I SA/Sz 567/18, Współwłaściciele jako podatnicy podatku od nieruchomości. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2604948

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2018 r. I SA/Sz 567/18 Współwłaściciele jako podatnicy podatku od nieruchomości.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bolesław Stachura.

Sędziowie WSA: Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Marzena Kowalewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lipca 2018 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r.

1.

uchyla zaskarżoną decyzję,

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. A. kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia (...) r. nr (...) ustalającą T. A. (dalej: "skarżąca") zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2013 r. w kwocie (...) zł.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy.

Przedmiotem wskazanej na wstępie decyzji organu I instancji była nieruchomość stanowiąca działkę nr (...) położona w miejscowości Ł. Współwłaścicielami nieruchomości są W. B., T. A. oraz E. B.

Do podstaw wymiaru zobowiązania przyjęto: budynki mieszkalne - wieś o powierzchni (...) m2, pozostałe budynki - wieś o powierzchni (...) m2, grunty pozostałe o powierzchni (...) m2.

W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wskazał, że wymiaru zobowiązania dokonano zgodnie z danymi w ewidencji gruntów i budynków oraz informacją złożoną przez podatników.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.) - dalej: "o.p." poprzez wydanie decyzji pomimo upływu okresu przedawnienia.

Nadto, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.) - dalej: "u.p.o.l." poprzez pominięcie zgłoszonego pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. faktu, że posiadaczem samoistnym nieruchomości jest W. B.,

a także art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 z późn. zm.) - dalej: "k.c." poprzez pominięcie definicji posiadacza rzeczy.

Po rozpatrzeniu odwołania, organ odwoławczy wskazaną na wstępie decyzją utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu wskazał, że będąca przedmiotem opodatkowania w sprawie nieruchomość zabudowana według danych z ewidencji gruntów i budynków stanowiła własność S. B., zmarłego w dniu (...) r. Postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia 2 lutego 2016 r. I Ns (...) spadek po J. B. nabyli: żona Z. B., córka T. A., syn E. B., syn J. B. oraz syn W. B. Spadek po Z. B. zmarłej w dniu (...) r. nabył w całości syn J. B., a spadek po zmarłym w dniu (...) r. J. B. nabył brat W. B. Oznacza to, że obecnie współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są: T. A., E. B. i W. B.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy powołując się na art. 3 ust. 4 i 5 u.p.o.l. oraz orzeczenia sądów administracyjnych, wskazał, że w przypadku współwłasności organy podatkowe nie są zobowiązane badać, czy nieruchomość ta znajduje się we władaniu wszystkich współwłaścicieli czy jedynie niektórych z nich, bądź tylko jednego. Do czasu zniesienia współwłasności, której może żądać każdy ze współwłaścicieli na podstawie art. 210 k.c., nie jest dopuszczalne odstąpienie od wyrażonej w art. 3 ust. 4 u.p.o.l., zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością.

Organ zaznaczył, że wzajemne relacje współwłaścicieli czy nawet różny zakres faktycznego posiadania nieruchomości wspólnej pozostają bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Charakter odpowiedzialności jest w danym przypadku uniezależniony od stosunków wewnętrznych między współwłaścicielami, sposobu korzystania z nieruchomości oraz wielkości przypadających współwłaścicielom udziałów. Okoliczności te mogą mieć wpływ na zakres wzajemnych rozliczeń między współwłaścicielami, które pozostają jednak bez wpływu na kwestię opodatkowania nieruchomości.

Organ odwoławczy wskazał, że reguła przewidziana w art. 3 ust. 3 u.p.o.l., według której podatkiem od nieruchomości obciążony jest posiadacz samoistny znajduje natomiast zastosowanie w przypadku, gdy podmiot, któremu nie przysługuje prawo własności, faktycznie włada rzeczą jak właściciel. Wówczas podmiot ten jako posiadacz samoistny zostanie - niejako w miejsce właściciela - obciążony obowiązkiem zapłaty podatku. Przepis ten rozstrzyga sytuację zbiegu do przedmiotu opodatkowania tytułu własności i posiadania samoistnego przez wskazanie, że podatnikiem jest posiadacz samoistny. Nie ma on jednak zastosowania do współwłasności, ponieważ wówczas podatnikami zawsze są współwłaściciele niezależnie, jak wyżej wskazano, od występujących między nimi relacji.

Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem wydania decyzji wymiarowej po upływie okresu przedawnienia do jej wydania. Zauważył bowiem, że tylko złożenie w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego deklaracji ujawniającej wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, powoduje, że termin przedawnienia wymiaru podatku jest liczony zgodnie z art. 68 § 1 o.p. i wynosi 3 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jeżeli natomiast w deklaracji złożonej w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, podatnik nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, to wówczas, nawet jeżeli po terminie złoży deklarację ujawniającą wszystkie niezbędne dane, nie jest możliwy powrót do krótszego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W sprawie skarżąca złożyła informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego w dniu 21 grudnia 2017 r., W. B. w dniu 5 grudnia 2017 r.,

a E. B. pomimo wezwania z dnia 5 grudnia 2017 r. jej nie złożył.

W konsekwencji, zdaniem organu w sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 70 § 1 o.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

W tym stanie sprawy, organ odwoławczy uznał, decyzję organu I instancji za zasadną i prawidłowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca T. A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a w konsekwencji o umorzenie postępowania w sprawie lub nakazanie organom niższych instancji umorzenia postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

1.

art. 70 § 4 o.p. poprzez wydanie decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości za 2013 r. pomimo upływu okresu przedawnienia - albowiem organ miał czas na wydanie decyzji podatkowej do 31 marca 2018 r., tymczasem z niewiadomych, a nadto niezawinionych powodów wydał tę decyzję po upływie terminu przedawnienia;

2.

art. 3 ust. 3 u.p.o.l. poprzez pominięcie zgłoszonego pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. faktu, że posiadaczem samoistnym nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) położonej w miejscowości (...) jest W. B.;

3.

art. 336 k.c. poprzez pominięcie definicji posiadacza rzeczy, podczas gdy posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą.

Nadto, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia tj. art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) - dalej: "k.p.a." poprzez ich niezastosowanie albowiem organ odwoławczy nie dokonał wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego, zaniechał gromadzenia kolejnych dowodów, pominął zgłaszane przez skarżącą okoliczności związane z niezamieszkiwaniem w opodatkowanej nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi, wskazała, że organ wymierzył podatek pomimo upływu trzyletniego okresu przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej.

Ponadto wskazała, że w sprawie ma zastosowanie art. 3 ust. 3 u.p.o.l.

W przypadku spornej nieruchomości jedynym posiadaczem rzeczy (tj. zabudowanej nieruchomości rolnej) jest W. B., który objął spadek po J. B. Przysługuje mu (...) części nieruchomości po zmarłym J. B. oraz (...) jego udziału spadkowego. Łącznie jest on właścicielem (...) części całej nieruchomości, natomiast posiadaczem samoistnym całości. Posiada on bowiem część nieruchomości w udziale pozostałych współwłaścicieli, zatem jest posiadaczem samoistnym w zakresie przekraczającym jego udział. Udziały skarżącej i E. B. wynoszą po (...) części nieruchomości, przy czym posiadanie samoistne W. B. czynione jest z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 4 grudnia 2018 r., złożonym na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r., skarżąca doprecyzowała stanowisko w sprawie. Wskazała, że pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości istnieje konflikt, ona i jej brat E. B. nie mają dostępu do nieruchomości, nie posiadają kluczy do nieruchomości, nie ponoszą żadnych opłat z nią związanych. Nadto, nie są informowani o stanie nieruchomości przez W. B., który sprawuje faktyczne władztwo nad nieruchomością. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że uzyskała informację, iż sporna nieruchomość jest przedmiotem wynajmu, przy czym żądanie skarżącej i jej brata E. B. o zaprzestanie wynajmu zostało zignorowane przez W. B.

W konsekwencji skarżąca zarzuciła organowi, że na skutek błędnej wykładni przepisów art. 3 ust. 3 i 4 u.p.o.l. zaniechał podjęcia czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym również nie przeprowadził dowodów zawnioskowanych przez stronę, co w efekcie doprowadziło do braku wyjaśnienia przez organy wszystkich okoliczności związanych z zakresem i charakterem posiadania przez współuprawnionych opodatkowanej w rozpoznawanej sprawie nieruchomości. Organ błędnie uznał, że kwestie związane z faktycznym posiadaniem nieruchomości wspólnej są nieistotne z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości podczas gdy, jak wynika z przytoczonego wyroku okoliczności te mogą decydować o zastosowaniu bądź art. 3 ust, 3 u.p.o.l. bądź art. 3 ust. 4 u.p.o.l.

Nadto zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2, art. 3 ust. 1 i 4 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne ustalenie kręgu podatników i ciążących na nich zobowiązań w podatku od nieruchomości za okresy objęte przedmiotową decyzją.

Ponadto, skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 oraz art. 187 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nie wyjaśnienie okoliczności związanych z zakresem i charakterem posiadania przez współuprawnionych opodatkowanej nieruchomości. Celem wyjaśnienia tych okoliczności możliwe było w toku postępowania dopuszczenie dowodów zawnioskowanych przez stronę, a nadto przesłuchanie T. A., E. i W. B., a także wynajmującego nieruchomość J. P.

Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego według norm przypisanych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, sąd dopatrzył się podnoszonych w skardze naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Z treści skargi wynika, że skarżąca w istocie kwestionuje przypisanie jej statusu podatnika podatku od nieruchomości z tytułu współwłasności zabudowanej nieruchomości, oznaczonej nr ewidencyjnym (...), położonej w miejscowości (...). Zarzut ten opiera na twierdzeniu, że pomimo, iż jest współwłaścicielem tej działki, to jednak samoistnie posiada tę nieruchomość W. B. W konsekwencji zdaniem skarżącej, to W. B. powinien być podatnikiem podatku od nieruchomości jako samoistny posiadacz tej nieruchomości.

Stosownie do treści art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, z zastrzeżeniem ust. 5. Przywołane przepisy należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy ma obowiązek ustalić wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla całej nieruchomości w jednej decyzji, której adresatami będą wszyscy współwłaściciele zobowiązani solidarnie.

Organ podatkowy ma obowiązek badania, w jakim zakresie dana nieruchomość jest użytkowana (posiadana samoistnie) przez poszczególnych współwłaścicieli.

W szczególności ma obowiązek ustalania wysokości zobowiązań w zależności od posiadania części nieruchomości wspólnej, gdy zostanie wykazane zaistnienie samoistnego posiadania przez niektórych (nie wszystkich) współwłaścicieli.

W myśl art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie nieruchomości przez jej współwłaścicieli (nawet jeżeli jest to tylko jeden z wielu współwłaścicieli) jest z reguły posiadaniem samoistnym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bowiem zwykle wynika wyłącznie z wykonywania prawa własności przysługującego współwłaścicielom z respektowaniem prawa własności przysługującego wszystkim z nich, to jest posiadającym nieruchomość i nie posiadającym.

Sąd podziela stanowisko, że okoliczność, iż pozostali współwłaściciele nieruchomości z niej nie korzystają i nie pobierają pożytków, jest nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości. W tym zakresie Sąd podziela również pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2007 r.,

II FSK 1748/06, że zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w sytuacji, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, to obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach solidarnie. Oznacza to między innymi, że wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej (korzystania z niej), pozostają bez znaczenia z punktu widzenia ponoszenia ciężarów w podatku od nieruchomości (płacenia podatku). Interpretacja taka nie odnosi się jednak do sytuacji, gdy w rozpatrywanej sprawie może "zaistnieć samoistne posiadanie" w zakresie spornych nieruchomości.

Sąd podziela nadto pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że prowadzenie w tego typu sprawach postępowania dowodowego np. w postaci m.in. dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków, bądź stron na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji, stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, jest co do zasady prawnie niedopuszczalne i nieskuteczne. Weryfikacja wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jest możliwa w odrębnych trybach w ramach postępowań prowadzonych przed organem ewidencyjnym, tj. starostą. Prowadzenie postępowania dowodowego w postaci m.in. dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, jest nieskuteczne prawnie.

Niemniej jednak należy zauważyć, mając na względzie spór zarysowany na tle tej sprawy, że przesłuchanie stron (świadków), może przyczynić się do ustalenia ważkiej kwestii, podnoszonej przez stronę konsekwentnie od początku postępowania tj. że W. B. włada (posiada samoistnie) całą nieruchomość z wykluczeniem pozostałych współwłaścicieli.

Wskazać zatem należy, że organ co do zasady - teoretycznie - nawiązał do tej kwestii, aczkolwiek nie wyjaśnił jaki materiał dowodowy i jakie wynikające z niego okoliczności sprawy legły u podstaw przyjętego przez organy orzekające założenia, że w sprawie wykluczone jest przyjęcie, że ww. osoba wykonuje uprawnienia właścicielskie w odniesieniu do całej nieruchomości, tak jak właściciele bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli.

W ocenie składu orzekającego w sprawie, na podstawie akt administracyjnych sprawy nie sposób tej kwestii jednoznacznie rozstrzygnąć. Można jedynie domniemywać, że pomimo faktycznego posiadania nieruchomości W. B. ma świadomość istnienia uprawnień właścicielskich pozostałych współwłaścicieli nieruchomości (animus). Aczkolwiek, brak jest niewątpliwego wykazania tej okoliczności zgromadzonym materiałem dowodowym (przesłuchanie stron z zastosowaniem właściwych procedur prawnych, odebranie wyjaśnień zainteresowanych stron ewentualnie świadków, następnie dokonanie konfrontacji wyjaśnień (zeznań) W. B. z ewentualnymi wyjaśnieniami (zeznaniami) pozostałych stron prowadzonego postępowania podatkowego). Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie, że w sprawie w istocie nie wystąpił przypadek posiadania samoistnego nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli z zamiarem władania jak właściciele całą nieruchomością z "wyzuciem" z własności innych współwłaścicieli.

Przy ponownym badaniu tego aspektu sprawy nie może z pola widzenia umykać, że jedynie w wypadku posiadania nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli lub niektórych z nich z zamiarem władania jak właściciele całą nieruchomością z "wyzuciem" z własności innych współwłaścicieli, można mówić o posiadaniu samoistnym ponad udziały przysługujące posiadającym współwłaścicielom. Tylko w takiej sytuacji podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być równocześnie przepisy art. 3 ust. 1 pkt 2 i 1 u.p.o.l. Wówczas opodatkowaniu podlegają tylko ci spośród współwłaścicieli, którzy posiadają nieruchomość bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli (por. wyroki WSA w Bydgoszczy z 14 marca 2018 r.

I SA/Bd 59/18, WSA w Gliwicach z 24 stycznia 2018 r. I SA/Gl 1227/17, oraz NSA z 3 sierpnia 2018 r.II FSK 1336/17).

Skutkiem tego, za słuszny należy także uznać zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisu art. 233 § 1 pkt 1 lit. a o.p., poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

O ile zatem w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 4 oraz art. 3 ust. 3 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię to za przedwczesną należy uznać ocenę, że niewłaściwie zastosowano ww. przepisy. Na tym etapie postępowania nie wiadomo zatem, czy W. B. jest wywodzi skarżąca, wyłącznie zobowiązany do zapłaty przedmiotowego podatku od nieruchomości.

W tym stanie rzeczy, sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wymienionych przepisów. W konsekwencji mając na względzie zaprezentowane uwagi, sąd - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - uwzględnił skargę uchylając zaskarżoną decyzję.

Mając na uwadze żądanie skargi umorzenia postępowania administracyjnego wskazać należy, że stosownie do art. 3 p.p.s.a., sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Konsekwencją sprawowanej przez sąd funkcji kontrolnej jest brak uprawnienia do wydawania wyroków merytorycznie załatwiających sprawę w zastępstwie właściwych organów administracji publicznej. W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia co też czyni w niniejszej sprawie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, dla jednoznacznego wykazania, czy w sprawie wystąpił bądź nie przypadek posiadania samoistnego nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli z zamiarem władania jak właściciel całą nieruchomością z "wyzuciem" z własności innych współwłaścicieli, weźmie pod uwagę wyżej naprowadzone wskazania dotyczące oceny zupełności materiału dowodowego, jeszcze raz przeanalizuje zgromadzony materiał dowodowy, rozważy jego ewentualne uzupełnienie. W tym rozważy uzupełnienie materiału dowodowego z uwzględnieniem dyspozycji art. 200a § 1 pkt 1 i 2 o.p.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje podstawę prawną w art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.