I SA/Sz 61/21 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - OpenLEX

I SA/Sz 61/21 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3146061

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 lutego 2021 r. I SA/Sz 61/21

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.).

Sędziowie WSA: Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Marzena Kowalewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi "(...)" P. S. S. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) września 2020 r. nr (...) w przedmiocie negatywnego zaopiniowania lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych

I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie G. K. R. P. A. w S. z dnia (...) sierpnia 2020 r. nr (...);

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej "(...)" P. S. S. w S. kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z (...) września 2020 r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w S. z (...) sierpnia 2020 r. nr (...) w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych mieszczącego się przy ul. (...) w S. - w punkcie handlowym: sklep spożywczy S. (...)

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020.256 j.t. z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), w związku z art. 12 ust. 3 i art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. 2019.2277 j.t. z późn. zm.; dalej: "w.t.p.a.") oraz § 2 ust. 4 uchwały nr XLIII/1221/2018 Rady Miasta Szczecin z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Gminy Miasto Szczecin; dalej: "uchwała Nr XLIII/1221/2018".

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że "S." P. w S. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży: B - powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa), C - powyżej 18% zawartości alkoholu w punkcie ul. (...) w S. - punkcie handlowym jakim jest sklep spożywczy S. (...)

Organ I instancji w ww. postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2020 r. uznał, iż ww. punkt sprzedaży nie spełnia wymogów pod względem usytuowania określonych w uchwale Nr XLIII/1221/2018.

Członkowie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w S. dokonali oględzin lokalu i dokonali pomiaru odległości pomiędzy punktem sprzedaży napojów alkoholowych mieszczącym się przy ul. (...)

(...) w S. a punktem chronionym - Szkołą Podstawową Nr (...) w S. Odległości mierzone z obydwu wejść do punktu sprzedaży napojów alkoholowych do najbliższego wejścia na teren szkoły, jak wskazałorgan na podstawie dokonanych pomiarów, wynoszą odpowiednio 57,3 m i 86,0 m (dowód - protokół z lustracji nr 192.2020 - w aktach administracyjnych). Organ stwierdził zatem, że ww. odległości nie spełniają "wymogów odległościowych, tj. 100 metrów określonych przepisami prawa". Organ wskazał ponadto, że wprawdzie wnioskodawca dostarczył pismo, w którym dyrektor szkoły potwierdził, że brama wjazdowa, względem której dokonywano pomiarów, przeznaczona jest wyłącznie do dowozu żywności do kuchni szkolnej i nie służy jako wejście do szkoły dla uczniów i innych osób postronnych, jednakże zdaniem organu "przeznaczenie wejść na teren obiektu chronionego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowych sprawach".

Strona zaskarżyła postanowienie organu I instancji zażaleniem wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wydanie pozytywnej opinii w sprawie zgodności lokalizacji ww. punktu sprzedaży napojów alkoholowych z uchwałą Nr XLIII/1221/2018. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Strona zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że pomiar odległości pomiędzy punktem sprzedaży alkoholu a obiektem chronionym nie spełnia warunków odległościowych, tj. 100 metrów, określonych w przepisach prawa, podczas gdy prawidłowe wykonanie pomiaru odległości daje podstawę do uznania, że Strona spełnia warunki odległościowe, o których mowa w uchwale Nr XLIII/1221/2018.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ww. postanowieniem z dnia (...) września 2020 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ powołał przepisy art. 18 ust. 1, art. 18 ust. 3a i art. 12 w.t.p.a. Organ powołał ponadto przepisy uchwały Nr XLIII/1221/2018, tj.: § 2 ust. 4 i § 4 ust. 1 i ust. 2.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne, Kolegium wskazało, że w uchwale Nr XLIII/1221/2018 ustalono zasady sprzedaży napojów alkoholowych, określono minimalne odległości od punktu sprzedaży do punktu chronionego (100 m), a także sposób dokonywania pomiarów odległości. Organ uznał ponadto, że zastrzeżenia Strony nie dotyczą samych pomiarów, a jedynie tego, czy można uznać za wejście do szkoły sporne bramy.

Jak wskazało Kolegium do szkoły prowadzi kilka wejść zaś organ ma obowiązek dokonania pomiarów odległości od wszystkich wejść. Okoliczność, że niektóre drzwi są przeznaczone jedynie dla personelu i nie mogłyby służyć dzieciom i innym osobom postronnym nie zmienia faktu, iż nadal są tam drzwi, przez które można wejść na teren szkoły.

Odpowiadając na zarzut, że przy takim samym stanie faktycznym postanowieniem z (...) lipca 2015 r. Komisja wydała pozytywną opinię, organ odwoławczy wyjaśnił, iż wymienione postanowienie wydane zostało w innym stanie prawnym i nie było przedmiotem postępowania przed organem odwoławczym, dlatego też nie można ocenić, czy postanowienie to nie naruszało przepisów prawa.

Strona zaskarżyła postanowienie Kolegium skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Strona zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 18 ust. 1 i 3 w.t.p.a. oraz § 2 ust. 4 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1 Uchwały Nr XLIII71221/18 z uwagi na brak precyzyjnych zapisów w zakresie dokonywanych pomiarów pomiędzy punktem sprzedaży a obiektem chronionym, a tym samym poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że punkt sprzedaży: sklep (...) nie spełnia wymogów pod względem usytuowania określonych w ww. uchwale w związku z przyjęciem, że organ ma obowiązek dokonania pomiarów odległości od wszystkich wejść, a okoliczność, że któreś drzwi są przeznaczone dla personelu i nie mogłyby służyć dzieciom i innym osobom postronnym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy prawidłowa literalna wykładnia powołanych przepisów aktu prawa miejscowego wskazuje, że odległość ta powinna być mierzona najkrótszą drogą dojścia z uwzględnieniem trwałej przeszkody, mierzoną od wejścia do punktu sprzedaży napojów alkoholowych do wejścia do budynku, a w przypadku, gdy budynki te są posadowione na terenie posiadającym trwałe ogrodzenie - do najbliższego wejścia na ten teren, co oznacz, że odległość ta nie może być mierzona do dowolnej bramy w takim ogrodzeniu, która nie stanowi wejścia do budynku szkoły, lecz do zaplecza gospodarczego, tylko w okolicznościach przedmiotowej sprawy winna być liczona do bramy wejściowej w ogrodzeniu obiektu, przez którą faktycznie można wejść do budynku szkoły, które to wejście pozostaje tylko i wyłącznie jedynym wejściem do budynku szkoły przez uczniów i osoby trzecie;

2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 polegające na niewyczerpującym zebraniu rozpatrzeniu materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, jak również dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, w tym zwłaszcza nie uwzględnienie, że wskazana przez organ brama stanowi jedynie wejście do zaplecza gospodarczego szkoły i jest zamknięta dla dzieci, uczniów i osób postronnych, a nadto:

- błędne przyjęcie, że odległości mierzone z obydwu wejść do punktu sprzedaży napojów alkoholowych do najbliższego wejścia na teren szkoły wynoszą odpowiednio 57,3 m i 86,0 m, podczas gdy do punktu sprzedaży napojów alkoholowych jest jedno wejście, a nie dwa, najbliższe wejście na teren szkoły nie jest wejściem przez bramę wjazdową do zaplecza gospodarczego, lecz jedyne wejście na teren szkoły jest kilkanaście metrów dalej od tej bramy, co skutkowało przyjęciem, że punkt sprzedaży nie spełnia wymogów, podczas gdy przy prawidłowym pomiarze odległości od wejścia do punktu sprzedaży do wejścia do budynku szkoły odległość wynosi 153 m;

- błędne przyjęcie, że skarżąca nie kwestionowała pomiarów, a jej zastrzeżenia dotyczą jedynie tego, czy można uznać za wejście do szkoły sporne bramy, podczas gdy skarżąca od samego początku kwestionowała dokonywane przez organy pomiary;

- dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów wskazanych we wnioskach dowodowych strony, tj. dokumentacji fotograficznej, pisma dyrektora szkoły;

b) art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie analizy sytuacji faktycznej oraz prawnej, w tym dokonanej wykładni przepisów uchwały nr XLIII/1221/2018 w porównaniu z analizą sytuacji faktycznej i prawnej, w tym dokonanej wykładni poprzednio obowiązującej uchwały nr XVII/491/12 z 26 marca 2012 r., na podstawie której doszło do wydania pozytywnej opinii Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w 2015 r., przy tym samym stanie faktycznym i prawnym jak w niniejszej sprawie, co w efekcie doprowadziło do odmiennej wykładni przepisów ww. uchwały, a tym samym wydania odmiennego Postanowienia w tym zakresie;

c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia omówienia odległości dzielących wejście do punktu sprzedaży alkoholu do faktycznego jedynego wejścia od budynku szkoły, co skutkowało celowym przedstawieniem parametru najmniej korzystnego dla skarżącej, nadto, poprzez zupełne pominięcie uzasadnienia prawnego w tym zakresie, poprzez pominięcie wykładni pojęć wskazanych w ww. Uchwale, tj. "wejścia do budynku", jak również "do najbliższego wejścia na ten teren" i niewyjaśnienie, dlaczego przyjęto jedynie odległość do dowolnej bramy w ogrodzeniu terenu budynku szkoły, która nie stanowi wejścia na teren szkoły, lecz jest bramą wjazdową zamkniętą dla dzieci, uczniów i innych osób postronnych i przeznaczona jest wyłącznie jako dowóz żywności;

d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z 12 sierpnia 2020 r. w sytuacji, gdy było ono wadliwe, bowiem nie wystąpiły przesłanki do wydania takiej negatywnej opinii dla skarżącej;

e) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że pomiar odległości pomiędzy punktem sprzedaży alkoholu a obiektem chronionym nie spełnia warunków odległościowych, tj. 100 metrów, określonych w przepisach prawa, podczas gdy prawidłowe wykonanie pomiaru odległości daje podstawę do uznania, że skarżąca spełnia warunki odległościowe, o których mowa w uchwale nr XLIII/1221/18.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca podała argumentację celem ich poparcia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019.2167 j.t. z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325 j.t. z późn. zm.;

dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając skargę na postanowienie sąd uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Sąd administracyjny uwzględniając skargę, co do zasady może zatem wyłącznie wyeliminować z obrotu prawnego wadliwe orzeczenie. Sąd nie zastępuje organu administracji publicznej, nie prowadzi postępowania dowodowego we własnym zakresie, nie wydaje orzeczeń o charakterze merytorycznym w sprawie.

Spór w sprawie dotyczy tego, czy organy prawidłowo wydały negatywną opinię w sprawie lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych mieszczącego się przy ul. (...) w S. - w punkcie handlowym: sklep spożywczy S. (...), w tym czy prawidłowo ustaliły odległość pomiędzy punktem sprzedaży napojów alkoholowych a obiektem chronionym, tj. ww. szkołą podstawową.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest przepis art. 18 ust. 1 i 3a w.t.p.a.

Przepis art. 18 ust. 1, ust. 3 i ust. 3a w.t.p.a. stanowią, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych:

1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo;

2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa);

3) powyżej 18% zawartości alkoholu (art. 18 ust. 3 ustawy).

Zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1-3 (art. ust. 3a). Według tego przepisu (1) rada gminy ustala, w drodze uchwały, maksymalną liczbę zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie gminy (miasta), odrębnie dla:

a) poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18 ust. 3;

b) zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży;

c) zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży.

(2) Rada gminy może ustalić, w drodze uchwały, maksymalną liczbę zezwoleń, o której mowa w ust. 1, odrębnie dla poszczególnych jednostek pomocniczych gminy. (3) Ponadto rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.

W rozpoznawanej sprawie zastosowanie miała ww. Uchwała Nr XLIII71221/18.

Uwzględniając art. 106 § 5 k.p.a. wydanie opinii przez współdziałającą w wydaniu pozwolenia gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Do postanowienia tego ma zastosowanie art. 124 k.p.a. regulujący treść postanowienia i wymogi dotyczące uzasadnienia prawnego i faktycznego.

Należy także wskazać, że zgodnie z art. 126 i 107 § 3 k.p.a. uzasadnianie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne powinno zwierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Wydając opinię, organ ma zatem obowiązek należytego jej uzasadniania, które powinno być wyczerpujące, by nie nosiło cech dowolności i z tego względu powinno wskazywać wszystkie okoliczności faktyczne i prawne oraz powody przemawiające za przyjętym, a nie innym rozstrzygnięciem. Biorąc to pod uwagę należy stwierdzić, że następstwem takiego charakteru opinii jest dopuszczalność kwestionowania prawidłowości ustalenia stanu faktycznego lub naruszenia zasady równości wobec prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 1998 r.,

II SA 1751-1753).

Organ obowiązany jest zachować wymogi postępowania administracyjnego, tj. podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), zapewnić czynny udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), Zgodnie za art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jednocześnie stosownie do art. 7a k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepisu tego nie stosuje się m.in., jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego.

W ocenie sądu, wydając negatywną opinię w sprawie zgodności lokalizacji spornego punktu sprzedaży napojów alkoholowych, organ I instancji nie podołał wyżej wskazanym wymogom prawidłowo sporządzonego uzasadnienia rozstrzygnięcia. W szczególności organ ten stwierdził, że lokalizacja punktu jest niezgodna z uchwałą nr XLIII/1221/2018, nie podając przy tym jakiejkolwiek jednostki redakcyjnej tego aktu.

W zakresie uzasadnienia faktycznego organ ograniczył się do stwierdzenia, że odległości mierzone z obydwu wejść do punktu sprzedaży alkoholu do najbliższego wejścia na teren szkoły są mniejsze niż 100 m i wynoszą odpowiednio 57,3 m i 86 m, a ewentualne przeznaczenie bramy wjazdowej, względem której dokonywano pomiaru, nie ma znaczenia w sprawie.

Rozpatrując wniesione przez Skarżącą zażalenie, Kolegium wskazało z kolei na § 4 ust. 1 Uchwały nr XLIII/1221/2018 i stwierdziło, że odległość mierzy się do najbliższego wejścia na teren obiektów chronionych wymienionych § 2 ust. 4 uchwały.

Sąd wskazuje zatem, że zgodnie z § 2 ust. 4 uchwały nr XLIII/1221/2018 punkt sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5% (z wyjątkiem piwa) może być usytuowany w odległości nie mniejszej niż 100 metrów od obiektów wymienionych w ust. 2 pkt 1-5 oraz od:

1) placówki oświatowej publicznej, dla której organem prowadzącym jest Gmina Miasto Szczecin, placówki oświatowej publicznej prowadzonej przez inny organ lub placówki oświatowej wpisanej do prowadzonej przez Gminę Miasto Szczecin ewidencji szkół i placówek niepublicznych stanowiącej:

a) przedszkole,

b) szkołę podstawową,

c) szkołę ponadpodstawową.

d) szkołę artystyczną.

Stosownie natomiast do § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały odległości, o których mowa w § 2 ust. 3 i 4, mierzone są najkrótszą drogą dojścia z uwzględnieniem trwałej przeszkody, mierzoną od wejścia do punktu sprzedaży napojów alkoholowych do wejścia do budynku, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1, 3, 4, 5, a w przypadku, gdy budynki te są posadowione na terenie posiadającym trwałe ogrodzenie - do najbliższego wejścia na ten teren. Z § 4 ust. 2 uchwały wynika, że najkrótsza droga dojścia oznacza dojście po terenie dopuszczonym dla ruchu pieszego, zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym.

Sąd zauważa, że wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały budynki, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1, 3, 4, 5, to odpowiednio: budynki i budowle sakralne, placówki realizujące leczenie i rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych od alkoholu, teren Szczecińskiego Centrum Profilaktyki i Uzależnień, schroniska i noclegownie dla bezdomnych.

Wyliczenie to nie zawiera zatem szkół podstawowych, o których mowa w § 2 ust. 4 pkt 1 lit. b ww. uchwały. Do szkół podstawowych nie odnoszą się także pozostałe jednostki redakcyjne § 4 ust. 1 uchwały.

O ile zatem stumetrowa odległość, o której mowa w § 2 ust. 3 i 4 uchwały ma być mierzona od wejścia do punktu sprzedaży napojów alkoholowych, to z przepisów uchwały nie wynika precyzyjnie, dokąd dokładnie w przypadku szkół ma być ta odległość mierzona. Kwestia ta wymaga szerszego wyjaśnienia przez organy, którego jednakże zbrakło w uzasadnieniu ww. postanowień. Sąd, jak już powyżej wskazano, nie zastępuje organu administracji publicznej.

Kolegium słusznie zwróciło uwagę, że pozytywne dla Skarżacej postanowienie z (...) sierpnia 2015 r. nie było przedmiotem postępowania przed organem odwoławczym, niemniej należy zwrócić uwagę, że uchwała z 26 marca 2012 r. nr XVII/491/12 Rady Miasta Szczecin zawiera w istocie zapisy tożsame z uchwałą nr XLIII/1221/2018 w zakresie umieszczenia punktu sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5% (z wyjątkiem piwa) w odległości nie mniejszej niż 100 metrów od szkół podstawowych oraz w zakresie sposobu określania tej odległości (§ 2 ust. 4 pkt 1 lit. b oraz w § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały). Kwestia ta zatem również wymaga szerszego wyjaśnienia przez organy.

W zakresie uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia Kolegium co prawda stwierdziło, że organ ma obowiązek dokonania pomiarów odległości do wszystkich wejść (z czym należy się zgodzić), jednak w ogóle nie odniosło się do kwestii wejścia głównego do szkoły, do którego konsekwentnie odwoływała się Skarżąca.

Odnośnie sposobu mierzenia odległości i interpretacji pojęcia "najbliższe wejście", Sąd wskazuje jednakże, że podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA

w Łodzi z 18 lutego 2020 r., III SA/Łd 1027/19, zgodnie z którym sposób mierzenia odległości (od głównych drzwi wejściowych do obiektów chronionych do głównych drzwi wejściowych punktu sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych) może prowadzić do obejścia unormowań dotyczących minimalnej odległości punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych od obiektów chronionych. Taki sposób może prowadzić również do obchodzenia zasad i celów określonych w art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 w.t.p.a. i prowadzić do usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych naprzeciwko lub niemal naprzeciwko okien szkoły lub przedszkola, po drugiej stronie drogi lub ulicy, czy też na tyłach budynku obiektu chronionego. Trzeba bowiem mieć tutaj na uwadze szerokość "obiektów chronionych", fakt wliczania do powierzchni tych obiektów także boisk, placów zabaw, usytuowania drzwi wejściowych "głównych" i pozostałych do obiektów chronionych i punktów sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych, itp. Uchwała nr XLIII/1221/2018 co do zasady nie różnicuje rodzajów wejść do punktów sprzedaży napojów alkoholowych i obiektów chronionych. Należy przy tym stwierdzić, że zarządca budynku nie może decydować o tym, czy faktycznie istniejące wejście/bramę można uznać za "prawdziwe" wejście.

Należy mieć na uwadze, że z samej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych i domów studenckich, na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników, w miejscach i czasie masowych zgromadzeń, w środkach i obiektach komunikacji publicznej, w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych, jak również w rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych

(art. 14 ust. 1 w.t.p.a.). Jeżeli zatem ustawodawca wskazuje, że celem w.t.p.a. jest między innymi ograniczenie dostępności alkoholu i motywowanie obywateli do powstrzymywania się od jego spożywania, to należy traktować to jako normy o charakterze wiążącym.

Sąd zwraca uwagę, że stanowisko zawarte w przytoczonym w skardze uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu III SA/Wr 313/18 odnosiło się do interpretacji pojęcia "najbliższej okolicy" w odniesieniu do usytuowania punktu sprzedaży alkoholu względem obiektu chronionego. Sąd podziela natomiast potrzebę wszechstronnego zbadania i przedstawienia stanu faktycznego sprawy również w zakresie ogólnego usytuowania punktu sprzedaży napojów alkoholowych względem szkoły oraz podnoszonej przez Skarżącą okoliczności rzeczywistego dostępu dzieci do poszczególnych wejść do obiektu chronionego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium i poprzedzające je postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w S. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę, organy zobowiązane są do uwzględnienia zawartych w niniejszych wyroku wskazań dotyczących pełnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz prawidłowego sporządzenia rozstrzygnięcia w sprawie zawierającego uzasadnienie faktyczne i prawne.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. 2015.1800 z późn. zm.).

Wyroki sądów administracyjnych dostępne są w Internecie pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.