I SA/Sz 282/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2489766

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 maja 2018 r. I SA/Sz 282/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Woźniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w dniu (...) maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) września 2017 r. nr (...) w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) września 2017 r. nr (...), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "organ") stwierdził wobec A. J. (dalej: "skarżący") uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia (...) marca 2017 r. nr (...); (...) (...) w sprawie podatku od towarów i usług. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu (...) września 2017 r.

Pismem z dnia (...) października 2017 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (dalej: "sąd") skargę na opisane powyżej postanowienie organu.

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2018 r. o sygn. akt I SA/Sz 1019/17, sąd orzekł o odrzuceniu ww. skargi z dnia (...) października 2017 r., wskazując na nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych tej skargi (tj. brak własnoręcznego podpisu skarżącego) oraz nieuiszczenie należnego wpisu sądowego. Orzeczenie to uprawomocniło się dnia (...) stycznia 2018 r.

Pismem, na którym umieszczono datę (...) lutego 2018 r., a złożonym w siedzibie organu w dniu (...) marca 2018 r., skarżący ponownie wniósł skargę na opisane na wstępie postanowienie organu z dnia (...) września 2017 r. Skarga ta nie została opatrzona własnoręcznym podpisem skarżącego (pod skargą umieszczono jedynie maszynowy zapis: A. J.).

Z uwagi na powyższe, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I sądu z dnia (...) kwietnia 2018 r., pismem z (...) kwietnia 2018 r., wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie egzemplarza podpisanej skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka pocztowa zawierająca ww. wezwanie, z uwagi na niemożność jej doręczenia adresatowi, po dwukrotnym awizowaniu ((...) kwietnia 2018 r. i (...) kwietnia 2018 r.), w dniu (...) maja 2018 r. została zwrócona przez Urząd Pocztowy S. (...) nadawcy, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie (vide: k. 10 akt sądowych). W tej sytuacji sąd uznał, że doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło skutecznie w dniu (...) maja 2018 r. - w trybie przewidzianym w art. 73 ustawy z dnia (...) sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") (vide: k. 11 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 2 i 3 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia oraz gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a postanowienie sądu w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.

Z kolei, w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym, w tym być opatrzona podpisem strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a. (które w tej sprawie nie występują). Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza bowiem, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu.

Nieumieszczenie pod skargą podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika stanowi zaś brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym przepisami art. 49 § 1 p.p.s.a. I tak, w razie wystąpienia wskazanego braku, przewodniczący wzywa stronę skarżącą do jego uzupełnienia w terminie 7 dni. Natomiast niewykonanie w terminie wezwania, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, ostateczne postanowienie organu zostało doręczone skarżącemu w dniu (...) września 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem z końcem dnia (...) października 2017 r. (poniedziałek). Tymczasem ponowna skarga skarżącego, opatrzona datą (...) lutego 2018 r., została złożona w siedzibie organu w dniu (...) marca 2018 r. i nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia. Wniesienie tej skargi nastąpiło zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Ponadto, wnosząc ponowną skargę skarżący nie złożył pod nią własnoręcznego podpisu. Skarżący został zatem wezwany do uzupełnienia wskazanego braku formalnego jego skargi. Wobec tego, że wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu (...) maja 2018 r., siedmiodniowy termin do wykonania wskazanego w nim zobowiązania upłynął w dniu (...) maja 2018 r., który to dzień nie był sobotą ani dniem ustawowo wolnym od pracy. We wskazanym terminie skarżący nie podpisał swojej skargi ani nie nadesłał podpisanego odpisu tej skargi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 3 p.p.s.a., sąd postanowił o odrzuceniu skargi.

Jedynie na marginesie sąd wskazuje, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Na podstawie tego przepisu bowiem odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotową (tożsamość stron) wydany został prawomocny wyrok. Nie można natomiast przyjąć, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, jeżeli skarga została odrzucona prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego, ponieważ orzeczenie takie oznacza jedynie, że sąd sprawy nie rozpoznawał z powodu niedopuszczalności skargi (vide: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, W. 2017, s. 381).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.