Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2682372

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 21 maja 2019 r.
I SA/Rz 202/19
Wymogi co do treści postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku. Weryfikacja udokumentowanych transakcji.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SędziaWSA Grzegorz Panek (spr.).

Sędziowie WSA: Piotr Popek, Asesor Jacek Boratyn.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi M.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi M. C. (dalej: skarżąca/podatniczka) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS) z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...), o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2015 r.

Postanowieniem z dnia (...) października 2018 r. nr (...), (...), Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. (dalej: NUS) przedłużył termin zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za listopad 2015 r. w kwocie 44.714,00 zł do dnia 7 stycznia 2019 r., z uwagi na konieczność dalszej weryfikacji zasadności zwrotu podatku.

Na to postanowienie zażalenie wniosła M. C.

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r., opisanym na wstępie, DIAS utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 22 grudnia 2015 r. M. C. złożyła w Urzędzie Skarbowym w R. deklarację VAT-7 za listopad 2015 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 44.714 zł. NUS wszczął kontrolę podatkową w firmie: S. M. C. w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2015 r. oraz w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i październik 2015 r. Organ dokonał sprawdzenia prawidłowości dokumentowania przez podatniczkę zdarzeń gospodarczych oraz zapisów w ewidencji nabyć i dostaw. W wyniku kontroli stwierdzono, że M. C. w rejestrze sprzedaży ("sprzedaż poza terytorium kraju") oraz w deklaracjach VAT-7 ujęła m.in. faktury (wystawione w języku polskim i w polskiej walucie) dokumentujące dostawę usług poza terytorium kraju, tj. sprzedaż doładowań do telefonów komórkowych do Stanów Zjednoczonych Ameryki dla spółki F. LLC, której założycielem i jedynym udziałowcem był M. S. zamieszkały w Polsce. Ustalenia kontrolne wskazały na zaniżenie podatku należnego z tytułu sprzedaży ww. doładowań. Podatniczka przyjęła, że wymieniona sprzedaż była świadczeniem usług poza terytorium kraju, natomiast według kontrolujących transakcje te winny podlegać opodatkowaniu na terytorium Polski stawką podatku w wysokości 23%. W wyniku dokonanych ustaleń w toku przeprowadzonej kontroli, NUS wszczął wobec M. C. postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. Postępowanie podatkowe zostało zakończone decyzją z w dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...), określającej M. C. w podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. kwotę zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym w wysokości 9.906,00 zł.

Od ww. decyzji odwołanie złożyła M. C.

DIAS decyzją z dnia (...) maja 2018 r. nr (...), (...), uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ww. decyzja DIAS została przekazana do Urzędu Skarbowego w R. w dniu 28 maja 2018 r., natomiast akta sprawy zostały zwrócone, przy piśmie DIAS z dnia 28 czerwca 2018 r.

Organ odwoławczy podał, że wskutek uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, pozostawała w mocy deklaracja VAT-7 za listopad 2015 r., złożona przez podatniczkę z wykazaną kwotą zwrotu.

W związku z powyższym NUS, mając na uwadze, że weryfikacja zasadności zwrotu zadeklarowanego przez podatniczkę nie została zakończona, a w sprawie istniały wątpliwości co do jego zasadności, zobligowany był przedłużyć termin dokonania tego zwrotu, co też uczynił kolejnymi postanowieniami z dnia 28 czerwca 2018 r., 23 sierpnia 2018 r. i (...) października 2018 r. Tym ostatnim postanowieniem przedłużono termin zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za listopad 2015 r. do czasu zakończenia weryfikacji przedmiotowego rozliczenia dokonywanego w ramach postępowania podatkowego, nie później niż do dnia 7 stycznia 2019 r.

DIAS wskazał, że w postanowieniu NUS z dnia (...) października 2018 r. jako przyczynę przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za listopad 2015 r. wskazano na konieczność dalszej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Wyjaśniono stronie, że w celu ustalenia prawidłowego przebiegu transakcji kupna/sprzedaży kodów doładowujących do telefonów komórkowych, zwrócono się pismem z dnia 31 lipca 2018 r., do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o przeprowadzenie kontroli u M. S. Wskazano, że ww. czynności nie zostały jeszcze przeprowadzone, dlatego nie jest możliwe zakończenie weryfikacji rozliczenia podatnika.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że strona otrzymała od organu I instancji jasną informację z jakich przyczyn wynika powód przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W ocenie DIAS, postanowienie z dnia (...) października 2018 r. w sprawie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za listopad 2015 r. do dnia 7 stycznia 2019 r., skutecznie przedłużyło termin zwrotu podatku VAT, wynikającego z deklaracji za listopad 2015 r.

M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie DIAS z dnia (...) stycznia 2019 r. wnosząc o jego uchylenie i zwrot kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, dalej: ustawa VAT) poprzez bezzasadne, kolejne przedłużenie zwrotu podatku, mimo że organ uchybił obowiązkowi zawiadomienia podatnika o kolejnym przedłużeniu terminu zwrotu, co skutkowało bezprawnym wydaniem postanowienia o przedłużeniu zwrotu podatku oraz bezprawne oczekiwanie na wyniki postępowań podatkowych w innych sprawach, podczas gdy organem właściwym miejscowo do załatwienia sprawy był Naczelnik Urzędu Skarbowego w R.

W uzasadnieniu skarżąca rozszerzyła powyższe zarzuty, przedstawiając argumentację sprowadzającą się do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie bezzasadnie przedłużono termin zwrotu nadwyżki w podatku VAT.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.), w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Takiego naruszenia przepisów w analizowanej sprawie sąd nie dostrzegł.

Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Istota sprawy sprowadza się do oceny zasadności (zgodności z prawem) postanowienia organu podatkowego w kwestii przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług wykazanego przez stronę w deklaracji VAT-7 za listopad 2015 r.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy VAT. Kwotę podatku naliczonego stanowi m.in. suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT). W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy (art. 87 ust. 1 ustawy VAT). Zgodnie z art. 87 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, m.in. w przypadku gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, wynikają z faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone (art. 87 ust. 6 pkt 1 ustawy VAT).

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości wskazuje się na wymóg zapewnienia zasady neutralności podatku od towarów i usług. Wyrazem tej neutralności jest między innymi obowiązek zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozsądnym terminie (por. wyrok z 25 października 2001 r. w sprawie C - 78/00).

Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin (zarówno 60 dniowy, jak i 25 dniowy) do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej (art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy VAT w związku z art. 87 ust. 6 ustawy VAT). Z powołanych przepisów wynika, że po złożeniu przez podatnika deklaracji wykazującej kwotę zwrotu, organ podatkowy powinien ocenić, czy zwrot nie budzi wątpliwości. Weryfikacja zasadności zwrotu odbywa się zatem każdorazowo, gdy podatnik wykazuje ów zwrot. Wszakże w przypadku przesłanki uzasadniającej przedłużenie terminu zwrotu mowa jest o "dodatkowej weryfikacji". Po złożeniu deklaracji przez podatnika organ podatkowy wykonuje zatem przewidziane w Dziale V Ordynacji podatkowej czynności sprawdzające, które należy zakończyć przed upływem terminu zwrotu podatku. Przy czym, w przypadku terminu 25 dniowego, organ powinien w tym czasie dodatkowo rozpatrzyć, czy zostały spełnione przesłanki uruchomienia zwrotu w terminie przyśpieszonym.

Gdyby okazało się, że przeprowadzenie czynności sprawdzających nie zostanie dokonane w terminie, wówczas organ na podstawie art. 274b § 1 i 2 Ordynacji podatkowe wydaje postanowienie o jego przedłużeniu. Jeśli natomiast weryfikacja zasadności zwrotu wymagała podjęcia działań wykraczających poza zakres czynności sprawdzających, wówczas obowiązkiem organu jest wszczęcie innego, stosownego trybu procedowania (spośród przewidzianych w art. 87 ust. 2 ustawy VAT). Wówczas, gdy kontrola podatkowa, postępowanie podatkowe lub postępowanie kontrolne miałyby zakończyć się po upływie terminu zwrotu, organ podatkowy wydaje postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu, stosownie do art. 274b w związku z art. 277 Ordynacji podatkowej (por. uchwałę siedmiu sędziów NSA z 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16).

W postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, wydawanym czy to w przypadku prowadzenia czynności sprawdzających, czy też w przypadku przekształcenia czynności sprawdzających w inny, przewidziany prawnie tryb procedowania, organ ma obowiązek wskazać powody, dla których zasadność zwrotu wymagała dodatkowej weryfikacji. Powodem takim mogą być, tak jak w rozpoznawanej sprawie, wątpliwości dotyczące faktycznego przebiegu transakcji, z której podatnik wywodzi prawo do odliczenia.

Postanowienie, od którego służy zażalenie, zgodnie z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W treści postanowienia organ powinien zatem wyjaśnić, jakie okoliczności powodowały wystąpienie wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu transakcji.

Zdaniem sądu, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego.

Celem przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku jest umożliwienie organom podatkowym zweryfikowania prawidłowości złożonego przez podatnika rozliczenia. Jednak podatnik musi być o tym przedłużeniu odpowiednio powiadomiony i może kwestionować przedłużenie jako wpływające na jego prawa i obowiązki. Wydanie postanowienia o przedłużeniu zwrotu podatku służy więc zarówno organom podatkowym, jak i podatnikowi, realizując funkcje gwarancyjne. Na funkcje gwarancyjne tego rozstrzygnięcia zwrócił także uwagę NSA w uchwale 7 sędziów z 22 kwietnia 2002 r. (sygn. akt FPS 5/02) oraz Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 października 2008 r. (sygn. akt K 16/07).

W niniejszej sprawie, w związku z tym, że weryfikacja rozliczenia skarżącej w ramach postępowania podatkowego nie została zakończona, zasadnym było przedłużenie terminu zwrotu zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji za listopad 2015 r.

W ocenie sądu, można mieć zastrzeżenia co do rzetelności wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji w sprawie powodów, dla których uznano, że wystąpiły okoliczności wskazujące na wątpliwości co do zasadności zwrotu, powodujące konieczność przedłużenia terminu zwrotu, lecz pewna ogólnikowość wydanego przez organ postanowienia w tym względzie nie stanowi naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy VAT, czy art. 210 § 4 bądź art. 121 lub art. 124 Ordynacji podatkowej w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a czy c p.p.s.a. Mimo bowiem lakonicznego zwrócenia w uzasadnieniu postanowienia uwagi na konieczność przedłużenia terminu zwrotu z uwagi na konieczność weryfikacji zasadności zwrotu, akta sprawy wskazują na to, że wątpliwości co do zasadności zadeklarowanego zwrotu podatku istotnie wystąpiły, a okoliczności sprawy przemawiały za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności tego zwrotu. Okoliczności te prawidłowo zostały także opisane w uzasadnieniu postanowienia organu drugiej instancji.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 31 lipca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli podatkowej u M. S. miedzy innymi w związku z ustaleniem okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo prowadzenia przez wskazanego nie zgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej.

Jednocześnie, jak wynika z wyjaśnień przedstawionych w arkuszu odwoławczym, istniały uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia skarżącej za listopad 2015 r.

Niewątpliwie zatem opisane w powyższym zakresie i potwierdzone stosownymi dowodami, znajdującymi się w aktach sprawy wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia skarżącej za listopad 2015 r. dawały podstawy do dalszej jego weryfikacji.

Zarówno NUS, jak i DIAS w sposób właściwy uprawdopodobniły zatem zasadność dalszego sprawdzenia rozliczenia skarżącej za listopad 2015 r. Powołane w powyższym zakresie okoliczności stanowiły bowiem wystarczającą podstawę przedłużenia terminu zwrotu.

Zdaniem Sądu, zaszła zatem konieczność weryfikacji rzeczywistego przebiegu transakcji, a tym samym potwierdzenia zasadności wykazanego zwrotu podatku VAT. W wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (C - 107/10), Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, że każde państwo jest zobowiązane do podjęcia wszelkich środków legislacyjnych i administracyjnych odpowiednich by zapewnić pełny pobór podlegającego zapłacie podatku VAT na swym terytorium. Termin na dokonanie zwrotu VAT zasadniczo może być przedłużony w celu przeprowadzenia kontroli podatkowej i nie staje się przez to nierozsądny, o ile przedłużenie nie wykracza poza to, co jest konieczne by zakończyć procedurę kontroli.

Mając powyższe na uwadze nie zasługują na uwzględnienie zarzuty strony w powyższym zakresie.

Zdaniem sądu, postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku powinno wskazywać ścisłą datę przesunięcia tegoż terminu (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt I FSK 1347/17). W zaskarżonym postanowieniu wskazany został wyraźnie termin zwrotu zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji za listopad 2015 r. - tj. "do dnia 7 stycznia 2019 r.". Zdaniem sądu, każdorazowo postanowienie, na mocy którego organ podatkowy dokonuje przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług powinno wskazywać przewidywany, najbardziej prawdopodobny termin zakończenia czynności związanych z tym zwrotem. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zamieszczenie w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług terminu, do jakiego to przedłużenie następuje ma znaczenie gwarancyjne dla podatnika. Pozwala także na zbadanie zachowania reguły proporcjonalności tego instrumentu w konkretnej sytuacji. Tylko przedłużenie terminu zwrotu "według dat" daje możliwość zachowania i respektowania unijnego wymogu dokonywania zwrotu w tzw. rozsądnym terminie oraz reguły, że przedłużyć można tylko taki termin, który jeszcze nie upłynął. Pewność stosowania prawa wymaga zatem formułowania rozstrzygnięcia o przedłużeniu w sposób konkretny, niewymagający doszukiwania się tego, jaką datę przesunięcia zwrotu organ miał na uwadze w przyjętych przez siebie okolicznościach. Biorąc pod uwagę, że zwrot powinien nastąpić w konkretnym terminie ustawowo przewidzianym (określonym dniami), jego odsuwanie w czasie (przedłużenie) też musi być konkretne, czyli wprost wskazywać na jaki dzień organ wydłuża termin zwrotu w stosunku do terminu ustawowego lub tego, który już był postanowieniem wcześniej wydłużony (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 994/17).

Istotą postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu jest poinformowanie podatnika o wydłużeniu terminu do dokonania zwrotu (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. I FSK 536/14). Postanowienie takie daje więc podatnikowi wiedzę nie tylko co do samego przedłużenia terminu zwrotu, ale także co do tego, kiedy weryfikacja rozliczenia powinna się zakończyć, a w związku z tym kiedy powinien nastąpić zwrot podatku. Natomiast przedłużenie terminu zwrotu podatku jest kwestią odrębną w stosunku do prawa zwrotu i jego wysokości oraz statusu podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług. O ile bowiem o przedłużeniu tego terminu postanawia organ podatkowy ze względu na przeprowadzenie czynności kontrolnych, o tyle o prawie do zwrotu i jego wysokości decyduje wystąpienie pozytywnych przesłanek z art. 86 i art. 87 ustawy VAT. Sformułowanie użyte w treści art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy VAT, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Wspomniany warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu (zdanie pierwsze) podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny. Zaś uzasadnienie ma szczególnie istotne znaczenie dla ustalenia, czy organ podatkowy nie przekroczył granic wskazanych we wskazanym przepisie. Tym samym, w postanowieniu przedłużającym termin zwrotu VAT organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 917/17). W przedmiotowej sprawie organy podatkowe wskazały, że istnieje podejrzenie (prawdopodobieństwo) zaangażowania strony w transakcje o charakterze karuzelowym.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie i jego uzasadnienie spełnia niezbędne wymagania stawiane tego rodzaju rozstrzygnięciu. Opisano powody, jakie legły u podstaw stwierdzenia, że zasadność zwrotu stronie różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc listopad 2015 r. wymaga dodatkowego zweryfikowania. Zatem istniały powody do przedłużenia terminu zwrotu. W sprawie wystąpiła konieczność zebrania dodatkowego materiału dowodowego.

Należy także tutaj stwierdzić, że pomimo istnienia co do zasady uprawnienia do otrzymania zwrotu VAT, możliwa jest zgodnie z prawem sytuacja przedłużenia terminu zwrotu poza wskazane w ustawie okresy. Celem tej regulacji jest właśnie możliwość kontroli przez organy podatkowe, że wykazywana przez podatnika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym jest zgodna ze stanem faktycznym (rzeczywistością). Regulacja ta ma służyć bowiem zwalczaniu oszustw podatkowych i nadużyć. Weryfikacja zasadności zadeklarowanego zwrotu jest uprawnieniem organu, z którego może on korzystać w celu wykonywania obowiązków ustawowych. Organ podatkowy w ramach art. 87 ust. 2 ustawy VAT ma prawo nie tylko do weryfikacji złożonej przez stronę deklaracji i kontroli dokumentów źródłowych podatnika oraz jego kontrahentów, ale również ma prawo zweryfikować rzeczywisty charakter każdej transakcji udokumentowanej posiadanymi przez stronę dokumentami źródłowymi. Zasadność zwrotu podatku uzależniona jest więc nie tylko od poprawności dokumentacji podatnika, ale wymaga też pozytywnego zweryfikowania transakcji u kontrahentów. Zatem, zdaniem sądu, zarzuty skarżącej należy uznać za bezpodstawne.

Wskazać również trzeba, że na tym etapie postępowania organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, nie chodzi więc o wykazanie, że zwrot jest niezasadny, ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu - konkretne dowody świadczące o nieprawidłowościach w rozliczeniu podatnika. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu.

W ocenie sądu, zaskarżone postanowienie zawiera również uzasadnienie ze wskazaniem okoliczności, które przesądziły o konieczności przedłużenia terminu zwrotu VAT (konieczność weryfikacji transakcji dokonanych przez skarżącą). W tym zakresie realizuje wymagania przed nim stawiane i odpowiada regułom postępowania, o których mowa w Ordynacji podatkowej.

W sprawie nie doszło także do doręczenia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT wydanego na wcześniejszym etapie postępowania tj. dnia 28 czerwca 2018 r. po upływie terminu zwrotu. Wbrew zarzutom skargi termin ten nie upływał dnia 28 czerwca 2018 r. Tego bowiem dnia, zgodnie z art. 234a Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy zwrócił akta organowi pierwszej instancji. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy zwraca akta sprawy organowi pierwszej instancji nie wcześniej niż po upływie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skoro zatem decyzja DIAS w R. z dnia (...) maja 2018 r. uchylająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia (...) grudnia 2016 r. została doręczona dnia 28 maja 2018 r. to termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 28 czerwca 2018 r. Tego też dnia organ pierwszej instancji niezwłocznie wydał postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT, które zostało doręczone dnia 2 lipca 2018 r. Przed upływem dnia 28 czerwca 2018 r. nie było potrzeby wydawania takiego postanowienia ponieważ istniała bowiem możliwość wniesienia skargi kasacyjnej od decyzji organu odwoławczego. Zaznaczyć tutaj trzeba, że w ramach prowadzonego postępowania podatkowego została przez organ pierwszej instancji wydana wskazana wyżej decyzja określająca M. C. za listopad 2015 r. kwotę zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym w wysokości 9.906 zł, tymczasem w złożonej deklaracji wykazywała ona do zwrotu kwotę 44.714 zł i przedłużenia zwrotu tej kwoty dotyczy niniejsze postepowanie.

Sąd stwierdza, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że orzeczenie to nie narusza przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.