Miasta i Gminy w P., ale podwładną Dyrektor MGOPS w P., przeciwko której wnioskodawczyni złożyła prywatny akt oskarżenia.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wskazało, że decyzja, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, dotknięta jest kwalifikowaną wadą, której ujawnienie obliguje organ wyższego stopnia do stwierdzenia nieważności takiej decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Organ wyjaśnił, że decyzja merytoryczna wydana w niniejszej sprawie - w sytuacji ustalenia przez organ I instancji, że wniosek na przedmiotowy cel został już załatwiony decyzją z (...) czerwca 2016 r., którą Kolegium utrzymano w mocy decyzją z (...) sierpnia 2016 r. - dotknięta byłaby ww. kwalifikowaną wadą.

Organ zaznaczył, że w zaistniałej sytuacji właściwsza byłaby odmowa wszczęcia postępowania, jednakże - jeśli organ wszczął postępowanie z urzędu, zasadnym było jego umorzenie.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, Kolegium wyjaśniło, że Z-ca Dyrektora MGOPS w P. działa z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy P., a nie z upoważnienia Dyrektora MGOPS w P.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z (...) października 2017 r. złożyła A. P.

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie dofinansowania do studiów na rok 2016/2017, w związku z posiadanym orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 2, 45 i 69 Konstytucji RP oraz art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE z 7 czerwca 2016 r., C202/13) i art. 18 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE z 7 czerwca 2016 r., C 202/47) oraz art. 21 i 26 Karty Praw Podstawowych (Dz.Urz.UE z 7 czerwca 2016 r. 202/389), poprzez dyskryminowanie jej ze względu na niepełnosprawność, która istnieje od (...) kwietnia 2015 r. Skarżąca dodała, że studia podjęła w celu powrotu na rynek pracy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej podniesione.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z (...) października 2016 r., umarzającą postępowanie w sprawie przyznania skarżącej pomocy w formie zasiłku celowego na dofinansowanie do studiów. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Dzieje się tak, m.in. wówczas, gdy postępowanie dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną. (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 138 k.p.a. Lex 2013, nr 157136).

Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji podstawą umorzenia postępowania przez organ było wydanie przez Burmistrza Miasta i Gminy P. decyzji z (...) czerwca 2016 r., nr (...), która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z (...) sierpnia 2016 r., nr (...). Decyzje te dotyczyły wniosku skarżącej z (...) września 2015 r., w którym zwróciła się o pomoc w formie "zapomogi na opłatę na studia". Do wniosku skarżąca dołączyła m.in. pismo Prorektora Uniwersytetu (...) z (...) września 2015 r., w którym podano, że ma uiścić opłatę za studia do końca grudnia 2015 r. Skoro skarżąca we wniosku z (...) września 2015 r. zwróciła się o pomoc w opłacie za studia, to oczywistym jest, że wniosek ten dotyczył roku akademickiego 2015/2016. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z (...) czerwca 2016 r., organ I instancji powołuje pismo skarżącej z (...) maja 2016 r. (które wpłynęło do organu (...) czerwca 2016 r.). W piśmie tym skarżąca ponowiła swój wniosek o przyznanie zasiłku celowego na opłatę za studia, wskazując, że chodzi o rok akademicki 2015/2016. Stanowisko z tego pisma koresponduje z jej pismem z (...) września 2015 r.

Natomiast pismo skarżącej z (...) czerwca 2016 r., które wpłynęło do organu (...) czerwca 2016 r., dotyczy pomocy na pokrycie opłat za studia w roku akademickim 2016/2017. Wynika to także z treści skargi na decyzję Kolegium z (...) października 2017 r.

Z powyższych przyczyn nie sposób uznać aby wniosek z (...) czerwca 2016 r. (data wpływu do organu (...) czerwca 2016 r.) był tożsamy przedmiotowo z wnioskiem z (...) września 2015 r. Oba wnioski skarżącej dotyczą wprawdzie pomocy w formie zasiłku celowego na dofinansowanie opłaty za studia, ale pierwszy z wniosków dotyczy roku akademickiego 2015/2016, natomiast kolejny wniosek roku akademickiego 2016/2017. Nie zachodzi zatem tożsamość przedmiotowa obu wniosków, gdyż dotyczą one świadczenia za różny okres.

Ponadto wniosek z (...) czerwca 2016 r. (data wpływu do organu (...) czerwca 2016 r.) nie mógł zostać rozpoznany decyzją Burmistrza Miasta i Gminy P. z (...) czerwca 2016 r., gdyż wpłynął do organu dzień po dacie wydania decyzji przez organ I instancji.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy błędnie uznały, że przedmiotowa sprawa została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, a mianowicie decyzją z (...) czerwca 2016 r. Wobec tego niezasadne było umorzenie postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowego.

Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a., a decyzja Kolegium także z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia ich uchylenie.

Z przyczyn wyżej omówionych Sąd z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu i rozpozna wniosek skarżącej z (...) czerwca 2016 r. (data wpływu do organu (...) czerwca 2016 r.) o zasiłek celowy na pokrycie opłat za studia w roku akademickim 2016/2017.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.