I SA/Wa 1550/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3179902

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2020 r. I SA/Wa 1550/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Nowak.

Sędziowie WSA: Iwona Kosińska (spr.), Mariola Kowalska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2020 r., nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania

I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta (...) z 15 lipca 2019 r., nr 136/SD/2019,

II. zasądza od Wojewody (...) na rzecz W. G. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...) postanowieniem z dnia (...) czerwca 2020 r. nr (...), po rozpoznaniu zażalenia W. G., utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta (...) z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) zawieszające z urzędu, na postawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość (...).

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że przedmiotowa nieruchomość, położona w (...) przy ul. (...) i (...), hip. nr (...), działka nr (...) objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Postępowanie w przedmiocie odszkodowania zostało zawieszonedo czasu zakończenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, W. G. złożyła zażalenie. Rozpatrując je, Wojewoda stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że wnioskiem z dnia (...) lipca 1965 r. dawna właścicielka przedmiotowej nieruchomości H. S. wystąpiła o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu niniejszej nieruchomości. Odwołując się do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2256/11, organ odwoławczy wyjaśnił, że sprawy z zakresu odszkodowań za nieruchomości objęte działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. reguluje art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 65 z późn. zm.). W pierwszej jednak kolejności rozpatrzeniu podlega wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego i dopiero odmowa uwzględnienia tego wniosku lub umorzenie postępowania administracyjnego w tej kwestii daje podstawę do rozstrzygnięcia sprawy odszkodowania. Skoro uprawnienia o których mowa w przywołanym art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami zależą od tego, czy byłemu właścicielowi przyznano użytkowanie wieczyste, to sprawa przyznania użytkowania wieczystego wymaga rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności, bowiem nie można jednocześnie tą samą decyzją weryfikować przesłanek ustanowienia użytkowania wieczystego i odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, albowiem są to kwestie, które wymagają zbadania odmiennych przesłanek i wydania odrębnych decyzji.

Zdaniem Wojewody oznacza to, że wniosek o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość złożony przez W. G. będzie mógł być rozpatrzony dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości, co powoduje konieczność zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda w całości podzielił stanowisko Prezydenta wyrażone w zakwestionowanym postanowieniu.

Na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła W. G. W uzasadnieniu zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 97 § 1 pkt 4, w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia przyczyn, dla których Wojewoda utożsamił nieruchomość objętą wnioskiem H. S. z dnia (...) lipca 1965 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości (...) położonej przy ul. (...), wchodzącej w skład nieruchomości pod nazwą "(...)", położonej w obszarze ulicy (...),(...),(...) i (...), z nieruchomością (...) położoną przy ul. (...) i ul. (...), hip. (...), odnośnie której został złożony wniosek o odszkodowanie na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co doprowadziło do wyprowadzenia przez Wojewodę nieprawidłowego poglądu, że istnieje prejudycjalna zależność pomiędzy pierwotnym rozpoznaniem wniosku zgłoszonego w dniu (...) lipca 1965 r. przez H. S. do nieruchomości (...) położonej przy ul. (...) (adres powojenny), a następczą możliwością rozpoznania wniosku o odszkodowanie na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomość (...) położoną przy ul. (...) i ul. (...), hip. (...),

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z art. 59 § 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 20 lipca 1965 r.), w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, że ustalenie odszkodowania za faktyczne pozbawienie możliwości władania nieruchomością przy ul. (...) i ul. (...), hip. (...) po dniu (...) kwietnia 1958 r. jest uzależnione od rozpoznania wniosku H. S. z dnia (...) lipca 1965 r., który został pozostawiony bez rozpoznania ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych w terminie, względnie

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 1 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający jego kontrolę w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzez brak wyjaśnienia przyczyn, dla których Wojewoda uznał, że wniosek H. S. z dnia (...) lipca 1965 r. o przyznanie prawa wieczystego użytkowania wywarł skutek wszczęcia postępowania administracyjnego, pomimo że został złożony na podstawie § 1 samoistnej uchwały Nr 11 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r., tj. w oparciu o akt prawny niemający podstawy ustawowej, a zatem niebędący samodzielnym źródłem prawa powszechnie obowiązującego i nie doszło do uzupełnienia przez H. S. braków tego wniosku wskazanych w piśmie z dnia 5 października 1965 r., co skutkowało brakiem nadania mu biegu względnie pozostawieniem go bez rozpoznania, tj. brakiem wywołania skutków w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. Wniosła o uchylenie w całości postanowienia Wojewody oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości postanowienia Wojewody, a w obu przypadkach o zwrot kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z jego treścią organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Wyjaśnić przy tym należy, że pojęcie "zagadnienia wstępnego", o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Należy podkreślić, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ jest obowiązany rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych ustalonych w chwili orzekania. Zagadnienie wstępne, od którego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji", jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszej kolejności kwestii materialnoprawnej, która w konsekwencji warunkuje możliwość wyznaczenia normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Zasada art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji jest obowiązany z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdza tezę, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne, ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Wobec powyższego należy podkreślić, że w formule zagadnienia wstępnego elementem najważniejszym, którego brak eliminuje możliwość zawieszenia postępowania, jest zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (związek przyczynowy). Pojęcie zagadnienia wstępnego należy zatem rozumieć jako kwestię, która pozostaje poza właściwością danego organu, a bez jej rozstrzygnięcia organ nie można dalej prowadzić postępowania, czyli wydać rozstrzygnięcia. Nie będzie zatem zagadnieniem wstępnym samo twierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jeżeli obiektywnie możliwe jest jej rozpatrzenie i wydanie decyzji (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 2089/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2274/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1985/15).

Podkreślić również należy, że pojęcie "innego organu", o którym mowa w powołanym przepisie, nie zawsze oznaczać musi inny organ w strukturze administracji publicznej, ale także może nim być ten sam organ, jeśli w myśl przepisów właściwy jest do rozstrzygnięcia odrębnej sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II GSK 552/10 oraz z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt II GSK 874/12, a także z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt II GSK 741/12).

Z powyższych rozważań wynika, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest ustalić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia zasady ciągłości postępowania.

W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że przedmiotowa nieruchomość, położona w (...) przy ul. (...) i (...), dawny numer hip. nr (...), działka nr (...), objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Również nieruchomość położona przy ul. (...) objęta została działaniem tego dekretu. Wnioskiem z dnia (...) lipca 1965 r. H. S., jedna ze współwłaścicielek, wystąpiła o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ul. (...), wchodzącej w skład nieruchomości pod nazwą hip. "(...)", na podstawie samoistnej uchwały Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r. Nr 11w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze W. w wieczyste użytkowanie (M. P. Nr 6, poz. 18). Zgodnie z § 1 tej uchwały tereny położone na obszarze (...) w granicach z dnia 21 listopada 1945 r., tj. z dnia wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279), stanowiące:

1) jedną działkę budowlaną przeznaczoną pod budowę domu jednorodzinnego,

2) jedną działkę zabudowaną domem jednorodzinnym,

3) jedną działkę zabudowaną małym domem mieszkalnym w rozumieniu ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni mieszkaniowych (Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 228),

4) jedną działkę zabudowaną budynkiem przeznaczonym na warsztat rzemieślniczy,

5) gospodarstwo rolne, sadownicze i warzywnicze - mogą być oddane w wieczyste użytkowanie dotychczasowym właścicielom lub ich następcom prawnym, pomimo że nie złożyli w terminie przewidzianym w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. wniosków o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy, zabudowy lub własności czasowej, jeżeli zachodzą warunki wymienione w niniejszej uchwale.

Obecnie postępowanie takie, zgodnie z treścią uchwały 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r. sygn. akt OPK 11/98, winno być prowadzone w trybie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Zawieszone postępowanie dotyczy natomiast roszczenia skarżącej zgłoszonego w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 65 z późn. zm.) o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w (...) przy ul. (...) i (...), która objęta była hipoteką oznaczoną Nr (...) (działka nr (...)). Zgodnie z treścią tego przepisu przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. W ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu jednorodzinnego.

W ocenie skarżącej zawieszenie postępowania odszkodowawczego w rozpatrywanej sprawie jest niezasadne, ponieważ nieruchomość, której dotyczy wniosek z dnia (...) lipca 1965 r. objęta jest hipoteką ozn. Nr hip. (...). Jest to jedyna z nieruchomości należących do H. S. położona przy ul. (...). Natomiast skarżącą wniosła o odszkodowanie za nieruchomość położona przy ul. (...) i (...), która objęta była inną hipoteką oznaczoną Nr (...) (działka nr (...)).

Organy nie wyjaśniły, dlaczego uznały, że są to te same nieruchomości, a co zatem idzie, dlaczego uznały, że rozpoznanie wniosku z 1965 r. stanowi prejudykat w sprawie przyznania odszkodowania.

Jak to już było podniesione wcześniej, analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. W aktach sprawy organu I instancji brak jest bowiem, za wyjątkiem kserokopii wniosku H. S. z dnia (...) czerwca 1965 r. (jednakże bez żadnych załączników, o których w nim mowa), innych materiałów dowodowych, które mogłyby stać się podstawą do rozstrzygnięcia podniesionych przez skarżącą wątpliwości (np. brak jest tzw. akt własnościowych obu nieruchomości lub informacji o braku takich akt). Również w aktach organu odwoławczego nie ma żadnych dokumentów (w tym o charakterze dokumentów historycznych) dotyczących obu postępowań. Na podstawie przedstawionego Sądowi przez organy "szczątkowego" materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy, dotyczącego postępowania zawieszonego zaskarżonymi postanowieniami, Sąd nie można ocenić, czy rzeczywiście rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (prejudykatu) przez inny organ lub sąd. Wynika to z faktu, że nie sposób jedynie na podstawie znajdującej się w aktach sprawy materiałów rozstrzygnąć istotnych dla oceny prawidłowości zawieszenia postępowania kwestii, takich jak: bezsprzeczne ustalenie, czy nieruchomość, o odszkodowanie za którą wnosi skarżąca, jest rzeczywiście tożsama z nieruchomością, której dotyczy wniosek H. S. z dnia (...) lipca 1965 r., czy nieruchomości te znajdowały się w jednej, czy w dwóch różnych księgach hipotecznych, czy wspomniany wniosek H. S. z dnia (...) lipca 1965 r. został rozpatrzony, a jeśli tak, to w jaki sposób, czy też - jak twierdzi skarżąca, został on pozostawiony w aktach bez rozpatrzenia. Nie sposób zatem ocenić, czy rzeczywiście w sprawie wniosku z 1965 r. do dnia dzisiejszego toczy się postępowanie administracyjne, ani czy przedmiotem tego ewentualnego postępowania są grunty, za które odszkodowania domaga się skarżąca. W tej sytuacji Sąd nie jest w stanie rzetelnie ocenić ani prawidłowości zapadłego w sprawie postanowienia, ani zasadności postawionych w skardze zarzutów. Brak jednoznacznych ustaleń organu I instancji w tej kwestii jest tym bardziej niezrozumiały, że ewentualne rozstrzygnięcie w sprawie wniosku z 1965 r. należy do właściwości Prezydenta, czyli tego samego organu, który powołuje się na istnienie zagadnienia wstępnego. Podsumowując, stwierdzić należy, że w chwili obecnej, z wyżej podanych powodów, zaskarżone postanowienia nie poddają się merytorycznej ocenie Sądu.

W tej sytuacji przypomnieć należy, że w toku postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, jako podmiot kierujący postępowaniem, stosownie do treści art. 7 k.p.a. obowiązany jest podejmować wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a następnie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o treść art. 77 § 1 k.p.a. oraz dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), jak również uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia i wyjaśnienia zastosowanej w nim podstawy prawnej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Nadto postępowanie dowodowe nie może zostać zakończone, dopóki organ nie ustali, czy stan faktyczny przewidziany w danej normie prawnej rzeczywiście wystąpił, czy też nie. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Sąd stoi na stanowisku, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Tym zasadom, w ocenie Sądu, nie sprostały organy orzekające w niniejszym postępowaniu. W aktach sprawy brak jest bowiem dokumentów (o których była mowa powyżej) niezbędnych do oceny prawidłowości wydanego postanowienia.

Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie organów obu instancji nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że organy dwukrotnie rozpatrując sprawę, nie wyjaśniły jej dokładnie, nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego i co najmniej przedwcześnie zawiesiły w rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne. W aktach sprawy brak jest również dowodów, że organ I lub II instancji prowadził w tym kierunku jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające, dowodowe. Oznacza to, że zapadłe postanowienia wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ, mając na uwadze zaprezentowaną w niniejszy wyroku ocenę prawną, zgromadzi wszelkie możliwe dowody jednoznacznie potwierdzające rzeczywisty stan prawny spornej (lub spornych) nieruchomości, które umożliwią jednoznaczne rozstrzygnięcie powstałych wątpliwości. Następnie swoje ustalenia, zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a., organ przedstawi w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które winno odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania organu, który prowadzi do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego i procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 powołanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.