I SA/Rz 2/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2241860

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 lutego 2017 r. I SA/Rz 2/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek.

Sędziowie WSA: Małgorzata Niedobylska ( spr.) Jarosław Szaro.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) października 2016 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) października 2016 r., nr (...), Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania S. M. (dalej: podatnik/skarżący), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) kwietnia 2016 r., nr (...), określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. "podlegające wykazaniu w zeznaniu PIT-36L" w wysokości 187.825 zł.

Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżący w 2009 r. był wspólnikiem A. (dalej: spółka) i posiadał 1/3 udziałów w zyskach i stratach tej spółki.

Wobec podatnika przeprowadzono postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. W toku postępowania jako dowód w sprawie dopuszczono m.in. wynik kontroli z dnia (...) maja 2014 r., znak: (...), wydany wobec spółki oraz uwierzytelnione kopie postanowień wydanych w związku ze śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Apelacyjną Wydział V do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji:

- z dnia 1 marca 2010 r. o wszczęciu śledztwa (sygn. akt (...)) "w sprawie działania w okresie co najmniej 2008 r. i 2009 r. w S. W. i innych miejscowościach na terenie woj. (...) zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się fałszowaniem faktur VAT dotyczących nabycia złomu, oraz wystawianiem przez podmioty gospodarcze fikcyjnych faktur VAT dotyczących obrotu złomem, a także w sprawie narażenia Skarbu Państwa na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej tj. o przestępstwo 258 § 1 k.k., z art. 270 § 1 k.k., z art. 271 § 1 § 3 k.k. z art. 62 § 2 k.k.s., z art. 76 § 1 k.k.s. i inne, (...) Z zebranego (...) materiału dowodowego wynika m.in., że działające podmioty gospodarcze a to A. (...) oraz B. spółka z o.o. (...) dokonywały fikcyjnych transakcji handlowych polegających na obrocie złomem";

- z dnia 28 lutego 2011 r. sygn. akt (...), o przedstawieniu zarzutów podejrzanemu S. M. o to, że w okresie co najmniej od stycznia 2007 r. do lutego 2011 r. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się popełnianiem przestępstw skarbowych tj. o czyn z art. 258 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.) oraz wskazano na popełnienie przestępstwa skarbowego tj. o czyn z art. 62 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186 z późn. zm. - dalej: k.k.s.) i z art. 76 § 1 w związku z art. 7 § 1, art. 6 § 2, art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.

W toku postępowania ustalono, że spółka w 2009 r. prowadziła handel złomem stalowym i kolorowym w S. W. W kosztach uzyskania przychodów za 2009 r. spółka ujęła kwoty netto wynikające z fikcyjnych faktur wystawionych tytułem zakupu złomu przez: B. sp. z o.o. (dalej: B.), C., D., E., F., G. Sp. z o.o., H., I. Sp. z o.o. w likwidacji, J. sp. z o.o., K., L.

Ponadto ustalono, że spółka zarachowała w koszty faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wystawione w 2008 r. przez podmioty: B., M., N., E., G. Sp. z o.o., I. sp. z o.o., K., L. Podmioty w te w rzeczywistości nie były - według Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej - dostawcami złomu wyszczególnionymi na fakturach. Organ I instancji nie zakwestionował rzeczywistego nabycia złomu przez spółkę, stwierdził, że złom pochodził od nieznanych podmiotów, a danymi podmiotów wymienionymi na fakturach posłużono się jedynie w celu legalizacji obrotu złomem pochodzącego z nieustalonych źródeł.

Z ustaleń organu I instancji wynikało, że spółka w latach 2007-2011 uczestniczyła w procederze zorganizowanego, fikcyjnego obrotu złomem. Proceder ten polegał na legalizowaniu towaru dostarczanego przez anonimowych dostawców (bez udokumentowania) do spółki, przez potwierdzenie dostawy złomu, a następnie - wystawienie faktury VAT na sprzedaż złomu dla spółki, nie przez faktycznego dostawcę złomu, lecz przez "podstawione" podmioty. Podmioty te miały "legalizować" zakup złomu, który uprzednio dostarczyły firmy lub osoby, które nie potrzebowały dowodów skupu złomu i były zainteresowane tylko otrzymaniem gotówki - bez ewidencjonowania ich danych.

Czynności kontrolne przeprowadzone wobec podatnika udokumentowane zostały protokołem kontroli z dnia 29 lutego 2016 r., w którym zakwestionowano wysokość poniesionych w 2009 r. kosztów w części dotyczącej zakupów złomu m.in. od ww. podmiotów.

Powyższe ustalenia legły u podstaw decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) kwietnia 2016 r., nr (...), którą określono podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. "podlegające wykazaniu w zeznaniu PIT-36L" w wysokości w wysokości 187.825 zł.

Od decyzji organu I instancji podatnik złożył odwołanie, po rozpatrzeniu którego, powołaną na wstępie decyzją z dnia (...) października 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. - skutecznie przedstawiono podatnikowi zarzuty (postanowienie z dnia 28 lutego 2011 r. ogłoszono podatnikowi w dniu 10 marca 2011 r.) oraz dopełniono obowiązku zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania z dniem 1 marca 2010 r., tj. wszczęcia śledztwa przez Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej ((...)).

Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że zakwestionowane faktury VAT zaksięgowane przez spółkę w księgach rachunkowych za 2009 r., nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Podkreślił, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy jest analogiczny jak w sprawach w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA w Rzeszowie) wyrokami z dnia 1 października 2015 r., I SA/Rz 795/15 i z dnia 15 grudnia 2015 r., I SA/Rz 1086/15, oddalił skargi podatnika na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizyczny za rok 2007 i 2008, uznając, że dostawa złomu udokumentowana zakwestionowanymi fakturami dotyczącymi tych okresów, nie została faktycznie dokonana przez wskazane w nich podmioty.

Zdaniem organu odwoławczego, nieuprawniona jest argumentacja podatnika o braku podstaw do kwestionowania możliwości zaliczenia do koszów uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych na rzecz spółki przez: B., G. sp. z o.o., C., D., E., F., H., I. sp. z o.o., I. sp. z o.o. w likwidacji, J. sp. z o.o., K., L., M., N. - podmioty formalnie istniejące, ale rzeczywiście niedokonujące dokumentowanych zdarzeń.

W ocenie organu II instancji, w sprawie bezsprzecznie wykazano, że spółka zaewidencjonowała zakupy złomu jako koszt na podstawie dowodów nierzetelnych - spornych faktur VAT wystawionych przez powołane wyżej podmioty. Z uwagi na to, że transakcje udokumentowane spornymi fakturami nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń między wymienionymi w nich podmiotami, nie mogą one stanowić kosztów podatkowych w 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznał zatem, że na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm. dalej - u.p.d.o.f.) zachodzi podstawa do zakwestionowania wydatków jako niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, bowiem faktury nie potwierdzające rzeczywistych transakcji pomiędzy podmiotami w nich wymienionymi, nie mogą mieć wpływu na obniżenie podstawy opodatkowania.

Na decyzję organu odwoławczego podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - dalej: O.p). oraz art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1 i 2, art. 9a ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 23, art. 24 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 27b ust. 1-3, art. 30c ust. 1-3, art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że odmowa przeprowadzenia dowodów w celu uzupełnienia materiału dowodowego o dowody przedstawione W. S. podczas przesłuchania prowadzonego w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie których wskazał on faktury dokumentujące faktyczny obrót złomem i faktury fikcyjne, powoduje stan, w którym organ odwoławczy nie potrafi prawidłowo ocenić zgormadzonych dowodów. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy w zależności od potrzeb uznaje niektóre wyjaśnienia W. S. za wiarygodne, inne zaś - jeśli nie odpowiadają przyjętej tezie - za niewiarygodne. Skarżący zarzucił także, że organ dokonuje wybiórczej selekcji dowodów, gdyż przytacza wyłącznie niekorzystne dowody dla oceny działalności spółki, jednocześnie pomijając dowody korzystne dla skarżącego.

W ocenie skarżącego, stwierdzenie, że faktycznie dokonał on zakupu towarów wynikających z zakwestionowanych faktur i wydatki te były definitywne, oznacza, że stanowiły one koszt uzyskania przychodów. Skarżący podkreślił, że posiada odpowiednią dokumentację, która znajduje się w aktach sprawy. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) w sprawach II FSK 1964/10, II FSK 1682/10, II FSK 1125/10, II FSK 395/10, skarżący podniósł, że brak jest podstaw do zakwestionowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu tylko z tego powodu, że faktycznym sprzedawcą jest inna osoba, niż uwidoczniona na fakturze, bądź sprzedawca nie potrafi wskazać w jaki sposób nabył sprzedawany przez siebie towar.

Zdaniem skarżącego, doszło do naruszenia przepisów art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 181 art. 187 oraz art. 191 O.p, organy podatkowe nie podjęły bowiem wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a strona została pozbawiona prawa czynnego udziału w postępowaniu. Naruszono także art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p. gdyż uzasadnienie decyzji nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, nie zawiera też argumentacji organu odnośnie dowodów, którym odmówiono wiarygodności, ani jednoznacznego stwierdzenia czy organ dał wiarę przesłuchanym osobom.

Skarżący podniósł, że nie było żadnych przesłanek, które wymagałaby od niego dokonywania pogłębionej weryfikacji dostawców. Wskazał, że zakwestionowani dostawcy należeli do tzw. małych kontrahentów, którzy dostarczali niewielkie ilości towaru, każdorazowo za mniej niż 60.000,00 zł, a wpłacane kwoty były poniżej ustawowego progu nakazującego dokonywać opłat drogą przelewów bankowych. Skarżący zarzucił również, że organ nie wziął pod uwagę, że płacił on za dostarczony towar, posiada wewnętrzną dokumentację z której wynikało, jakiej ilości i jakiego asortymentu dotyczyły dostawy oraz nie ocenił dowodów z przesłuchań pracowników skarżącego. Podkreślił, że nie kwestionuje ustaleń organu, że W. S. był jedynie organizatorem dostawy towaru, zaś towar w rzeczywistości dostarczyły inne osoby, jednakże organ nie podważył tego, że skarżący o tym nie wiedział i przy dołożeniu należytej staranności nie mógł o tym fakcie się dowiedzieć. W. S. przedkładał dowody składania deklaracji VAT do właściwego Urzędu Skarbowego, a skarżący nie miał możliwości zweryfikowania ich prawdziwości.

Skarżący podniósł także, że przy kwestionowaniu rzetelności ksiąg podatkowych organ kontroli ma obowiązek zastosowania szacowania podstawy opodatkowania, gdyż z zebranych dowodów wynika, że koszty takie rzeczywiście zostały poniesione oraz ich poniesienie miało związek z przychodem. Powinien zatem uwzględnić koszt w wysokości wynikającej z tych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zakwestionowania możliwości zaliczenia do koszów uzyskania przychodów za 2009 r. wydatków spółki dotyczących nabycia złomu, wynikających z faktur wystawionych w 2008 r. i 2009 r., na łączną kwotę netto 2.315.910,30 zł na rzecz spółki przez: B., C., M., N., D., E., F., G. Sp. z o.o., H., I. sp. z o.o., I. Sp. z o.o. w likwidacji, J. sp. z o.o., K., L.

Zdaniem orzekających w niniejszej sprawie organów, wystąpiła podstawa do zakwestionowania wydatków jako niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, ponieważ sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji pomiędzy wymienionych w nich podmiotami.

Według skarżącego, brak jest podstaw do zakwestionowania poniesionych wydatków na zakup złomu wynikających ze spornych faktur, gdyż zostały one rzeczywiście poniesione i są definitywne.

Sąd podziela stanowisko organów, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż spółka zaewidencjonowała zakupy złomu jako koszt podatkowy na podstawie dokumentów nierzetelnych, tj. faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń pomiędzy podmiotami w nich wskazanymi. W ocenie Sądu, z ustaleń organów bezsprzecznie wynika, że spółka uczestniczyła w procederze zorganizowanego, fikcyjnego obrotu złomem, mającego na celu zalegalizowanie nabycia złomu pochodzącego z nieznanych źródeł przez potwierdzanie jego dostaw, a następnie wystawianie faktur VAT na sprzedaż złomu dla spółki, przez podmioty formalnie istniejące, ale rzeczywiście niedokonujące dokumentowanych zdarzeń.

Taka też ocena zgromadzonego materiału dowodowego została dokonana przez WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 886/15 (dost. CBOiS), oddalającym skargi spółki na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lipca 2015 r., utrzymujące w mocy rozstrzygnięcia odmawiające prawa do odliczenia przez spółkę podatku naliczonego ze spornych faktur za poszczególne okresy 2009 r. Ocenę materiału dowodowego dokonaną we wskazanym wyroku Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości popiera.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, kwoty wynikające z nierzetelnych faktur nie mogą stanowić koszów uzyskania przychodów. Nawet jeśli podatnik dokonał zakupu złomu w ilościach podanych na zakwestionowanych fakturach, ale od innego podmiotu niż wskazany na fakturach, to nie można uznać, że faktury te dokumentują rzeczywiste operacje gospodarcze. Zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów musi znajdować oparcie w rzeczywistym stanie rzeczy i powinno być także udokumentowane zgodnie z obowiązującymi wymogami. Jeśli więc posiadane przez skarżącego dokumenty - faktury nie spełniają tych wymogów, ponieważ nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń, to nie istnieje możliwość sprawdzenia pozostałych danych zawartych w tych dokumentach jak np. ilości, rodzaju oraz wartości złomu.

Należy podkreślić, że przepisy prawa podatkowego, w tym przepisy dotyczące zasad obliczania podstawy opodatkowania - które między innymi dotyczą kosztów uzyskania przychodów - regulują we własnym zakresie przesłanki materialne (np. cel poniesienia wydatku), jak i przesłanki formalne (sposób udokumentowania) uzasadniające zaliczenie wydatku do tychże kosztów.

Z art. 22 ust. 1 cyt.u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2009 r. wynika, że dany wydatek może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów jeżeli jest wydatkiem rzeczywiście poniesionym (z włączeniami niemającymi znaczenia w niniejszych sprawach), jego poniesienie ma związek z prowadzoną przez danego podatnika działalnością gospodarczą, celem poniesienia wydatku jest osiągnięcie przychodów, poniesienie wydatku zostało należycie udokumentowane. Zaznaczyć jednak należy, że samo udokumentowanie wydatku nie stanowi automatycznie podstawy do zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, bo w istocie chodzi o to, aby zdarzenie gospodarcze, którego wydatek dotyczy, rzeczywiście zaistniało, a wydatek był poniesiony w celu osiągnięcia przychodu i w określonym związku z tym przychodem. Poniesienie wydatku w znaczeniu ekonomicznym nie oznacza jeszcze, że zgodnie z przepisami prawa podatkowego wydatek ten będzie zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Z kolei sama wadliwość dokumentu dotyczącego danego wydatku nie oznacza automatycznie, że wydatek ten nie został poniesiony, gdyż jego poniesienie może być wykazane innymi dowodami. W takiej jednak sytuacji, to podatnik, który dokonał zaliczenia tego wadliwie udokumentowanego wydatku do kosztów uzyskania przychodu, musi wykazać, że istotnie ten wydatek w konkretnej wysokości i w ramach konkretnego zdarzenia gospodarczego oraz w określonym czasie i na rzecz określonego podmiotu, poniósł. Prawidłowe jest zatem stanowisko organów podatkowych, że to na podatniku, który chce pomniejszyć podstawę opodatkowania, a w konsekwencji podatek, ciąży obowiązek wykazania, że poniósł wydatki i spełniają one ustawowe warunki zaliczenia ich w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że skarżący nie wykazał innymi dowodami, że istotnie nabył złom w takich ilościach, o takiej wartości od innych osób. Podkreślenia wymaga, że samo posiadanie towaru, a następnie jego zbycie, nie stanowi dowodu poniesienia wydatków na jego zakup, nie można bowiem wykluczyć posiadania towaru bez poniesienia wydatków.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii dobrej wiary na gruncie podatku od towarów i usług, Sąd podziela w pełni stanowisko wyrażone w powoływanym już wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 886/15, dotyczący m.in. wydanych wobec spółki decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r., w którym uznano, że spółka - działająca przez osobę swojego reprezentanta - wiedziała, że zakwestionowane faktury ewidencjonowane w rejestrze zakupów pochodzące od dostawców na nich wskazanych są nierzetelne w tym sensie, że opiewają na złom, którego rzeczywiście podmioty te nie dostarczyły, a spółka posiadała go od innych dostawców, zatem spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia wynikających z nich kwot.

W świetle zarzutów skargi należy stwierdzić, że orzekające w niniejszej sprawie organy słusznie przyjęły brak podstaw do oszacowania podstawy opodatkowania w zakresie wysokości kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 O.p. Szacowanie może mieć miejsce wówczas, gdy wykazane zostało rzeczywiste poniesienie wydatku, czyli nie jest kwestionowane samo poniesienie wydatku, a tylko jego wysokość. Szacowanie nie może więc dotyczyć samego faktu poniesienia wydatku, a tylko jego wysokości.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że pominięcie w kosztach uzyskania przychodu zakupów towarów wykazanych fikcyjnymi fakturami nie zobowiązuje organów podatkowych do szacunkowego określenia podstawy opodatkowania, jeśli w pozostałym zakresie księga podatkowa obrazuje rzeczywiste operacje gospodarcze. W przypadku gdy dowód nie dokumentuje rzeczywistego obrotu towarami handlowymi, oszacowanie podstawy opodatkowania mogłoby doprowadzić do zalegalizowania towaru nielegalnego pochodzenia. Ponadto przyjęcie, że nierzetelny dowód może rodzić oczekiwane przez podatnika skutki w zakresie kształtowania podstawy opodatkowania tak jak dowód rzetelny - sprzeczne jest z zasadami państwa prawnego (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2007 r., II FSK 974/06, z dnia 3 stycznia 2006 r., II FSK 74/05, z dnia 5 października 2008 r., II FSK 902/07, dost. CBOiS).

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącego, przeprowadzone postępowanie dowodowe jest kompletne i wyczerpuje wymagania określone w art. 122 O.p., a zgromadzony materiał dowodowy umożliwia ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Zgromadzono wszelkie dokumenty mające znaczenie w sprawie, w tym zakwestionowane faktury wystawione dla spółki przez rzekomych dostawców złomu. W przedmiotowej sprawie organy dały wiarę zeznaniom W. S. i uznały, że wskazane przez niego faktury, wystawione na rzecz spółki, nie dokumentują realnie zaistniałych zdarzeń gospodarczych, a Sąd nie znalazł podstaw by ocenę tę zakwestionować. Według Sądu, zeznania/wyjaśnienia W. S. są konsekwentne oraz znajdują odzwierciedlenie w innych dowodach wskazanych przez organy. Podkreślenia wymaga, że spółka osiągała z procederu korzyść opisaną w decyzjach podatkowych w przedmiocie podatku od towarów i usług (podatek naliczony, który nie występuje, gdyby dostawy nastąpiły od osoby prywatnej lub przedsiębiorcy nie będącego podatnikiem podatku od towarów i usług).

Zdaniem Sądu, oceniając dowody, w tym zeznania świadków, organy podatkowe nie wykroczyły poza granice swobodnej oceny dowodów, określone w art. 191 O.p., tj. dokonały oceny dowodów zgodnie z wiedzą, doświadczeniem życiowym oraz zasadami logiki. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, że dostawa złomu udokumentowana zakwestionowanymi fakturami nie została faktycznie dokonana przez wskazane na tych dokumentach podmioty. Odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego nie uzasadnia przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu, organy nie naruszyły również innych przepisów regulujących prowadzenie postępowania. Nie stanowi o takim naruszeniu włączenie do akt postępowania kontrolnego/podatkowego dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu, w tym postępowaniu karnym, gdyż na podstawie art. 180 § 1 O.p. do akt postępowania kontrolnego można włączyć protokoły przesłuchań świadków, czy też podejrzanych uzyskane z innych postępowań, w tym postępowań karnych. Brak jest jakichkolwiek podstaw by uznać, że dowody takie nie mogą być w postępowaniu kontrolnym wykorzystane, zaś świadkowie muszą być przesłuchiwani tylko i wyłącznie w postępowaniu kontrolnym. Dołączenie więc dowodów, w tym protokołów przesłuchań podejrzanego, czy też świadków z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuraturę, nie świadczy o naruszeniu przepisów O.p. W ramach aktualnego postępowania są one bowiem ujawniane stronie i może ona odnieść się do wynikających z nich treści, bądź też składać stosowne wnioski dowodowe. Ponieważ wszystkie dowody zostały przeprowadzone w sposób zgodny z prawem, zaś rozstrzygnięcie nie narusza prawa, nie została też naruszona zasada praworządności (art. 120 O.p.). Pomimo podniesienia w skardze całego szeregu zarzutów przeciwko takiej właśnie ocenie dowodów dokonanych przez organy Sąd, nie znalazł podstaw by ocenę tę zakwestionować, albowiem zarzuty te nie zawierają żadnych istotnych elementów pozwalających ją zakwestionować.

Z przedstawionych względów Sąd uznał, że organy nie naruszyły prawa procesowego przy prowadzeniu postępowania dowodowego, jak też przy ocenie materiału dowodowego i dokonywaniu ustaleń faktycznych, zaś wydana decyzja określająca skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., nie narusza prawa materialnego.

Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.