Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1813900

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 8 stycznia 2015 r.
I SA/Sz 817/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Kowalewska.

Sędziowie WSA: Jolanta Kwiecińska, Elżbieta Woźniak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi T. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec i wrzesień 2008 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Skarbowej, zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego (...) z dnia 12 lutego 2014 r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (...) z dnia 11 grudnia 2013 r. określającej (...) w podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec 2008 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w łącznej kwocie (...) zł, nadwyżkę podatku naliczonego do przeniesienia za kwiecień 2008 r. w kwocie (...) zł, zobowiązanie podatkowe w wysokości (...) zł za wrzesień 2008 r. oraz podatek do zapłaty za kwiecień i wrzesień 2008 r., w łącznej kwocie (...) zł.

Z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (...) decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r. określił (...) w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec 2008 r., nadwyżkę podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc za kwiecień 2008 r., zobowiązanie podatkowe za wrzesień 2008 r. i podatek do zapłaty za kwiecień i wrzesień 2008 r.

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2014 r. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego (...) na podstawie art. 239b § 1 pkt 2, § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), dalej zwanej: "O.p." nadał ww. decyzji organu kontroli skarbowej rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na obawę, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji nie zostanie wykonane, a nadto, że zobowiązany nie posiada składników majątku o wartości odpowiadającej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, mogących być przedmiotem hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego.

Pismem z dnia 27 lutego 2014 r., uzupełnionym w dniu 28 lutego 2014 r. oraz w dniu 28 marca 2014 r. (...) złożył do Dyrektora Izby Skarbowej (...) zażalenie na przedmiotowe postanowienie. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 239b § 1 i § 2 O.p. poprzez nadanie rygoru, pomimo nieziszczenia się przesłanek ku temu i nienależytego uprawdopodobnienia obawy niewykonania przedmiotowego zobowiązania przez stronę. Zwrócił w nim uwagę, że organ I instancji ocenił niewłaściwie jego stan majątkowy. Podniósł również zarzuty dotyczące czynności podejmowanych przez organ kontrolny w toku kontroli skarbowej, w tym wyraził niezadowolenie z okresu jej trwania. Nie zgodził się z oceną w kwestii dokonywania zarzucanych oszustw podatkowych, w tym uczestniczenia w karuzeli podatkowej i wystawiania pustych faktur VAT.

Po rozpatrzeniu zażalenia oraz ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy Dyrektor Izby Skarbowej (...) nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia.

W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uzasadnił ziszczenie się przesłanek określonych w art. 239 § 1 pkt 2 i § 2 O.p. Wskazał, że skoro zaległości podatkowe podatnika w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień 2008 r. i październik 2008 r. z odsetkami za zwłokę wynoszą łącznie ponad (...) zł, zaś wartość majątku została oszacowana na (...) zł to zasadnie organ I instancji uznał, że majątek ten nie wystarczy na pokrycie przedmiotowych zobowiązań i nie jest zasadne odstąpienie od nadania rygory natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. Odnośnie wskazanych przez podatnika różnic co do ustaleń wartości majątku (nieruchomości w (...) i dwóch samochodów) pomiędzy zaskarżonym postanowieniem a decyzją wydaną w sprawie zabezpieczenia organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji przyjął wartość rynkową nieruchomości w kwocie (...) zł nie zaś cenę ich nabycia, z kolei przy ustalaniu wartości samochodów wykorzystał ceny z ofert kupna sprzedaży zamieszczone w internecie, co było korzystniejsze dla strony (po (...) zł za każdy pojazd, a nie (...) zł). Tym samym nie stwierdzono uznaniowego podejścia organu do wartości majątku podatnika. Zdaniem organu II instancji zasadność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności potwierdzają ustalenia dotyczące rozmiarów prowadzonej działalności przez podatnika, które w okresie 2010-2012 ulegały obniżeniu. Organ wskazał, że w porównaniu do 2010 r., w którym podatnik uzyskał dochód w wysokości (...) zł, dochody podatnika w 2012 r. zmalały 14 -krotnie - do (...) zł.

Na podstawie zeznań podatkowych stwierdzono także spadek sprzedaży, np. zeznanie za 2010 r., w którym strona wykazała przychód w kwocie (...) zł oraz za 2012 r. -przychód w wysokości (...) zł i deklaracje dla potrzeb podatku od towarów usług, w których strona wykazała łączny obrót za 2010 r. w wysokości (...) zł, a za 2012 r. łączny obrót wyniósł (...) zł, natomiast za rok 2013 obrót wynosił (...) zł. Stąd wywiedziono, że spadek uzyskiwanych przez stronę dochodów w kontekście wartości posiadanego majątku budzi wątpliwości, czy zobowiązania podatnika wobec urzędu skarbowego zostaną zrealizowane. Organ odwoławczy uznał także, że dla istnienia prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego w świetle tak znacznego obniżenia dochodów i rozmiarów działalności nie mają znaczenia przyczyny powodujące taki stan rzeczy.

Dyrektor Izby Skarbowej (...) wskazał także na fakt, że strona nie uregulowała zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji z 11 grudnia 2013 r. chociaż w części. Wskazano także na brak obowiązku po stronie organu podatkowego do prowadzenia odrębnego postępowania mającego wykazać czy udowodnić zasadność wykonania decyzji ani też przeprowadzenia oceny prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ kontroli w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za 2008 r.

Pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. (...) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (...), wnosząc o jego uchylenie w całości oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1)

przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie organu podatkowego drugiej instancji, tj.:

a)

art. 239b § 2 O.p., poprzez nie dopatrzenie się przez organ odwoławczy braku należytego uprawdopodobnienia przez organ pierwszej instancji, iż zobowiązanie wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (...) z dnia 11 grudnia 2013 r., nie zostanie przez podatnika wykonane;

b)

art. 239b § 1 O.p., poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (...) z dnia 11 grudnia 2013 r., pomimo braku ziszczenia się przesłanek do zastosowania rzeczonego środka,

2)

przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie:

a)

art. 121 § 1 O.p., poprzez prezentowanie przez organ stanowiska ściśle profiskalnego;

b)

art. 122 O.p., przez uwzględnienie jedynie tych okoliczności, które przemawiały na niekorzyść skarżącego;

c)

art. 187 § 1 O.p., poprzez zaniechanie ustalenia pełnego stanu majątkowego podatnika.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł analogiczną argumentację do zawartej w zażaleniu.

Dodatkowo w skardze skarżący wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów uzupełniających z dokumentów:

decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (...) z dnia 10 grudnia 2013 r., odwołania (...) od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (...) z dnia 10 grudnia 2013 r., decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (...) z dnia 11 grudnia 2013 r.,;

odwołania (...) od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (...) z dnia 11 grudnia 2013 r., (...);

zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej od tytułu wykonawczego postanowienia Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego (...) z dnia 8 maja 2014 r., zażalenia (...) na postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego (...) z dnia 8 maja 2014 r., na okoliczność wysokości dochodzonej od podatnika (...) należności podatkowej, faktu toczących się równolegle postępowań w sprawie i postępowań egzekucyjnych, wysokiego prawdopodobieństwa wyrządzenia podatnikowi szkody poprzez pozbawienie go całego posiadanego przez niego majątku, a także z:

- postanowienia z dnia 24 marca 2014 r. Dyrektora Izby Skarbowej (...),o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 30 maja 2014 r.; postanowienia z dnia 24 marca 2014 r. Dyrektora Izby Skarbowej (...),o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 30 maja 2014 r.; postanowienia z dnia 27 maja 2014 r. Dyrektora Izby Skarbowej (...),o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2014 r.; postanowienia z dnia 27 maja 2014 r. Dyrektora Izby Skarbowej (...),o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2014 r. wszystkich na okoliczność trwania przedłużającego się postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Dyrektora UKS (...) dotyczących (...), faktu skomplikowania materii, rozstrzyganej przez organ odwoławczy oraz nieostateczności obu decyzji Dyrektora UKS (...);

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej (...) wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Sąd na rozprawie w oparciu o art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zw. dalej p.p.s.a., oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz na rozprawie. Pełnomocnik strony w związku z tym rozstrzygnięciem wniósł zastrzeżenia do protokołu rozprawy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny (...) zważył, co następuje:

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zadaniem sądu administracyjnego jest więc zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Badając zgodność z prawem zaskarżanego postanowienia stwierdzić należało, iż skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, albowiem nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Przedmiotem niniejszego postępowania była odpowiedź na pytanie, czy organy podatkowe prawidłowo nadały decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. Możliwość nadania takiego rygoru została określona w art. 239b O.p. Jak wynika z treści § 1 tego przepisu, decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1.

organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2.

strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3.

strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4.

okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Ponadto organ podatkowy zobowiązany jest do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (§ 2).

Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest zaistnienie jednej z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie prawa przy wymienieniu tych czterech okoliczności, pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności, spójnika "lub", wyrażającego - zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę rozłączną - oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy już jednej z tych okoliczności, daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się takiej okoliczności. Przyjęcie w treści § 2 art. 239b O.p. pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku z przyjętym przez ustawodawcę pojęciem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane. Ponadto nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, jak wynika z powołanych przepisów, ustawodawca pozostawił uznaniu organu, na co wskazuje zawarty w tym przepisie zwrot "może być nadany".

Oceniając zaskarżone postanowienie na tle wyżej określonego unormowania, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Należało zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe wskazały na jedną z czterech okoliczności wymienionych w § 1 omawianego przepisu, a mianowicie, że strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby pierwszeństwa zaspokojenia.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, że Dyrektor Izby Skarbowej (...) stwierdził istnienie przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności określonej w art. 239b § 1 pkt 2) O.p. pomimo, że nie dokonał ustalenia, jaki majątek znajduje się w posiadaniu skarżącego, stwierdzić należy, że jest on bezpodstawny. Organ przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie majątku skarżącego. W jego wyniku ustalono, że (...) nie jest właścicielem nieruchomości ani wartościowych ruchomości, których wartość uzasadniałaby ustanowienie hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego zabezpieczających wartość wszystkich ciążących na skarżącym zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień i październik 2008 r. wynoszących łącznie wraz z odsetkami (...) zł. Nie budził żadnych zastrzeżeń Sądu opisany w postanowieniu sposób ustalenia wartości zarówno posiadanych udziałów w nieruchomości położonych w (...) jak i wartość dwóch samochodów osobowych. Sąd zgodził się zatem z organem, że przyjęcie wartości majątku w postaci udziałów w nieruchomości i dwóch samochodów w wysokości (...) zł, odpowiadającej ich cenie rynkowej, oznacza, że została oszacowana korzystniej dla podatnika w porównaniu z wartością podaną w decyzji o zabezpieczeniu.

Przechodząc z kolei do oceny zaistnienia w sprawie przesłanki określonej w art. 239b § 2 O.p., Sąd stwierdził, że organy uprawdopodobniły, że zobowiązanie, wynikające z przedmiotowej decyzji, nie zostanie wykonane. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę wysokość wszystkich należności podatkowych określonych w postępowaniu kontrolnym za ww. okresy, która wynosi około (...) zł, co niewątpliwie może oddziaływać w sposób negatywny na możliwość wykonania decyzji podatkowej.

Wskazać w tym zakresie należy, że uprawdopodobnienie określonych okoliczności faktycznych jest surogatem dowodu i nie oznacza konieczności bezpośredniego udowodnienia danej okoliczności. Uprawdopodobnienie nie daje bowiem pewności lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu. Jest zatem środkiem zastępczym dowodu, a więc środkiem niedającym pewności lecz tylko prawdopodobieństwo twierdzenia o fakcie. Chodzi więc nie o przeprowadzenie dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym, lecz o wskazanie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie tego faktu. Uprawdopodobnienie sprowadza się do uzyskania przekonania o istnieniu określonych okoliczności faktycznych w nieskrępowanym regułami dowodowymi procesie myślowym, a taki - w ocenie Sądu - przeprowadził w niniejszym postępowaniu organ podatkowy. Organy podatkowe nie były przy tym zobowiązane do analizowania kwestii zdolności podatnika do wykonania obowiązku nałożonego w decyzji jak również analizowania niemożliwości późniejszego wyegzekwowania zobowiązania.

Zdaniem Sądu, organ podatkowy, uwzględniając nie tylko stan majątkowy podatnika ale także rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej w latach 2010-2013, w tym wysokość uzyskiwanych dochodów, obroty ze sprzedaży, w sposób właściwy uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane, czym wypełniono przesłankę określoną w art. 239b § 2 O.p. Sąd nie dopatrzył się przy tym uchybień w dokonanej przez organy ocenie sytuacji finansowo-majątkowej skarżącego. Okoliczności, które organ uwzględnił, zostały bowiem w sposób szczegółowy opisane na str. 5 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Dokonano zatem analizy zeznań skarżącego o wysokości osiągniętego przychodu oraz deklaracji dla podatku od towarów i usług składanych w latach 2010-2013 i stwierdzono, że nastąpił drastyczny, aż 14-krotny spadek przychodów i obrotów w roku 2013 w porównaniu do lat wcześniejszych (w roku 2010 r. przychody wynosiły (...) zł, zaś w roku 2012 r. - (...) zł, obroty w 2010 r. wynosiły (...) zł, w 2012 r. (...) zł, zaś za rok (...) zł). Prawidłowo także organ poddał w wątpliwość wywiązanie się podatnika z przedmiotowych zobowiązań z uwagi na niepodjęcie działań zmierzających choćby do częściowego ich uregulowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie zasadności zarzutów naruszenia przez organ podatkowy art. 121, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., gdyż nie znajdują one potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organy orzekające w sprawie działały na podstawie przepisów prawa, które zostały powołane w postanowieniach obu instancji. Nie sposób także zarzucić organom braku merytorycznej poprawności i staranności działań w toku postępowania dowodowego, które - jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy - toczyło się w ograniczonym zakresie, w porównaniu do zwykłego postępowania wymiarowego. Oczywiste bowiem jest, że postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej jest mniej sformalizowane. Sąd nie stwierdził także naruszenia zasady równego traktowania interesów Skarbu Państwa i podatników i nadmiernego fiskalizmu. Organy zebrały materiał dowodowy, którego ocena znalazła odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia.

Uwzględniając wszystkie powyższe stwierdzenia Sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły w sprawie wystąpienie przesłanek pozwalających na nadanie decyzji z dnia 11 grudnia 2013 r. rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się końcowo do złożonych na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. zastrzeżeń do protokołu, z uwagi na oddalenie wniosków o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wynika z tego, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd nie zgodził się na przeprowadzenie dowodów z dokumentów, gdyż uznał, że wskazane w skardze dowody nie wpłynęłyby na ocenę zaskarżonego postanowienia. Należy zauważyć, że postępowanie związane z wydaniem postanowienia w sprawie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, ogranicza się wyłącznie do czynności procesowych organu, polegających na zbadaniu przesłanek zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, określonych w art. 239b O.p. oraz do wydania stosownego postanowienia w przypadku ich ziszczenia. Do tego też sprowadzała się kontrola sądowa zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia. Kwestie związane z ustaleniem wysokości dochodzonej zaległości, toczących się równolegle postępowań odwoławczych (w tym przedłużania terminu jego prowadzenia) i postępowań egzekucyjnych, a także obawy skarżącego co do możliwości wyrządzenia szkody poprzez pozbawienie posiadanego majątku, nie mają znaczenia dla sprawy.

Reasumując, mając na względzie przedstawioną argumentację, należało zarzuty skargi uznać za bezzasadne.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.