Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 października 2007 r.
I SA/Wa 1052/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska.

Sędziowie WSA: Iwona Owsińska-Gwiazda, Asesor Przemysław Żmich (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2007 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę.

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie faktyczne

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpoznaniu odwołania P. S.A. w W., decyzją z dnia (...) kwietnia 2007 r., nr (...) umorzyła postępowanie odwoławcze prowadzone w sprawie zakończonej decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia (...) października 2006 r., nr (...) w przedmiocie komunalizacji mienia.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia (...) października 2006 r. stwierdził nabycie przez Gminę W. z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa mienia Skarbu Państwa obejmującego prawo własności nieruchomości położonej w W. oznaczonej jako działka nr (...) o pow. (...). W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość ta, według zapisu w operacie ewidencji gruntów, stanowiła własność Skarbu Państwa, władający: (...). Organ ustalił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż (...) P. w dniu 27 maja 1990 r. nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu przedmiotowej nieruchomości w formie prawem przewidzianej, tj. decyzją terenowego organu administracji państwowej, umową zawartą za zezwoleniem tego organu o przekazaniu nieruchomości pomiędzy państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umową o nabyciu nieruchomości. Wobec powyższego organ uznał, że sam fakt posiadania nieruchomości przez państwową jednostkę organizacyjną bez tytułu prawnego nie spowodował powstania prawa zarządu i wyłączenia jej z komunalizacji. W tej sytuacji zdaniem organu w dniu 27 maja 1990 r. dysponentem przedmiotowej nieruchomości był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, co świadczy o tym, że spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. -Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), do stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę W. mienia obejmującego prawo własności działki nr (...).

Od powyższej decyzji odwołanie wniosły P. S.A. w W. W uzasadnieniu odwołujący podkreślił, że przedmiotowa nieruchomość podlegała wyłączeniu z komunalizacji z mocy prawa, ponieważ nie należała ona do terytorialnych organów administracji państwowej w dniu 27 maja 1990 r. Kwestionując możliwość stwierdzenia komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. odwołujący się podał jako materialnoprawną podstawę swojego żądania art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy komunalizacyjnej, twierdząc, że bezsporny jest fakt realizacji przez P. funkcji o charakterze ogólnokrajowym. W tych warunkach przedmiotowe mienie jako służące zadaniom ogólnokrajowym, nie mogło podlegać komunalizacji. W ocenie P. organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy pominął obowiązujące w Polsce powojennej regulacje prawne dotyczące mienia poniemieckiego oddanego (...) P. w związku z prowadzoną eksploatacją linii (...). Będącą przedmiotem kwestionowanej decyzji działkę P. przejęło bowiem w zarząd i użytkowanie po kolejach niemieckich. Odwołujący zarzucił w szczególności naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.). Według art. 2 tej ustawy na własność Państwa bez odszkodowania przechodziły m.in. przedsiębiorstwa komunikacyjne. Według zaś art. 3 ust. 1 lit. c tej ustawy Państwo przejmowało za odszkodowaniem przedsiębiorstwa komunikacyjne (kolei żelaznych normalnych i wąskotorowych, kolei elektrycznych), przy czym przedsiębiorstwa te przejęte na zasadzie tego przepisu przechodziły na rzecz Państwa w całości wraz z majątkiem ruchomym i nieruchomym (art. 6). Według zaś § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62 ze zm.) właściwy minister ogłaszał w Monitorze Polskim wykazy przedsiębiorstw komunikacyjnych przejmowanych na własność Państwa na zasadzie art. 3 ust. 1 lit. c powyższej ustawy. Skarżący zauważył, iż przy przejmowaniu na własność przedsiębiorstw komunikacyjnych wyłączona została droga postępowania przed Komisją do Spraw Upaństwowienia Przedsiębiorstw, a o przejęciu orzekał właściwy minister. Ponadto dla niniejszej sprawy istotny jest fakt, iż na mocy dekretu PKWN z dnia 4 listopada 1944 r. o militaryzacji Polskich Kolei Państwowych (Dz. U. Nr 11, poz. 55) zarządzanie kolejami po ich zmilitaryzowaniu przeszło na Naczelnego Dowódcę Wojska Polskiego lub na upoważnione przez niego osoby. Skarżący podkreślił, iż szczególnie w okresie gdy kolej była zmilitaryzowana podlegała innym zasadom zarządzania, stąd też w stosunku do spornego mienia mogły być wydawane polecenia kierowane do zmilitaryzowanej jednostki o charakterze mniej sformalizowanym. Organ pierwszej instancji nie wziął również pod uwagę, iż tytuł prawny do konkretnej nieruchomości mógł powstać także na mocy przepisów regulujących powstanie oraz funkcjonowanie P., w szczególności art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 26, poz. 138 ze zm.), z której wynika, iż mienie P. stanowiło wówczas wydzieloną część mienia ogólnonarodowego. Ustawa ta w art. 2 przewidywała, iż mienie P. stanowią środki będące w jego dyspozycji w dniu wejścia w życie ustawy oraz środki nabyte w toku jego działalności. Dalej przepis ten stanowił, że P., gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem zapewnia jego ochronę oraz racjonalne wykorzystanie oraz, że P. wykonuje wszelkie uprawnienia w stosunku do mienia będącego w jego dyspozycji, z wyjątkiem uprawnień wyłączonych w przepisach ustawowych. Biorąc pod uwagę podniesioną wcześniej argumentację, a także patrząc przez pryzmat przepisów ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 ze zm.) należy wnioskować, iż stwierdzenie komunalizacji nie jest możliwe ze względu na istniejącą regulację przepisu art. 34 wyżej powołanej ustawy. Strona nadal twierdzi, iż nieruchomość ta jako infrastruktura (...) należała i służyła zarówno w dniu 27 maja 1990 r., jak i w dniu 5 grudnia 1990 r. (...), wykonującemu zadania o charakterze publicznym, ogólnokrajowym. Zdaniem P. organ pierwszej instancji zignorował regulację zawartą w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach (Dz. U. Nr 4, poz. 29 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 tego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym posiadanie działki nr (...) przez P. jest wypis z ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości), którym P. dysponuje.

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia (...) kwietnia 2007 r. umorzyła postępowanie odwoławcze prowadzone od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia (...) października 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że stroną postępowania komunalizacyjnego prócz Skarbu Państwa i właściwej gminy może być inny podmiot, który uprawdopodobni, że jest właścicielem rzeczonej nieruchomości. Tymczasem w niniejszej sprawie odwołujący twierdzi jedynie, że przysługuje mu zarząd nieruchomości. Organ ustalił, że P. nie jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości ani też nie przysługuje mu do niej żadne prawo rzeczowe. Odwołujący twierdzi, że P. przejęły sporną nieruchomość w zarząd i użytkowanie po kolejach niemieckich, nie przedstawił jednak w toku postępowania komunalizacyjnego ani nie przedstawia w niniejszym odwołaniu żadnych dowodów na tę okoliczność. Z tego powodu odwołujący nie może być uznany za stronę postępowania komunalizacyjnego. Zdaniem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, mimo to należy również wyjaśnić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy odwołującemu przysługuje zarząd w stosunku do rzeczonej nieruchomości i zbadać zasadność zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Komisja wskazała, że sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. oczywiście należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, w sensie sprawowania władztwa administracyjnoprawnego (imperium), które przysługiwało wyłącznie terenowym organom administracji państwowej. W tym znaczeniu nieruchomość nie mogła zatem należeć do przedsiębiorstwa państwowego, ponieważ nie znajdowała się w jego zarządzie. Obecny trwały zarząd, sprawowany przez państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jak też dawny zarząd (wcześniej użytkowanie), sprawowany m.in. przez przedsiębiorstwa państwowe mógł powstać wyłącznie na podstawie decyzji administracyjnej właściwego organu, umowy o przekazanie bądź nabycie nieruchomości. Zdaniem Komisji przedstawione wyżej spostrzeżenia nie oznaczają jednak, że to organ pierwszej instancji w postępowaniu komunalizacyjnym, a nie P. SA, musi wykazać istnienie okoliczności wyłączających komunalizację przedmiotowego mienia. Skoro zatem P. S.A. nie była w stanie wykazać w postępowaniu komunalizacyjnym, że działka nr (...) w dniu 27 maja 1990 r. nie należała, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. do terenowego organu administracji państwowej (rady narodowej) stopnia podstawowego, ponieważ znajdowała się wówczas w zarządzie (...) P., to trudno oczekiwać, aby wspomniany dowód mógł być przedstawiony przez organy administracji publicznej. W tej sytuacji należy przyjąć, że nie jest zasadny podniesiony w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. Nieporozumienie jest również podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przez Wojewodę Dolnośląskiego art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepis ten pozostaje bez żadnego związku z niniejszą sprawą, odnosi się bowiem do przedsiębiorstw państwowych, o których mowa w art. 5 ust. 1-3 ustawy, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów wydanym na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r., ponieważ przepis ten nie dotyczy gruntów, które w dniu 5 grudnia 1990 r. wprawdzie znajdowały się w posiadaniu P., jednakże od dnia 27 maja 1990 r. nie były już własnością Skarbu Państwa, ale - jak w niniejszej sprawie - własnością właściwej gminy. Nietrafne jest w konsekwencji powołanie się przez odwołującego na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r., ponieważ jego przepisy nie dotyczą gruntów, które w dniu 5 grudnia 1990 r. wprawdzie znajdowały się w posiadaniu P., jednakże od dnia 27 maja 1990 r. nie były już własnością Skarbu Państwa, ale-jak w niniejszej sprawie - właściwej gminy. Zarzut naruszenia wspomnianego rozporządzenia jest chybiony również z tego powodu, że odnosi się ono do uwłaszczenia P., a nie do komunalizacji mienia będącego w posiadaniu P. Odnosząc się do powołanych w odwołaniu aktów prawnych organ stwierdził, że przepisy: art. 2 i art. 3 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa, dekretu PKWN z dnia 4 listopada 1944 r. o militaryzacji Polskich Kolei Państwowych, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" nie mogły kreować bądź choćby potwierdzać prawa zarządu P. w stosunku do konkretnych nieruchomości, ponieważ zarząd nieruchomością nie mógł powstać na rzecz P. z mocy samego prawa. Akt normatywny musiałby bowiem wymieniać konkretnie oznaczone nieruchomości albo przynajmniej określać ich granice, co w przypadku P. nigdy nie miało miejsca.

Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia (..) kwietnia 2007 r. P. S.A. w W. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. W skardze zarzuciły organowi naruszenie prawa materialnego, tj: art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" poprzez jego niezastosowanie i w następstwie przyjęcie, iż skarżącej nie przysługuje przymiot strony postępowania komunalizacyjnego dotyczącego nieruchomość oznaczonej jako działka nr (..), podczas gdy zastosowanie wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż nieruchomość ta stanowiła mienie P. w stosunku do którego wykonywały one wszelkie uprawnienia; art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż sporna nieruchomość stanowi mienie Gminy W., w sytuacji gdy nie miał on zastosowania albowiem w rzeczywistości przedmiotowa nieruchomość stanowi mienie P. S.A.; art. 11 ustawy ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. w z zw. z art. 1 ustawy z 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe", w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r. poprzez jego pominięcie w wyniku przyjęcia, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości, skoro z wyżej wymienionych przepisów wynikało, że skarżąca została powołana do wykonywania m.in. zadań z zakresu obronności i bezpieczeństwa państwa, zatem posiadane przez nią mienie, w tym sporna nieruchomość podlega wyłączeniu spod komunalizacji jako mienie służące wykonaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. W uzasadnieniu P. podtrzymało argumentację odwołania dotyczącą tytułu prawnego P. wynikającego z przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe". W ocenie P. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa stwierdzając, iż przedmiotowa nieruchomość stała się z mocy prawa nieodpłatnie własnością Gminy W. i przyjmując, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dopuściła się rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Dodatkowo P. podniosło, że organ pominął uregulowania wynikające z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., gdy tymczasem w myśl art. 1 ustawy o przedsiębiorstwie państwowym Polskie Koleje Państwowe skarżąca została utworzona także do wykonywania zadań w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa, które należą do zadań organów administracji rządowej. Przyznanie P. zadań w tym zakresie, świadczy o tym, iż pozostające w jej władaniu mienie podlegało wyłączeniu spod komunalizacji jako służące wykonaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymała stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Dodatkowo organ podniósł, że zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową polega na oczywistym nieporozumieniu, ponieważ trudno byłoby twierdzić, że skarżący jest organem administracji rządowej, sądem albo organem władzy państwowej. Rozważany przepis nawiązuje nie tylko do władania mieniem przez organ administracji rządowej, ale również do charakteru zadań, których wykonywaniu służy określony składnik takiego mienia. Muszą to być mianowicie zadania publiczne, które polegają na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb społeczności. Jest to poza tym przepis szczególny, a zatem jego rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona, choć z innych względów niż w niej podniesione.

W ocenie Sądu, zgromadzony przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do wyjaśnienia, czy (...) P. w W. przysługiwał w dniu 27 maja

1990 r. tytuł prawny do nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...), świadczący o istnieniu po stronie P. S.A. w W. interesu prawnego, uprawniającego do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia (...) października

2006 r.

Organ odwoławczy nie ustalił bowiem kiedy i w jakim trybie nabyta przez Państwo nieruchomość została przekazana (...) P. - (...) we władanie, o którym mowa w wypisie z rejestru gruntów z dnia 14 września 2005 r., sporządzonym według stanu na dzień 27 maja 1990 r. oraz jaki dokument stanowił podstawę dokonania wpisu P. jako władającego do ewidencji gruntów prowadzonej aktualnie przez Starostę Powiatowego w J. Wiadomo jedynie, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa na podstawie ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, jednak Starosta Powiatu w J. nie posiada decyzji o oddaniu działki nr (...) w zarząd, choć obecnie w ewidencji gruntów P. S.A. figuruje jako zarządca nieruchomości (pismo i zaświadczenie organu z dnia 15 marca 2006 r.). Nie wiadomo natomiast na podstawie jakiego dokumentu wpis ten został dokonany.

Nie można się zgodzić z Krajową Komisją Uwłaszczeniową, że nieprzedstawienie przez P. dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości zwalniało organ wyższego stopnia od obowiązku przeprowadzenia w urzędu postępowania wyjaśniającego we wskazanym wyżej zakresie. Z przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika bowiem, że postępowanie administracyjne, również to prowadzone po wniesieniu odwołania, oparte jest na zasadzie oficjalności. Oznacza to, że na organie administracji ciąży z urzędu obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, który odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy (prawdzie materialnej), a nie temu przedstawionemu przez strony (prawdzie formalnej). Przepisy k.p.a. zakładają więc aktywną rolę organu administracji w procesie ustalania faktów mających istotne znaczenie dla sprawy, określenia jakie dowody należy przeprowadzić na ich poparcie oraz podjęcia decyzji jakie i w stosunku do kogo podjąć czynności procesowe aby zgromadzić stosowny materiał dowodowy. Przepisy k.p.a. nie przewidują bowiem, że to strony zobowiązane są do gromadzenia i przedstawiania dowodów na poparcie swoich twierdzeń. W tym zakresie strony są jedynie uprawnione. Na gruncie postępowania administracyjnego nie do zaakceptowania jest bierna postawa organu polegająca na przerzuceniu na stronę obowiązków z art. 7 i 77 k.p.a. Czym innym jest natomiast to, że przy braku współdziałania strony z organem w postępowaniu wyjaśniającym może dojść do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji do wydania negatywnego dla niej rozstrzygnięcia.

Za przedwczesne należało więc uznać rozważania organu dotyczące powojennych regulacji prawnych, na podstawie których państwowe osoby prawne mogły nabywać mienie, skoro w sprawie nie zostały wyjaśnione okoliczności dotyczące czasu i trybu objęcia przedmiotowej nieruchomości przez P. we władanie, po kolejach niemieckich.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa przeprowadziła w sprawie postępowanie z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie można się zgodzić ze skarżącym, że prawo zarządu (...) P. do działki nr (...) można wywieść z przepisów obowiązującej w dniu 27 maja 1990 r. ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe". Ustawa ta w brzmieniu wówczas obowiązującym nie mogła być bowiem źródłem dowodu na wykazanie prawa zarządu. Przepisy tej ustawy nie wskazywały expressis verbis, że do mienia będącego w dyspozycji tego przedsiębiorstwa, P. służy prawo zarządu. W ustawie tej brak również uregulowań określających sposób i organ właściwy do potwierdzania uprawnień P. do mienia będącego w jego dyspozycji. Poza tym gdyby przepisy ustawy z 1989 r. przewidywały uwłaszczenie P. wszelkim mieniem, w które zostało ono wyposażone, to zbędna była by regulacja z art. 34 i 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe".

Nie można również podzielić stanowiska, że P. w dniu 27 maja 1990 r. było organem administracji rządowej lub organem władzy państwowej, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, skoro P. miało status przedsiębiorstwa państwowego, podlegającego wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych, wykonującego jedynie dodatkowe zadania z zakresu administracji państwowej (art. 1, art. 2 ust. 2, art. 7-11 ustawy z 1989 r.), ale nie usytuowanego w systemie organów administracji rządowej lub władzy państwowej, podporządkowanych Radzie Ministrów.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, aby wyjaśnić, czy P. S.A. przysługuje status strony postępowania komunalizacyjnego winna wezwać skarżącego do wyjaśnienia okoliczności związanych z czasem i trybem nabycia mienia oraz przedłożenia dokumentu potwierdzającego w dniu 27 maja 1990 r. tytuł prawny jej poprzednika prawnego do działki nr (...). W przypadku nieprzedłożenia przez P. S.A. stosownego dokumentu Komisja winna przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w oparciu o źródła zawierające informacje o stanie prawnym mienia (np. zbiór dokumentów prowadzony przez sąd wieczystoksięgowy, zasoby archiwalne Archiwum Państwowego, Ministra Transportu, Ministra Obrony Narodowej). Sąd zauważa również, że P. S.A. działało w niniejszej sprawie przez pełnomocników, którym należało doręczać wszelkie pisma organu.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.