Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721945

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 19 września 2019 r.
I SA/Rz 470/19
Materialnoprawny charakter terminu zwrotu różnicy podatku.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz (spr.).

Sędziowie WSA: Piotr Popek, Asesor Jacek Boratyn.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skarg H. Sp. z o.o. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) maja 2019 r.: - nr (...) w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2018 r. - nr (...) w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2018 r.

1) uchyla zaskarżone postanowienia,

2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej H.

Sp. z o.o. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skarg "A" spółka z o.o. w S. (dalej: Spółka, Skarżąca, Strona, Podatnik) są postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS, organ odwoławczy) z dnia (...) maja 2019 r. nr (...) (sygn. akt I SA/Rz 470/19) oraz nr (...) (sygn. akt I SA/Rz 471/19), którymi organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikającego z deklaracji VAT-7 za styczeń 2018 r. oraz nr (.) w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikającego z deklaracji VAT-7 za luty 2018 r.

Zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 23 lutego 2018 r. Spółka złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za styczeń 2018 r., w której zadeklarowała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a następnie w dniu 26 lutego 2018 r. złożyła korektę tej deklaracji za pośrednictwem aplikacji SP*ED e-Deklaracje System Obsługi Dokumentów Elektronicznych, adresując ją do (.) Urzędu Skarbowego w (.), w której wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości 80.000 zł w terminie 60 dni oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 33.476 zł. Do Urzędu Skarbowego deklaracja ta wpłynęła w dniu 28 lutego 2018 r.

W dniu 29 marca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił imienne upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r. zadeklarowanego przez Spółkę. Po nieudanej próbie doręczenia tego upoważnienia, kontrola podatkowa wobec Spółki w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r. została wszczęta w trybie art. 284 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.); dalej: Ordynacja podatkowa.

Z kolei postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...) (wyekspediowanym za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 30 kwietnia 2018 r., odebranym w placówce pocztowej w dniu 8 maja 2018 r. przez P. M.), skierowanym do Spółki, Naczelnik Urzędu Skarbowego przedłużył termin zwrotu zadeklarowanego przez Spółkę za styczeń 2018 r. do dnia 30 maja 2018 r. Następnie kolejnymi postanowieniami: z dnia (...) maja 2018 r., z dnia (...) lipca 2018 r. i z dnia (...) września 2018 r. termin ten przedłużano o kolejne okresy odpowiednio do dnia 31 lipca 2018 r., 28 września 2018 r. i 31 grudnia 2018 r. Postanowienia te zawierały pouczenie o prawie wniesienia zażalenia na te rozstrzygnięcia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowień; z prawa tego Strona nie skorzystała.

W dniu 26 marca 2018 r. Spółka złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za luty 2018 r., w której wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości 30.000 zł w terminie 60 dni oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 29.465 zł.

W dniu 20 kwietnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił imienne upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2018 r. zadeklarowanego przez Spółkę. Po nieudanej próbie doręczenia tego upoważnienia, kontrola podatkowa wobec Spółki w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2018 r. została wszczęta w trybie art. 284 § 4 Ordynacji podatkowej.

Z kolei postanowieniem z dnia (...) maja 2018 r. znak: (...) (wyekspediowanym za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 23 maja 2018 r., odebranym w placówce pocztowej w dniu 7 czerwca 2018 r. przez P. M.), skierowanym do Spółki Naczelnik Urzędu Skarbowego przedłużył termin zwrotu zadeklarowanego przez Spółkę za luty 2018 r. do dnia 29 czerwca 2018 r. Następnie kolejnymi postanowieniami: z dnia (...) czerwca 2018 r. i z dnia (...) września 2018 r. termin ten przedłużano odpowiednio do dnia 28 września 2018 r. oraz 31 grudnia 2018 r. Postanowienia te zawierały pouczenie o prawie do wniesienia zażalenia na te rozstrzygnięcia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowień, z prawa tego Strona nie skorzystała.

Postanowieniami z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) i nr (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego po raz kolejny przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń i luty 2018 r. do dnia 29 marca 2019 r. powołując się na wszczętą wobec Podatnika kontrolę podatkową w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2018 r., w toku której podjęto działania mające na celu sprawdzenie prawidłowości i rzetelności przeprowadzonych przez Spółkę transakcji oraz ustalenie źródeł pochodzenia towarów będących przedmiotem tych transakcji.

W uzasadnieniach postanowień organ podatkowy wskazał na dotychczas zgromadzony materiał dowodowy, który w jego ocenie nie pozwala na przeprowadzenie wnikliwej i rzetelnej analizy oraz podjęcie decyzji w sprawie oceny zasadności zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń i luty 2018 r.

Spółka złożyła zażalenia na postanowienia z dnia (...) grudnia 2018 r. zarzucając, że w uzasadnieniach postanowień organ nie wyjaśnił precyzyjnie motywów swojego rozstrzygnięcia, nie wykazał, że w przedmiotowych sprawach zasadność zwrotu wymagała dodatkowego zweryfikowania, nie odniósł się do wątpliwości istniejących w przedmiocie zasadności zwrotu i w konsekwencji nie wyjaśnił dlaczego uznał, że wątpliwości takie wystąpiły.

W zażaleniu na postanowienie (...) większość zarzutów w nim zawartych dotyczyła pierwszego ("pierwotnego") rozstrzygnięcia - postanowienia z dnia (...) kwietnia 2018 r., którym przedłużono Spółce termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2018 r. do dnia 30 maja 2018 r., zaś w zażaleniu na postanowienie (...) większość zarzutów w nim zawartych dotyczyła pierwszego ("pierwotnego") rozstrzygnięcia - postanowienia z dnia (...) maja 2018 r.,. którym przedłużono Spółce termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2018 r. do dnia 29 czerwca 2018 r.

Spółka wskazała, że rozstrzygnięcia te nie zostały wprowadzone do obiegu prawnego przed upływem ustawowego terminu zwrotu i w konsekwencji "na obecnym etapie nie ma możliwości przedłużenia terminu, który już wygasł".

W zażaleniach podniesiono okoliczność wadliwego, zdaniem Spółki, doręczenia postanowień z dnia (...) kwietnia 2018 r. i (...) maja 2018 r. osobie nieuprawnionej do reprezentowania Spółki - P. M. (właścicielowi Spółki "A", niebędącemu w składzie jej zarządu).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniami z dnia (...) maja 2019 r., opisanymi na wstępie, utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) grudnia 2018 r.

W uzasadnieniach postanowień organ odwoławczy wskazał na wyniki przeprowadzonych czynności sprawdzających, w toku których powzięto wątpliwości co do przebiegu transakcji pomiędzy Spółką a jej kontrahentami.

Organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce "A" ustalono, że głównym przedmiotem działalności tej Spółki w badanym okresie rozliczeniowym był handel olejem posmażalniczym nieoczyszczonym. Towar ten Spółka zakupiła m.in. od "B" sp. z o.o. oraz "C" sp. z o.o., a następnie odsprzedała w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do podmiotu austriackiego. W tym stanie rzeczy transakcje zakupu rzutowały na wysokość zwrotu zadeklarowanego przez Spółkę.

W związku z powyższym podjęto działania mające na celu sprawdzenie prawidłowości i rzetelności przeprowadzonych transakcji oraz ustalenie źródeł pochodzenia towarów będących przedmiotem tych transakcji. Równocześnie skorzystano z prawa sprawdzenia prawidłowości i rzetelności przeprowadzonych transakcji oraz rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami będącymi przedmiotem rozliczeń Podatnika oraz sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji.

Wezwano podmioty, które miały dostarczyć Spółce towar, w tym spółki "B" i "C" do przedstawienia dokumentów i wyjaśnień odnoszących się do transakcji ze Spółką "A"|. Ponadto wezwano prezesa Spółki - A. W. a także pełnomocnika Spółki - H. D. do złożenia wyjaśnień dotyczących działalności prowadzonej przez Spółkę.

Konieczność dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu a tym samym przedłużania terminu zwrotu wynikała m.in. z faktu, że kontakt z dostawcami - "B" Sp. z o.o. oraz "C" Sp. z o.o. okazał się utrudniony, a w sprawie zachodziło podejrzenie, że faktury wystawione przez te firmy na rzecz "A" nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Brak było danych dotyczących źródła pochodzenia towaru ujętego na fakturach. Wystąpiły podejrzanie krótkie terminy płatności określone w fakturach, szybkie regulowanie płatności z nich wynikających, podczas gdy wobec pozostałych dostawców Spółki terminy płatności były znacznie dłuższe, a płatności te dokonywane były z dużymi opóźnieniami pomimo tego, że transakcje dotyczyły znacznie mniejszych kwot. Wystąpiły: trudności w pozyskaniu przez organ pierwszej instancji dokumentacji i wyjaśnień od kontrahentów, w tym Spółki "C", pomimo że pełnomocnikowi dwukrotnie umożliwiono zapoznanie się z aktami sprawy; czy trudności w kontakcie i uzyskaniu dokumentów od osób uprawnionych do reprezentacji skarżącej Spółki.

Konieczność przeprowadzenia kontroli uzasadniał też fakt, że pod adresem zgłoszonym jako adres siedziby Spółki podmiot ten nie prowadził faktycznie działalności, ujawniono natomiast adres miejsca prowadzenia działalności dotychczas nie zgłoszony przez Spółkę organom podatkowym (znajdujący się w województwie świętokrzyskim), a także okoliczność, że w okresie objętym kontrolą Skarżąca nie posiadała infrastruktury i maszyn niezbędnych do wykonywania działalności w zakresie skupu i przerobu zużytych tłuszczy spożywczych.

Zdaniem organu odwoławczego, mając na uwadze powyższe, weryfikacja wykazanego zwrotu podatku była konieczna i jak najbardziej uzasadniona.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na brak woli współpracy Spółki z organem podatkowym. Strona nie odpowiadała na wezwania organu, nie udzielała wyczerpujących wyjaśnień i nie przedkładała wszystkich żądanych dokumentów związanych z zakresem kontroli, co w konsekwencji znacznie utrudniło weryfikację zasadności zwrotu zadeklarowanego w badanych okresach rozliczeniowych.

W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienia organu odwoławczego z dnia (...) maja 2019 r., opisane na wstępie Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła:

naruszenie przepisu art. 274b § 1 w zw. z art. 212 w zw. z art. 219 i w zw. z art. 219 i w zw. z art. 140 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie oraz doręczenie Podatnikowi zaskarżonych postanowień, w sytuacji gdy pierwotne postanowienia organu podatkowego nr (...) z dnia (...) kwietnia 2018 r. doręczone w dniu 8 maja 2018 r. oraz nr (...) z dnia (...) maja 2018 r. doręczone w dniu 7 czerwca 2018 r. nie zostały wprowadzone do obiegu prawnego przed upływem ustawowego terminu zwrotu i w konsekwencji na obecnym etapie nie ma możliwości przedłużenia terminu, który już wygasł;

naruszenie przepisu prawa materialnego mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 87 ust. 1 ust. 6 w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm., dalej: "ustawa o VAT"), poprzez jego błędne zastosowanie, a tym samym przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, poprzez niewykazanie, że w przedmiotowych sprawach zaszła przesłanka, o której mowa w tym przepisie, tj. zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania;

naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez brak dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wskazanej przez Podatnika w deklaracjach VAT-7 za styczeń i luty 2018 r. na rachunek bankowy Strony, pomimo bezskutecznego upływu ustawowego terminu dokonania tego zwrotu;

naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcia, tj. art. 210 § 4 w zw. z art. 217 oraz 219 Ordynacji podatkowej, poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i arbitralność wydanego rozstrzygnięcia, a także brak wskazania konkretnych przyczyn, rzeczywiście uzasadniających odmowę dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym;

niezastosowanie przepisów wspólnotowych w zakresie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego, tj. art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej;

naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego mające wpływ na rozstrzygnięcia, tj. art. 121, art. 122, art. 124, art. 125 Ordynacji podatkowej poprzez działanie w sprawie w sposób przewlekły, niebudzący zaufania do organu oraz zaniechanie obowiązku udzielania informacji oraz wyjaśnień w zakresie zasadności przesłanek, którymi kieruje się załatwiając niniejszą sprawę.

Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia Skarżąca Spółka wniosła o:

uchylenie postanowień Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) maja 2019 r. nr (...) i (...) w całości, uchylenie "przez Dyrektora Urzędu Skarbowego" postanowienia nr (...) z dnia (...) kwietnia 2018 r. doręczonego w dniu 8 maja 2018 r. które nie zostało wprowadzone do obiegu prawnego przed upływem ustawowego terminu zwrotu podatku VAT w kwocie 80.000 zł oraz uchylenie "przez Dyrektora Urzędu Skarbowego" postanowienia nr (...) z dnia (...) maja 2018 r. doręczonego w dniu 7 czerwca 2018 r. które nie zostało wprowadzone do obiegu prawnego przed upływem ustawowego terminu zwrotu podatku VAT w kwocie 30.000 zł;

nakazanie organowi podatkowemu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2018 r. w kwocie 80.000 oraz za luty 2018 r. w kwocie 30.000 zł wraz z należnymi odsetkami na rachunek bankowy Podatnika, w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi podatkowemu prawomocnego wyroku Sądu.

W uzasadnieniu skarg Spółka zarzuciła, że pierwotne postanowienia organu podatkowego z dnia (...) kwietnia 2018 r. i (...) maja 2018 r. w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT nie zostały wprowadzone do obiegu prawnego (doręczono je osobie nieuprawnionej do reprezentowania Spółki), stąd też na obecnym etapie nie ma możliwości przedłużenia terminu, który wygasł. Skoro organ nie zdołał skutecznie przedłużyć terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, upływ ustawowego terminu zwrotu podatku, czyni bezprzedmiotowym powoływanie się na jakiekolwiek czynności związane z jego przedłużeniem.

Skarżąca zakwestionowała również okoliczność, jakoby zasadność zwrotu wymagała dodatkowego zweryfikowania, zarzucając organowi naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego i nie uwzględnienie przepisów wspólnotowych w zakresie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego.

W odpowiedziach na skargi DIAS wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaważył, co następuje:

Skargi zasługiwały na uwzględnienie i w konsekwencji Sąd zobowiązany był do uchylenia zaskarżonych postanowień, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.).

Z mocy art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 tego artykułu, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika, na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju; jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Ustanowione w artykule 87 ust. 2 (a także ust. 6) ustawy o VAT terminy są terminami prawa materialnoprawnego, co oznacza że ich upływ wywołuje skutek materialnoprawny w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości (art. 99 ust. 12 ustawy o VAT). Materialnoprawny charakter terminów określony w art. 87 ust. 2 w zw. z ust. 6 ustawy o VAT oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Utrwalone jest bowiem w orzecznictwie stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jej upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna. Jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać - wyrok NSA z 9 stycznia 2001 r. - III SA 2803/99, a także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 października 2008 r. K16/07, OTK-A 2008 Nr 8, poz. 136 (uwagi zawarte w części 5.9. uzasadnienia wyroku NSA z 23 kwietnia 2018 r. I FSK 275/17 - wydanego w składzie 7 sędziów).

Dodać należy, że termin do zwrotu różnicy podatku zostaje przedłużony, jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczano postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających (cyt. Wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2018 r.).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonych postanowień, a także akt postępowania podatkowego skarżąca Spółka w dniu 23 lutego 2018 r. złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za styczeń 2018 r., zaś w dniu 23 marca 2018 r. (wpłynęła do organu w dniu 26 marca 2018 r.) - za luty 2018 r. Spółka dokonała też korekty deklaracji dotyczącej stycznia 2018 r. (w dniu 26 lutego 2018 r.).

Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2018 r. przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej przez Spółkę deklaracji VAT-7 za styczeń 2018 r. do dnia 30 maja 2018 r. i postanowienie to zostało doręczone - w dniu 8 maja 2018 r., zaś postanowieniem z dnia (...) maja 2018 r. przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej przez Spółkę deklaracji VAT-7 za luty 2018 r. do dnia 29 czerwca 2018 r. i postanowienie to zostało doręczone w dniu 7 czerwca 2018 r. Wynika z podanych dat doręczenia, że postanowienia te, doręczone zostały po upływie 60 dni od daty złożenia rozliczenia, nie wywołały więc skutku w postaci przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku, a więc Spółka jako podatnik nabyła prawo do zwrotu różnicy podatku, bowiem upływ terminu z art. 87 ust. 2 wywołał taki skutek materialnoprawny. Organ dostrzega doręczenie tych postanowień po upływie terminu z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, niezasadnie jednak wywodzi, że szczególne okoliczności przedmiotowych spraw, w tym przejawiające się w nielojalnych zachowaniach procesowych Spółki powinny relatywizować zastosowanie tezy zawartej w cytowanym już dwukrotnie wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2018 r. Wbrew argumentom Organu NSA w uzasadnieniu wspomnianego wyroku nie dostarczył argumentów uzależniających przyjęcie momentu wprowadzenia do obrotu postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od okoliczności faktycznych występujących w poszczególnych sprawach, nawet wówczas gdy procesowe zachowanie strony wskazuje na chęć utrudnienia doręczenia tych postanowień w terminie umożliwiającym skuteczne przedłużenie terminu zwrotu podatku.

Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że uchybienie w doręczeniu pierwszego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku po upływie ustawowego terminu z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT powoduje, że kolejne postanowienia o przedłużeniu tego terminu są w zakresie skutków materialnych bezskuteczne, gdyż nie można skutecznie przedłużyć terminu, który już nie biegnie. Organ naruszył art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, co miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., przy czym koszty te sprowadzają się do równowartości wpisów uiszczonych od skarg.

Końcowo Sąd stwierdza, że wobec powodów uchylenia zaskarżonych postanowień odnoszenie się do pozostałych zarzutów sformułowanych w skargach, a także argumentów podniesionych w responsach na skargi stało się zbędne, a nawet niedopuszczalne.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.