Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1813925

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 17 czerwca 2015 r.
I SA/Sz 96/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka.

Sędziowie WSA: Marzena Kowalewska (spr.), (del.) Patrycja Joanna Suwaj.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Oddział w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku

1.

uchyla zaskarżoną decyzję,

2.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu,

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P.(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w P. kwotę (...) ((...)) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2014 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej; "organ odwoławczy") na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 1 i art. 47 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej "O.p.") oraz art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm. - dalej: "u.p.o.l.") po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta (dalej: "organ pierwszej instancji") z dnia 26 kwietnia 2013 r., znak: (...) określającej (...) Spółce G. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie (...) zł i odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie (...) zł utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że dnia 30 stycznia 2013 r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie (...) zł. Jako przyczynę nadpłaty wskazano, iż urządzenia stacji redukcyjno-pomiarowej i telemetria nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto wskazano, że podwójnie opodatkowana została wiata magazynowa - jako budowla i jako budynek.

Z akt sprawy tj. wniosku Spółki wynika, że złożona korekta deklaracji i wniosek dotyczy kwestionowania opodatkowania urządzenia stacji redukcyjno-pomiarowej, opodatkowania niezgłoszonych dotychczas budynków o złym stanie technicznym, podwójnego opodatkowania wiaty magazynowej.

Dalej organ odwoławczy podaje, że decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. organ pierwszej instancji odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 rok oraz zwrotu nadpłaty i określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że urządzenia techniczne stacji redukcyjno-pomiarowych gazu stanowią element budowli - sieci technicznej. Stanowią one bowiem całość techniczno - użytkową, która zapewnia korzystanie z sieci gazowej zgodnie z jej przeznaczeniem. Odłączenie tych urządzeń czyniłoby budowlę bezużyteczną.

Organ pierwszej instancji podał, że sieć gazowa, składająca się m.in. ze stacji redukcyjno pomiarowych, punktów pomiarowych, stanowi całość techniczno-użytkową, zapewniającą dostarczenie gazu odbiorcom i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Reasumując organ pierwszej instancji stwierdził, że stacje gazowe redukcyjno pomiarowe, punkty pomiarowe są częścią składową budowli - sieci gazowej.

Sieć gazowa stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla. Łączna wartość elementów składających się na całość techniczno-użytkową ustalona na podstawie art. 4 u.p.o.l. stanowi podstawę opodatkowania na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości.

Ustosunkowując się do przedłożonej przez Spółkę w toku postępowania opinii rzeczoznawcy budowlanego dr inż. L.W. z dnia 6 marca 2013 r. na temat kwalifikowania stacji redukcyjno pomiarowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą dla celów podatku od nieruchomości, organ I instancji wskazał, że wynika z niej, że urządzenia stacji redukcyjno - pomiarowej nie stanowią obiektu budowlanego, ani urządzenia budowlanego. Twierdzenie swoje rzeczoznawca opiera na ustawie Prawo budowlane oraz rozporządzeniu w sprawie PKOB. Biegły na poparcie swoich twierdzeń przedstawił identyczne argumenty, jakie przedstawiła Spółka we wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Ustosunkowując się do powyższego, organ pierwszej insatncji stwierdził, że opinia ta nie stanowi dokumentu urzędowego - jest opinią prywatną, wykonaną na zlecenie podatnika i organ nie podziela wyrażonego w niej stanowiska.

Do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2009 r. organ przyjął:

- grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. (...) m.kw.

- budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. (...) m.kw.

- budynki pozostałe o pow. (...) m.kw.

- budowle pozostałe (I-IV) o wartości (...) zł

- budowle pozostałe (V-XII) o wartości (...) zł.

Z decyzji organu pierwszej instancji wynika również, że organ uwzględnił okoliczność podwójnego opodatkowania wiaty magazynowej, objął również opodatkowaniem zgłoszone przez Spółkę budynki, uwzględniając jednakże tylko 1 z 4 jako spełniający przesłanki złego stanu technicznego.

Od przedmiotowej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie do organu odwoławczego. Organ odwoławczy wskazał, że w uzasadnieniu odwołania organowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie:

1.

prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi;

- art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną;

- art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez bezpodstawne uznanie za obiekt budowlany stacje redukcyjno-pomiarowe.

2.

prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 120 O.p. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego;

- art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie;

- art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ organ nie uwzględnił w pełni argumentów przedstawionych przez Spółkę-art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewykazanie Spółce istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym nie wyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie;

- art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez nie wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego;

Z odpowiedzi na zarzuty podniesione przez Spółkę w odwołaniu, wynika, że organ pierwszej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie odnosząc się do opodatkowania urządzeń pomiarowo-redukcyjnych, złego stanu technicznego zgłoszonych do opodatkowania budynków i opodatkowania wiaty magazynowej.

Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji wskazał, że stosownie do przepisu art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W przedmiotowej sprawie, organ podatkowy zakwestionował wysokość zobowiązania podatkowego wykazanego przez Spółkę w złożonej w dniu 28 stycznia 2013 r. korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. i złożonym wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008- 2012. Przy czym ogólna kwota nadpłaty za rok 2009 wynosi (...) zł. Dało to organowi podatkowemu formalną możliwość prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Organ odwoławczy następnie przywołał regulację art. 2 ust. 1 u.p.o.l. i wskazał, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż obiekty objęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za 2010 rok stanowią własność Spółki i służą wykonywanej przez Spółkę działalności gospodarczej. Spór natomiast pomiędzy organem pierwszej instancji a podatnikiem dotyczy kwalifikacji stacji redukcyjno-pomiarowych. Zdaniem organu odwoławczego stanowią one element gazociągu, a w związku z tym ich wartość winna być zaliczona do podstawy opodatkowania. W związku z powyższym, rozważenia wymaga kwestia, czy sporne urządzenia stacji redukcyjno-pomiarowych winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Dokonując następnie wykładni przepisów zarówno u.p.o.l. jak też ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy doszedł do przekonania, że konstruując definicję budowli ustawodawca posłużył się pojęciem obiektu budowlanego, stanowiąc z jednej strony, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, z drugiej - wskazując przykładowy zestaw obiektów, które są budowlami a definiując obiekt budowlany w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego wskazano, że jest to obok - budynku i obiektu małej architektury - budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

A zatem, pewne elementy mogą stanowić budowlę, jeżeli tworzą całość techniczno-użytkową. Jeżeli tego rodzaju powiązanie poszczególnych elementów istnieje, to składają się one na jeden obiekt budowlany - budowlę.

Powołując się na judykaturę a także doktrynę gdzie wyrażono pogląd, że z całością techniczno-użytkową będziemy mieli do czynienia, gdy elementy obiektu budowlanego stanowią "część składową jednej rzeczy złożonej", o czym rozstrzyga obiektywna ocena gospodarczego znaczenia istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania (por. wyrok SN z dnia 28 czerwca 2002 r., sygn. akt I CK 5/02, tak Leonard Etel w komentarzu do art. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, źródło LEX). Całość techniczno-użytkową dotyczy wszystkich składników budowli, które są ze sobą powiązane po to, aby budowla mogła być wykorzystana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 14 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1589/10).

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, iż definicja budowli wynikająca z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obejmuje swoim zakresem "urządzenie budowlane" w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego urządzeniem budowlanym są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

W wyroku WSA w Poznaniu z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 226/10, wskazano, że istotną cechą związania urządzeń budowlanych z obiektem budowlanym nie jest fakt połączenia fizycznego, ale związek funkcjonalny. Urządzenia budowlane maja zapewniać możliwość użytkowania określonych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową (wyrok NSA z 20 września 2011 r., II FSK 553/10).

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż sporne urządzenia służące do redukcji i pomiaru gazu, zlokalizowane w stacji kontenerowej posadowionej na fundamencie, należy zakwalifikować jako urządzenia (instalacje) wchodzące w skład obiektu budowlanego (sieci gazowej), zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Wskazane urządzenia łącznie z pozostałymi elementami (obudowa i fundamentami) stanowią zorganizowana całość techniczno - użytkową z linią przesyłowa gazu, która jest obiektem budowlanym służącym realizacji określonych celów gospodarczych. W przypadku sieci gazowej budowla jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji połączonych w celu realizacji określonego zadania. W ocenie organu odwoławczego, jeżeli sieć stanowi kompleksową i funkcjonalną całość użytkową, to jest obiektem budowlanym podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a skoro tak, to opodatkowaniu podlegać będzie każdy z elementów budowli stanowiący integralną całość.

W skardze Spółka zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

* art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi;

* art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: z dnia 2 października 2013 r., Dz. U. z 2013 r. poz. 1409; dalej: "Prawo budowlane") przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną;

* art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania wartości urządzeń technicznych zlokalizowanych wewnątrz budynków, podczas gdy stanowią one przedmiot opodatkowania łącznie z budynkiem, co oznacza, że podstawą opodatkowania powinna być powierzchnia użytkowa tego budynku oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego i art. 3 pkt 2 tej ustawy poprzez uznanie, iż stacja redukcyjno-pomiarowa spełnia definicję budowli bez wcześniejszego rozstrzygnięcia, czy stacja spełnia definicję budynku;

* art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że wskazane we wniosku nadpłatowym Spółki budynki nie znajdują się w złym stanie technicznym uzasadniającym ich opodatkowanie według stawki właściwej dla budynków pozostałych.

2. Naruszenie prawa procesowego inaiacc istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

* art. 120 O.p. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego;

* art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie;

* art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ Organ nie zbadał, czy stacje redukcyjno-pomiarowe spełniają cechy budynku;

* art. 124 O.p. poprzez niewykazanie Spółce istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie;

* art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego.

W świetle powyższego, Spółka wniosła o:

1. Uchylenie decyzji Organu oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

2. Zasądzenie na rzecz Spółki od strony przeciwnej (Organu) kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, choć z innych niż wskazane w niej przyczyny.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej "p.p.s.a.", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku i korektę deklaracji, w której zadeklarowała do opodatkowania 4 budynki ze stawką podatku od nieruchomości jak dla pozostałych, z uwagi na zły - w ocenie Spółki - stan techniczny tych budynków, wniosła o nadpłatę od podwójnie opodatkowanej wiaty oraz od opodatkowanych urządzeń technicznych kontenerowej stacji redukcyjno-pomiarowej. Kwota nadpłaty, jak wynika to z wniosku Spółki, jest różnicą pomiędzy kwotą nadpłaconego podatku oraz podatku do zapłaty z tytułu zadeklarowanych do opodatkowania budynków.

Organ pierwszej instancji określając zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż zobowiązanie wykazane w deklaracji przyjął do opodatkowania zadeklarowane budynki ale 3 z 4 według stawki podstawowej a nie obniżonej z uwagi na stan techniczny oraz odmówił stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty.

W odwołaniu (którego to dokumentu brak jest w aktach administracyjnych, ale zarzuty przywołane są w stanowisku organu pierwszej instancji stosownie do art. 227 § 2 O.p.) Spółka zarzuca rozstrzygnięciu nie tylko nieuzasadnioną odmowę stwierdzenia nadpłaty ale także uznanie, że wobec opodatkowania 3 budynków, organ nie uwzględnił okoliczności złego stanu technicznego.

Zauważyć należy, że zgodnie z dyspozycją art. 127 O.p. postępowanie podatkowe oparte jest na zasadzie dwuinstancyjności. Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie poglądem, z zasady tej wynika, iż: "...organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę" (Adamiak B., Borkowski J., Mastalski R., Zubrzycki J., Ordynacja podatkowa. Komentarz 2009, Wrocław 2009, s. 899).

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że utrzymanie w mocy decyzji nie oznacza, iż organ odwoławczy nie musi przeprowadzić postępowania odwoławczego polegającego na zbadaniu sprawy i podjęciu ponownego rozstrzygnięcia. "Utrzymanie w mocy" jest określeniem, które wskazuje jedynie formalnie na utrzymanie w mocy bytu decyzji organu pierwszej instancji, ale i oznacza zarazem, że treść rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, choć tożsama z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, stanowi wynik przeprowadzonego samodzielnie przez organ wyższego stopnia postępowania. Dwuinstancyjność postępowania wymusza na organie odwoławczym odniesienie się w uzasadnieniu wydanej decyzji nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w ocenianym rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji.

Nie może być nawet tak, że odesłanie do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji zastępuje w tym przypadku ocenę, którą winien dokonać ponownie organ odwoławczy. Tworzy to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1561/09).

Strona ma zaś prawo do tego, aby móc wyłącznie w oparciu o skierowaną do niej decyzję podatkową sprawdzić i ewentualnie zakwestionować sformułowany tą decyzją ciążący na niej obowiązek (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 369/08).

Organ administracji winien w uzasadnieniu decyzji odnieść się do wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, wyjaśniać przesłanki zastosowania przyjętej kwalifikacji prawnej i określać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Bez zachowania tych elementów decyzji, strona nie ma możliwości obrony swych interesów oraz prowadzenia polemiki z jej treścią.

W niniejszej sprawie pomimo wyraźnego wskazania przez odwołujących się na istotny z punktu widzenia opodatkowania budynków, fakt pozostawania w złym stanie faktycznym, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczność opodatkowania budynków w ogóle została pominięta, tak w stanie faktycznym, przywołanych zarzutach odwołania jak i w rozważaniach. Tym samym, w związku z zastosowaniem stawki podatku od nieruchomości dla budynków, strona pozbawiona została możliwości zapoznania się ze stanowiskiem organu.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 127 O.p.).

Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera wszystkich elementów, o których mowa w art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Mianowicie decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego sprawy, a więc wskazania okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy nie dokonał ponownej analizy i oceny zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu tj. do zastosowanej stawki podatku dla budynków, nie rozpoznał sprawy rozpoznanej przez organ pierwszej instancji ograniczając ją do opodatkowania kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych.

Stosownie do treści art. 207 O.p., organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji. Decyzja rozstrzyga sprawę, co do jej istoty, albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji.

Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o trybie zaskarżenia, podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego (art. 210 § 1 O.p.).

Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p., integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2000 r., III SA 760/99, LEX nr 46587). Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego (także prowadzonego na podstawie przepisów ordynacji podatkowej), decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art. 210 § 1 pkt 6 O.p. (wyrok NSA z dnia 18 maja 2000 r., V SA 2762/99, LEX nr 41776).

Rolą organu odwoławczego jest nie tylko przeprowadzenie ponownie postępowania w sprawie, ale także ustosunkowanie się do stanowiska strony tego postępowania. W związku z rozpoznaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniesionego odwołania, te wymogi nie zostały spełnione.

Ze względu na stwierdzone naruszenia przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, przedwczesne jest odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi, w tym naruszenia prawa materialnego.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności obowiązany będzie rozpoznać sprawę w jej całokształcie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozpatrzy materiał dowodowy. Niewątpliwie też, sporządzone uzasadnienie ponownej decyzji, bez względu na jej końcową treść, musi uwzględniać wszystkie wymogi wynikające z art. 210 § 1 O.p.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego należało uchylić. Sąd na podstawie art. 152 p.p.sa. orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty, w związku z powyższym o kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200, art. 205 § 2 w wysokości (...) zł na które składa się uiszczony wpis w wysokości (...) zł ((...) zł +(...) zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (...) zł oraz na podstawie § 6 pkt 4 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) koszty zastępstwa procesowego w wysokości (...) zł ((...) zł + (...) zł).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.