Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2054778

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 kwietnia 2016 r.
I SA/Wa 10/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Nowak.

Sędziowie WSA: Iwona Kosińska Anna Wesołowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi H. A., A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (SKO) decyzją z dnia (...) listopada 2009 r. po rozpatrzeniu odwołania S. A. od orzeczenia Prezydium Rady Narodowej (...) z dnia (...) grudnia 1958 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. (...) na (...), uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie mienia komunalnego tj. obecnie działki nr (...),(...),(...),(...),(...) i (...),(...) z obrębu (...) i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Nieruchomość położona w W. przy ul. (...) (obecnie ul. (...), ul. (...), ul. (...)) zapisana w tabeli likwidacyjnej Nr (...) wsi (...) została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) - dalej jako "dekret warszawski". Orzeczeniem z dnia (...) grudnia 1958 r. Prezydium Rady Narodowej (...) odmówiło dotychczasowemu właścicielowi S. A.t przyznania prawa własności czasowej do ww. nieruchomości wskazując, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren przedmiotowej nieruchomości jest przeznaczony pod budownictwo Dzielnicy (...).

Od powyższego orzeczenia odwołanie złożył S. A., którego spadkobiercami na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla (...) z dnia (...) września 1997 r. sygn. akt (...) zostali żona J. A., córka A. K. i syn H. A. Spadek po J. A. nabyli natomiast, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla (...) (...), córka A. K. (której prawa na mocy umowy darowizny nabył syn A. K.) i syn H. A.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2009 r. (uzupełnioną decyzją z dnia (...) marca 2011 r.) Minister Infrastruktury uchylił orzeczenie Prezydium Rady Narodowej z dnia (...) grudnia 1958 r. w zakresie dotyczącym nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa tj. działek ew. nr (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...) z obrębu (...) oraz działek (...),(...),(...),(...),(...) z obrębu (...) i w tym zakresie przekazał sprawę do rozpoznania organowi pierwszej instancji tj. Prezydentowi W. Natomiast decyzją z dnia (...) sierpnia 2009 r. SKO po rozpoznaniu odwołania S.A. uchyliło ww. orzeczenie z dnia (...) grudnia 1958 r. w zakresie mienia komunalnego tj. obecnie działki nr (...).

Następnie Minister Infrastruktury decyzją z dnia (...) marca 2011 r. uchylił orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia (...) grudnia 1958 r. w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecnie część działki ew. nr (...) z obrębu (...). Powołaną decyzją organ odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia (...) czerwca 2009 r. poprzez objęcie przedmiotowym rozstrzygnięciem części działek ewidencyjnych nr (...),(...),(...),(...),(...) i (...) stanowiących obecnie mienie komunalne, uznając, że w tym zakresie organem właściwym jest SKO.

W dniu (...) lipca 2014 r. do SKO wpłynął wniosek następcy prawnego poprzedniego właściciela nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. (...) - H. A. o rozpatrzenie odwołania od orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia (...) grudnia 1958 r. w zakresie działek nr (...) i (...),(...),(...),(...),(...) z obrębu (...) wskazując, że Minister Infrastruktury odmówił w dniu (...) marca 2011 r. wydania rozstrzygnięcia odnośnie działek nr ew. (...),(...),(...),(...),(...),(...) z obrębu (...) z uwagi na to, że stanowią one mienie komunalne. Nie przekazał jednak odwołania do organu właściwego tj. do SKO.

Po rozpatrzeniu odwołania SKO decyzją z dnia (...) listopada 2009 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie mienia komunalnego tj. obecnie działki nr (...),(...),(...),(...),(...) i (...),(...) z obrębu (...) i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa nieruchomość zapisana w tabeli likwidacyjnej Nr (...) wsi Z. wchodzi obecnie również w skład działek nr (...) i (...) (powstałych z podziału dotychczasowej działki (...)) i (...), które stanowią własność Miasta W. Powołując się na przepisy dekretu warszawskiego, stanowiące podstawę prawną kontrolowanej decyzji, organ wyjaśnił, że jedyną przesłanką odmowy przyznania prawa czasowej własności nieruchomości była niemożność pogodzenia korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z planem zagospodarowania. Przy czym użyte w art. 7 ust. 2 dekretu określenie "plan zabudowy" mogło oznaczać jedynie obowiązujący tj. zatwierdzony przez właściwy organ administracji plan zabudowy. Jedynie bowiem plan posiadający klauzulę zatwierdzającą mógł stanowić podstawę do prowadzenia działalności inwestycyjnej (budowalnej). W kontrowanym orzeczeniu Prezydium Rady W. wskazano natomiast jedynie, że odmowa przyznania prawa własności czasowej następuje w związku z przeznaczeniem nieruchomości pod budownictwo Dzielnicy (...). Brak jest jednak potwierdzenia tego stanu w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Zdaniem SKO organ pierwszej instancji nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie wówczas obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i nie wyjaśnił stanu faktycznego. W szczególności nie zbadano, czy korzystanie z gruntu przez doczasowych właścicieli nie dawało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowy. W związku z powyższym, w ocenie organu, kontrolowane orzeczenie administracyjne z 1958 r. wydane zostało z naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego.

H. A. i A. K. (Skarżący) nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a.), poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji w zakresie działki nr (...), podczas gdy po podziale działki nr (...) na działki (...) i (...) działka nr (...) znajduje się poza granicami nieruchomości, której dawnym właścicielem był S. A. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w zakres nieruchomości objętej działaniem dekretu wchodziła tylko niewielka część działki nr (...), wchodząca obecnie w skład działki nr (...). Działka nr (...) nie powinna być zatem przedmiotem tej decyzji. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie orzekającym o tej działce.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie wskazanych powyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja SKO uchylająca orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia (...) grudnia 1958 r. w części dotyczącej obecnej działki nr (...),(...),(...),(...),(...) i (...),(...) z obrębu (...) z uwagi na to, że odmawiając przyznania prawa własności czasowej do tej nieruchomości organ naruszył art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego poprzez brak ustaleń w zakresie wówczas obowiązującego planu zagospodarowania. Zakres naruszenia przepisów przez organ pierwszej instancji jest bezsporny, ponadto zyskuje on aprobatę Sądu. Kwestią sporną pozostaje natomiast zakres w jakim Kolegium uchyliło kontrolowaną decyzję. Główny zarzut skargi koncentruje się na fakcie, że działka nr (...), która powstała po podziale działki nr (...), nie wchodzi w zakres nieruchomości objętej dekretem warszawskim, której dawnym właścicielem był S. A.

Rzeczywiście, SKO uchylając decyzję organu pierwszej instancji nie przeprowadziło postępowania dowodowego celem ustalenia, jakie obecnie działki wchodzą w skład nieruchomości (...) objętej wnioskiem o przyznanie prawa własności czasowej. Analiza znajdujących się w aktach dokumentów wskazuje, że SKO zaskarżoną do tutejszego sądu decyzją uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w zakresie w jakim Minister Infrastruktury decyzją z dnia (...) marca 2011 r. odmówił uzupełnienia swojej decyzji z (...) czerwca 2009 r., uwzględniając jedynie fakt dokonania podziału działki nr (...), na działki (...) i (...).

Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że (mapa znajdująca się na karcie 69 akt administracyjnych) wynika, że SKO orzekało w zakresie dotyczącym dawnej dz. (...). W uzasadnieniu decyzji SKO nie zostało wskazane, że organ pierwszej instancji zobowiązany będzie do ustalenia, jakim dokładnie działkom (ewentualnie ich częściom) odpowiada dawna działka (...). Okoliczność ta stanowi niewątpliwie naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z przywołanymi w skardze art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 k.p.a. Jednak uchybienie to sąd uznaje za niemające istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko stwierdzenie zaistnienia naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy obligowałoby sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Na skutek wydania zaskarżonej decyzji sprawa z wniosku dawnego właściciela powróci bowiem do rozpoznania przez organ pierwszej instancji, który w ponownie prowadzonym postępowaniu obowiązany będzie do wnikliwej analizy zarówno wniosku dekretowego jak i pozostałego materiału dowodowego jak również do przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, jakim działkom ewidencyjnym (lub ich częściom) odpowiada dawna działka nr (...) wchodząca w skład dawnej nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. (...) na (...), tabela likwidacyjna Nr (...) wsi Z.

Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że SKO prawidłowo zastosowało w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. i uchyliło decyzję Prezydium Rady Narodowej W. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Sąd wskazuje w tym miejscu, że ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji zobowiązany będzie z mocy art. 153 p.p.s.a. do uwzględnienia również wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku co do ustalenia, jakim dokładnie działkom (ewentualnie ich częściom) odpowiada dawna działka (...).

W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.