I SA/Sz 865/17, Prawo do odliczenia podatku vat w sytuacji prowadzenia pozornej działalności gospodarczej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2407597

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2017 r. I SA/Sz 865/17 Prawo do odliczenia podatku vat w sytuacji prowadzenia pozornej działalności gospodarczej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Maczewski.

Sędziowie WSA: Anna Sokołowska, Joanna Wojciechowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2014 r. oraz styczeń i luty 2015 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

M. W. w okresie od 22 stycznia 2014 r. do 25 lutego 2015 r. była zarejestrowana w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, jako prowadząca działalność gospodarczą w przeważającym zakresie wspomagającym wystawianie przedstawień artystycznych. Zarejestrowała się również jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.

W okresie od 9 września 2015 r. do 12 sierpnia 2016 r. przeprowadzono wobec podatniczki kontrolę podatkową w zakresie wykonywania obowiązków podatnika podatku od towarów i usług za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 28 lutego 2015 r. - kontrola poprawności wysokości kwoty zwrotu wykazanego w deklaracji VAT-7 za luty 2015, z uwzględnieniem kwoty nadwyżki podatku naliczonego z poprzednich miesięcy. W wyniku ustaleń kontroli w badanym obszarze stwierdzono, że podatniczka była nieuprawniona do złożenia deklaracji (...) za poszczególne miesiące 2014 r. oraz styczeń i luty 2015 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. wydał w dniu 30 grudnia 2016 r. postanowienie, w którym wszczął wobec podatniczki postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2014 r. do lutego 2015 r.

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że podatniczka w ww. okresie w rzeczywistości nie dokonywała czynności, które miały charakter samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej, w takim znaczeniu, jaki w świetle przepisów jest niezbędny do stwierdzenia, że była ona podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wobec powyższego, organ podatkowy stwierdził, że nie była uprawniona do składania deklaracji VAT z wykazanym podatkiem należnym i naliczonym i określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia 2014 r. do stycznia 2015 r. w wysokości (...) zł oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2014 r. i luty 2015 r. w wysokości (...) zł, w tym kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika (...) zł. Ponadto, w prowadzonym postępowaniu podatkowym ustalono, że podatniczka była zobowiązana do zapłaty podatku wynikającego z wystawionej faktury nr (...)/2014 z dnia 31 maja 2014 r. Ponieważ obowiązku tego nie dopełniła, organ podatkowy określił wysokość kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), dalej "p.t.u.", w podatku od towarów i usług za maj 2014 r. w wysokości (...) zł. Dane z rejestrów nabyć i dostaw zostały przez organ podatkowy w kwotach zgodnych z rejestrami przeniesione do deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące. Pismem z dnia 10 marca 2017 r. podatniczka zwróciła się z wnioskiem o zawieszenie postępowania podatkowego do czasu zakończenia sprawy karnej. Postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r. organ podatkowy odmówił zawieszenia postępowania podatkowego. Postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I Instancji w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania W dniu 10 kwietnia 2017 r. organ podatkowy wydał decyzję nr (...), w której określił podatniczce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za:

- styczeń 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- luty 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- marzec 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- kwiecień 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- maj 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł w tym kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości (...) zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 p.t.u. w wysokości (...) zł,

- czerwiec 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- lipiec 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- sierpień 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- wrzesień 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- październik 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- listopad 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- grudzień 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- styczeń 2015 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł,

- luty 2015 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości (...) zł, w tym kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości (...) zł, która została doręczona stronie w dniu 14 kwietnia 2017 r.

Podatniczka złożyła odwołanie od powyższej decyzji i wniosła o jej uchylenie. Podatniczka powołała się na błędne ustalenia faktyczne oraz na obrazę prawa procesowego przez nierozpatrzenie zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania. Podatniczka stwierdziła, że prowadziła działalność gospodarczą samodzielnie. Zdaniem podatniczki, pojęcie "samodzielności" w znaczeniu użytym w art. 15 ust. 1 p.t.u. należy definiować jako posiadająca swe źródło w zdolności do czynności prawnych, suwerenność decyzji w sprawach przedsiębiorstwa, możliwość podjęcia decyzji, niekoniecznie dobrej, ale za to własnej.

Organ odwoławczy wydał w dniu 26 lipca 2017 r. decyzję nr (...), w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ przedstawił stan faktyczny w sprawie i przywołał treść art. 15 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit.a, art. 108 ust. 1 p.t.u.

Organ odwoławczy stwierdził na podstawie materiału dowodowego, że w sprawie nie zachodziły okoliczności świadczące o faktycznym i samodzielnym wykonywaniu działalności gospodarczej i pozwalające na stwierdzenie, że podatniczka była podatnikiem podatku od towarów i usług. Skarżąca w okresie objętym postępowaniem nie podejmowała samodzielnych decyzji w sprawach związanych z działalnością gospodarczą jak również nie przejawiała żadnej aktywności świadczącej o rzeczywistym świadczeniu usług. W ocenie organu, podatniczka nie działała w zespole osób, których działalność koordynował A. S. Świadczył o tym fakt, że w toku postępowania nie ujawniła udziału A. S. w charakterze osoby, której rolą było zajmowanie się jej działalnością. Ponadto A. S. nie wystawiał żadnych faktur za świadczone usługi w postaci koordynowania działalności podatniczki. Kolejnym argumentem potwierdzającym powyższą tezę był fakt zaewidencjonowania w rejestrach sprzedaży podatniczki jedynie jednej faktury VAT nr (...)/2014 z dnia 31 maja 2014 r. o wartości (...) zł, VAT 23%, tytułem usługi wynajmu nagłośnienia dla P. A. S. A. Organ odwoławczy stwierdził, że nagłośnienie estradowe o wysokich parametrach mocy (2 kolumny), zakupione przez podatniczkę uniemożliwiało świadczenie przez nią usług w zakresie nagłośnienia imprez, ponieważ strona nie dysponowała wzmacniaczem czy okablowaniem niezbędnym do wykorzystania takiego sprzętu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, zaś kompletny zestaw nagłośnieniowy nie był wykorzystywany przez nią. Zdaniem organu odwoławczego, zakup samych głośników za cenę, za którą na rynku dostępny jest cały zestaw nagłośnieniowy, miał uwiarygodnić wniosek strony, ubiegającej się w przedmiotowym okresie o dotację w ramach projektu "Przedsiębiorcza młodzież". Działania podatniczki ukierunkowane były w celu pozyskania dotacji, a nie w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, że ww. głośniki zostały zakupione od A. S., który nadal po ich zakupie dysponował nimi jak właściciel, przechowywał je, pobierając jednocześnie za nadzór, przemieszczanie, przechowywanie i podłączanie opłaty od podatniczki. W ocenie organu odwoławczego, podatniczka działała pod dyktando A. S., w tym otworzyła konto w określonym przez niego banku i przekazała mu dane niezbędne zarządzania jej rachunkiem; zatrudniła wskazaną przez niego księgową; podpisywała listy uczestnictwa w szkoleniu, w ramach projektu "Przedsiębiorcza młodzież" przynoszone przez niego i pozostałe dokumenty przygotowane przez niego i jego siostrę, mimo iż faktycznie nie uczęszczała na zajęcia; pomysł na prowadzenie działalności gospodarczej wyszedł od A. S., który sporządził jej biznes plan (dołączony do wniosku o dotację); A. S. miał starać się o klientów. Organ odwoławczy podał, że to A. S. organizował i obsługiwał liczne eventy, wykorzystując do tego cały zestaw, w tym 2 kolumny skarżącej. Organ odwoławczy stwierdził, że w aktach sprawy brak było dowodów potwierdzających sposób działania i wynagradzania, jak również zakres i formę umowy istniejącej rzekomo pomiędzy podatniczką a A. S. Podatniczka nie potrafiła udzielić odpowiedzi na szereg pytań zadanych w toku postępowania, zaś same jej wypowiedzi cechowała niepewność i zwątpienie. Podatniczka nie potrafiła podać ceny za wynajem sprzęt, nie wiedziała dokąd A. S. zabrał sprzęt po jego przetestowaniu, w którym również sama nie brała udziału. Strona nie potrafiła określić kto wystawił jedyną zaewidencjonowaną fakturę a także wskazać ceny zakupionego sprzętu. Wydatki zadeklarowane przez podatniczkę w dokumentach wymaganych przy uzyskaniu dotacji z Europejskiego Funduszu Społecznego na zużycie materiałów biurowych, nie znajdują odzwierciedlenia w kosztach działalności, którą strona rzekomo miała prowadzić. Faktyczne wykonywanie działalności przez A. S. przy jednoczesnym braku kontroli jego działań ze strony podatniczki, a zarazem ich opłacaniu stanowiło, według organu, niezbity dowód na pozorność czynności dokonywanych przez stronę. Zdaniem organu odwoławczego, o kwestii, czy strona może zostać uznana za podatnika w rozumieniu przepisów p.t.u. nie mogą decydować względy formalne, ale okoliczności zaistniałego stanu faktycznego, które potwierdzałyby spełnienie opisanych w art. 15 ust. 1 p.t.u. przesłanek. Dlatego też, dla uznania osoby za podatnika podatku od towarów i usług niezbędnym jest aby działalność gospodarcza była wykonywana zawodowo, w sposób profesjonalny. W ocenie organu, rola podatniczki w niniejszej sprawie nie miała gospodarczego uzasadnienia, strona była fikcyjnym uczestnikiem zaistniałego procederu dotyczącego uzyskania ww. dotacji. Organ odwoławczy wskazał, że choć prawo do odliczenia podatku, jest fundamentalnym prawem podatnika, to może ono doznać wyjątku w tych przypadkach, gdy zostanie ustalone działanie w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa, a osoby, które brały udział w takich działaniach miały lub w świetle towarzyszących okoliczności powinny mieć tego świadomość. W takich przypadkach podatnik nie może powoływać się na zasadę neutralności podatku. Celem zapobieżenia takim sytuacjom, ustawodawca wprowadził do ustawy o podatku od towarów i usług art. 108 ust. 1 p.t.u., który nakłada zobowiązanie dla wystawcy faktury do zapłaty wykazanego w niej podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną, aby ograniczyć możliwości dokonywania nadużyć prawa do odliczenia podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w toku prowadzonego postępowania nie naruszył przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Podatniczka złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zarzuciła organowi naruszenie:

1.

art. 15 p.t.u., przez błędną interpretację pojęcia "działalność gospodarcza" i "samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej", przez co organ podatkowy I instancji, jak i organ podatkowy II instancji uznały, że skarżąca nie prowadziła w określonym zakresie działalności gospodarczej, w szczególności poprzez uznanie, że nie prowadziła jej samodzielnie;

2.

art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit.a p.t.u. w zw. z art. 87 ust. 1 i 2 p.t.u., przez ich niezastosowanie i błędne ustalenie, że skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT w związku z zakupem głośników, usług księgowych oraz miejsca magazynowego, pomimo iż zakup towarów i usług miał związek z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą i uprawniał do odliczenia podatku VAT w spornym okresie;

3.

art. 108 ust. 1 p.t.u., przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wystawiona przez skarżącą faktura VAT na rzecz A. S. z wynajmu głośników, została wystawiona i wprowadzona do obrotu prawnego przez skarżącą nie działającą jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług wspomagających wystawianie przedstawień artystycznych, podczas gdy jest to pogląd chybiony powstały wskutek błędnego pojmowania pojęcia "działalność gospodarcza" w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług;

4.

przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., dalej "o.p."), art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. w zw. z art. 15 ust. 1 p.t.u., przez błędne określenie stanu faktycznego niedołożenie starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonanie przez organ oceny dowodów noszących znamiona dowolności i nie mieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów, wskutek czego organy podatkowe przyjęły błędne i niekorzystne dla skarżącej rozstrzygnięcie;

5.

art. 113 o.p., przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżąca z ostrożności procesowej wskazuje, że nawet gdyby uznać że nie działała w niniejszej sprawie jako podatnik (z czym się nie zgadza), to organ winien rozważyć zastosowanie w niniejszej sprawie art. 113 o.p., gdyż z całokształtu materiału dowodowego, w ocenie organu, wynika, że podatnikiem w sprawie był A. S., a skarżąc jedynie firmowała swoim nazwiskiem jego działalność.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w s k a z a ł, co następuje:

Spór w sprawie dotyczy kwestii czy skarżąca była podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu przepisów p.t.u.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W ust. 2 przytoczonej regulacji postanowiono, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zaś w myśl art. 15 ust. 3 za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie uznaje się czynności:

1)

z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 i 2048 oraz z 2017 r. poz. 60, 528, 648 i 859);

2)

(uchylony);

3)

z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności) wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.

Prawo podatnika w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego reguluje art. 86 ust. 1 p.t.u., zgodnie z którym, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4 art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit.a p.t.u.).

W myśl art. 108 ust. 1 p.t.u., w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.

Przyjęcie że dana osoba fizyczna działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że działalność przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.

Podatnikiem na gruncie przepisów p.t.u., a także Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jest każdy kto:

a)

prowadzi jakąkolwiek działalność gospodarczą;

b)

w sposób samodzielny;

c)

bez względu na cel oraz rezultaty tej działalności;

d)

przy czym, mimo braku sformułowania tego w sposób jednoznaczny w ustawie p.t.u. - opodatkowaniu podlegają jedynie te czynności podatnika, które realizuje on występując w tym charakterze.

W ocenie Sądu, status podatnika w rozumieniu art. 15 p.t.u. nie może być tylko i wyłącznie formalny (fakt zarejestrowania się danej osoby jako podatnik podatku od towarów i usług). Podatnikami podatku od towarów i usług, jak wyżej wskazano, mogą być wyłącznie osoby prowadzące działalność gospodarczą samodzielnie bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W niniejszej sprawie skarżąca zarejestrowała się jako podatnik podatku od towarów i usług; wystawiła jedną fakturę za wynajem zakupionych do niej kolumn, choć nie odprowadziła z tego tytułu podatku; ponosiła koszty związane z przechowywaniem kolumn i usług księgowych. Powyższe okoliczności nie świadczyły jednak, że skarżąca działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz wywiódł z niego logiczne wnioski. W ocenie Sądu, w toku prowadzonego postępowania organy nie naruszyły przepisów. Okoliczność, że z tego samego materiału dowodowego skarżąca wywodzi inne wnioski niż organ, nie świadczy o naruszeniu przez organ przepisów procesowych.

Z akt wynikało, że skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej samodzielnie. Pomysł na jej prowadzenie wyszedł od A. S., który sporządził biznes plan w celu wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o dofinansowanie unijne (tom I, k.96-30, 148-143) w ramach projektu "Przedsiębiorcza młodzież" realizowanego przez Instytucję Zarządzającą - Wojewódzki Urząd Pracy w S. w ramach Programu Kapitał Ludzki przez I. P.- C. R. R. w Ś., reprezentowaną przez S. C. Z. S. (ojca A. S.).

W ramach dofinansowania skarżąca uzyskała kwotę (...) zł oraz kwotę

(...) zł tytułem kwoty pomocy na przedłużone wsparcie pomostowe. Skarżąca nie uczestniczyła w szkoleniu w zakresie uzyskania dotacji poza podpisywaniem listy obecności, którą dostarczał jej A. S. On też wybrał bank, w którym skarżąca założyła rachunek, zaś skarżąca przekazała mu dane do dysponowania tym rachunkiem samodzielnie. A. S. wskazał jej osobę, z którą miała zawrzeć umowę o usługi księgowe, co uczyniła. Poza jedną fakturą wystawioną przez nią za wypożyczenie kolumn na rzecz A. S., skarżąca nie miała innych przychodów z działalności gospodarczej. Miesięczne wpływy na jej rachunek bankowy związane były z przyznaną jej dotacją, po dostaniu której regulowane były wydatki w postaci kosztów usług księgowych czy kosztów przechowywania kolumn na rzecz firmy A. S. Skarżąca nie reklamowała swojej działalności, nie przedstawiła dowodów na okoliczność poszukiwania przez siebie klientów, jedynie wskazywała na A. S., który miał się tym zajmować. Wskazać należy, że organ ustalił koszt zakupu podobnych kolumn na rynku ((...) zł) i porównał go z kosztem zakupu przedmiotowych kolumn ((...) zł). Z ustaleń organu wynikało, że za zakup przedmiotowych kolumn skarżąca mogłaby nabyć cały zestaw nagłośnieniowy składający się z 4 kolumn niskotonowych, 2 kolumn wysoko-średniotonowych, procesora dźwięku oraz wzmacniacza (razem (...) zł). Dopiero zestaw mógłby służyć do nagłaśniania imprez. Słusznie organ wskazał, że cena zakupu kolumn dostosowana była do wniosku o uzyskanie dotacji w kwocie (...) zł (k.71- całkowite wydatki na rozwój w ww. wniosku skarżąca określiła na kwotę (...) zł).

Podkreślić należy, że A. S. wcześniej nabył (lub zmontował) elementy całego zestawu nagłośnieniowego, a później sprzedał przedmiotowe kolumny, wchodzące w skład zestawu skarżącej. A. S. nadal dysponował ww. kolumnami oraz przechowywał je za wynagrodzeniem. Skarżąca w trakcie wyjaśnień nie potrafiła wskazać, gdzie znajdują się kolumny, ani co się z nimi stało po zakończeniu przez nią działalności.

W niniejszej sprawie prawidłowo organ przyjął, że skarżąca nie miała zamiaru angażowania własnych środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Bazowanie w całej rozciągłości na wiedzy i doświadczeniu osób trzecich, bez osobistego zaangażowania chociażby w kwestie podstawowe począwszy od zakupu niezbędnych materiałów, poprzez nawiązywanie kontaktów z potencjalnymi klientami a skończywszy na dokonywaniu operacji na prowadzonym rachunku bankowym nie pozwalało na przyjęcie, że stronie przysługiwał przymiot podatnika w rozumieniu art. 15 p.t.u.

Sąd podzielił pogląd organu, że zamiarem skarżącej nie było wykonywanie działalności gospodarczej ani w sposób sporadyczny ani stały, lecz miało na celu jedynie pozyskanie dotacji w ramach projektu "Przedsiębiorcza młodzież".

W związku z powyższym skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku od towarów i usług w związku z zakupem głośników, usług księgowych oraz miejsca magazynowego, gdyż zakup ma ten nie miał związku z działalnością gospodarczą i dlatego też nie mógł uprawniać skarżącej do odliczenia podatku od towarów i usług w spornym okresie. Wobec wystawienia faktury z dnia 31 maja 2014 r. o wartości (...) zł na rzecz A. S. z tytułu wynajmu kolumn, organ podatkowy prawidłowo określił skarżącej na podstawie art. 108 p.t.u. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2014 r. w kwocie (...) zł.

Odnosząc się do w zarzutu naruszenia art. 113 o.p., wskazać należy, że przepis ten pozwala na obciążenie osoby świadomie firmującej cudzą działalność gospodarczą odpowiedzialnością podatkową, stanowi instrument zapobiegania skutkom tego negatywnego, z punktu widzenia pewności obrotu gospodarczego oraz interesów podatkowych, zjawiska gospodarczego. Powoływanie się na firmanctwo nie może stanowić argumentu służącemu uchyleniu się przez podatnika od odpowiedzialności.

Z akt sprawy nie wynika, żeby A. S. działał pod firmą skarżącej, lecz prowadził on działalność własną. Nie ustalono, żeby A. S. koordynował działalność skarżącej i wystawił jej z tego tytułu faktury.

Zdaniem Sądu, okoliczność odmowy zawieszenia postępowania podatkowego wobec toczącego się postępowania karnego wobec skarżącej, oskarżonej o to, że w okresie od 10 stycznia 2014 r. do 7 stycznia 2015 r., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła Wojewódzki Urząd Pracy w S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci funduszy pochodzących z Unii Europejskiej w łącznej kwocie (...) zł, nie miała wpływu o rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Na marginesie wskazać należy, że termin sprawy karnej o sygn. akt III K (...) w Sądzie Okręgowym w S., w której oskarżoną jest skarżąca został wyznaczony na dzień 2 stycznia 2018 r.

Wobec powyższych rozważań Sąd uznał zarzuty skarżącej za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.