Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1274104

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 24 stycznia 2013 r.
I SA/Rz 1111/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Smoleń.

Sędziowie WSA: Grzegorz Panek (spr.), Małgorzata Niedobylska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. spraw ze skarg P. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) października 2012 r. -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2008 r., -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2008 r., -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2008 r., -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2008 r., -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2008 r., -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r., -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r., -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r., -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r., -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2008 r., -nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2008 r.

1)

uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) marca 2012 r. nrnr (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),

2)

określa, że decyzje wymienione w pkt 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku,

3)

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego P. W. kwotę 2.907 (słownie: dwa tysiące dziewięćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonymi decyzjami z dnia (...) października 2012 r. o kolejnych numerach od (...) do (...) Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) marca 2012 r. o kolejnych numerach od nr (...) do nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2008 r.

Uchylając decyzje organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej:

- za styczeń 2008 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł oraz zobowiązanie podatkowe w wysokości 160 zł,

- za luty 2008 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 1.463 zł,

- za marzec 2008 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 1.772 zł,

- za kwiecień 2008 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 850 zł,

- za maj 2008 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł oraz zobowiązanie podatkowe w wysokości 97 zł,

- za czerwiec 2008 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł oraz zobowiązanie podatkowe w wysokości 752 zł,

- za lipiec 2008 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł oraz zobowiązanie podatkowe w wysokości 569 zł,

- za sierpień 2008 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł oraz zobowiązanie podatkowe w wysokości 867 zł,

- za wrzesień 2008 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł oraz zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.001 zł,

- za październik 2008 r. określił w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.497 zł,

- za listopad 2008 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 419 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięć organ wskazał art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749).

Jak wynika z uzasadnień zaskarżonych decyzji przyczyną weryfikacji rozliczenia P.W. w podatku od towarów i usług za analizowany okres były ustalenia dokonane przez inspektorów kontroli skarbowej, w trakcie przeprowadzonego u niego, postępowania kontrolnego oraz wykonanej w jego ramach kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za 2008 r. W następstwie tegoż postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, że podatnik nierzetelnie prowadził księgi podatkowe w postaci rejestrów sprzedaży poprzez nie ujęcie pełnej wartości netto i podatku należnego z tytułu sprzedaży kebabów z mięsem oraz napojów i wody mineralnej.

Biorąc pod uwagę zeznania złożone w toku postępowania kontrolnego przez pracowników zatrudnionych przez P.W. w 2008 r. w punktach sprzedaży oraz informacje przesłane przez inne podmioty gospodarcze prowadzące sprzedaż kebabów, organ I instancji stwierdził, że ilość kebabów możliwa do sporządzenia z jednego kilograma filetów gastronomicznych wynosiła 8 sztuk - podczas gdy według podatnika w kontrolowanym okresie średnia ilość wytworzonych kebabów wynosiła około 7 sztuk. Dokonano zatem weryfikacji wykazanej przez podatnika sprzedaży kebabów z mięsem oraz porcji "dodatkowego mięsa" w powiązaniu z zakupionymi filetami gastronomicznymi z kurczaków - z zastosowaniem jednej z metod określonych w art. 23 Ordynacji podatkowej, jak również sprzedaży napojów i wody mineralnej.

W trakcie postępowania odwoławczego strona zarzucając naruszenie przepisów art. 120, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191, art. 23 i art. 193, art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w związku z art. 23 Ordynacji podatkowej podniosła między innymi, że decyzje organu I instancji oparte zostały na domniemaniach pracowników UKS, zamiast na zebranych dowodach. Stanowi to przykład dowolnej oceny dowodów na niekorzyść podatnika. Zdaniem strony, wskazywana przez podatnika ilość 7 sztuk kebabów z 1 kg mięsa, jak najbardziej odpowiada średniej ilości wyrabianych kebabów w innych podmiotach gospodarczych. Organ I instancji prowadził jednak swoje postępowanie w celu wykazania, że podatnik produkował 8 kebabów z 1 kg mięsa, mimo że wskazywano stosunkowo duże "widełki" tolerancji produkcji kebabów z 1 kg mięsa. W odwołaniu podniesiono również, że oparcie się przez organ I instancji na oświadczeniach innych firm, które nie podważają zeznań strony, stanowi złamanie prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu swoich decyzji uznał, że słusznym było przyjęcie przez organ I instancji, że ilość kebabów możliwa do sporządzenia z 1 kilograma filetów gastronomicznych wynosiła 8 sztuk, a w konsekwencji, zweryfikowanie wykazanej przez podatnika sprzedaży kebabów z mięsem oraz porcji "dodatkowego mięsa" w powiązaniu z zakupionymi filetami gastronomicznymi z kurczaków - z zastosowaniem jednej z metod określonych w art. 23 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu odwoławczego przyjmując ilość kebabów możliwą do wyprodukowania, prawidłowo wykorzystano informacje od podmiotów gospodarczych, które sporządzają kebaby według tej samej metody co podatnik - przez wypiekanie filetów z kurczaka, a także w oparciu o zeznania świadków, którzy własnoręcznie zajmowali się w analizowanym okresie sporządzaniem kebabów z mięsem a następnie ich sprzedażą. Ponadto organ I instancji przy wyliczeniu możliwej do wytworzenia ilości kebabów mięsnych przyjął przeciętne normy, które uwzględniały ubytki, a nie normy maksymalne. Odnośnie tej kwestii organ II instancji podkreślił, że sam podatnik w dwóch okresach 2008 r. wykazał, że z 1 kilograma mięsa sporządzał 9 kebabów - a więc nawet więcej niż oszacowano w trakcie postępowania kontrolnego. Organ odwoławczy podkreślił także, że pracownicy skarżącego byli karani (w tym również niejednokrotnie) mandatami za niezaewidencjonowanie sprzedaży w kasie fiskalnej lub niewydanie paragonów klientom - z czego także wynika, że nie cała sprzedaż była przez P.W. ewidencjonowana, a jedynie jej część.

Podzielając stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w kwestii uznania, iż podatnik zaniżył w analizowanym okresie wartość obrotu ze tytułu sprzedaży kebabów z mięsem, organ II instancji ustalił wartość tegoż zaniżenia przy zastosowaniu metody szacowania wskazanej w protokole z dnia (...) grudnia 2011 r., jednakże w wysokościach odmiennych od wyliczeń dokonanych przez organ I instancji. Przy ustalaniu wysokości sprzedaży kebabów z mięsem wyodrębniono procentowy udział sprzedaży porcji dodatkowego mięsa (nie różniącej się wagowo od porcji mięsa w kebabach z mięsem). Z kolei ilość kebabów możliwych do sporządzenia obliczono mnożąc ilość kilogramów zakupionych filetów drobiowych przez 8 (jako 8 kebabów z 1 kilograma mięsa). Ustalenia wartości sprzedaży brutto dokonano mnożąc uzyskaną w ten sposób wielkość przez współczynnik odpowiadający kebabom z mięsem (a następnie mnożąc przez 7 zł - cena kebabu z mięsem w 2008 r.) i współczynnik odpowiadający porcji dodatkowego mięsa (a następnie mnożąc przez 2 zł - cena dodatkowej porcji mięsa w 2008 r.) Wysokość zaniżonej sprzedaży stanowi różnica pomiędzy ilością sprzedanych kebabów ustaloną przez organ, a ilością zaewidencjonowaną przez podatnika. Uzyskane wielkości zostały także pomniejszone o wysokość podatku należnego przy zastosowaniu metodę "w stu".

Organ II instancji uznał ponadto, że brak jest wystarczających przesłanek, do przyjęcia wartości sprzedaży napojów i wody mineralnej za zaniżoną i nieuznania w konsekwencji ksiąg podatkowych w tym zakresie prowadzonych przez P.W. za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Jak wynika z zestawienia występujących braków, były one na poziomie ok. jednej sztuki napoju (bądź wody mineralnej) przypadającej każdego dnia w analizowanym okresie na jeden punkt sprzedaży. Z uwagi na fakt, iż organ I instancji nie ustalił innego realnego poziomu ubytków dotyczących napojów i wody mineralnej, wyjaśnienia strony w tym zakresie uznać należy, w ocenie organu odwoławczego, za zasadne.

Na decyzje organu II instancji podatnik reprezentowany przez doradcę podatkowego złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz poprzedzających je decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.

Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie:

Przepisów procedury podatkowej mające wpływ na wynik sprawy a to:

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez bezpodstawne dokonanie oszacowania podstawy opodatkowania, z naruszeniem zasady prawdy materialnej i naruszenie prawa przez wywód nierzetelności ksiąg z dokonanego szacunku sprzedaży, zamiast ewentualnego dokonania szacunku z uwagi na nierzetelność ksiąg,

- art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę dowodów polegającą na odrzuceniu zeznań strony oraz świadków i samowolne przyjęcie, że podatnik produkował wyższą ilość kebabów.

Naruszenie prawa materialnego a to:

- art. 23 § 1 i 3 pkt 2 oraz § 4 i 5 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie szacunku, gdy możliwe było podniesienie podstawy opodatkowania,

- art. 185 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez opodatkowanie części napojów przeterminowanych i skradzionych, wbrew wynikom postępowania dowodowego, co wynika z interpretacji dokonanej w wyroku z (...) października 2012 r. sygn. C-550/11.

W uzasadnieniu skarg powtórzono zarzuty odwołań i wskazano, iż zgodnie z zeznaniami strony oraz kierowników wszystkich punktów sprzedaży, średnia ilość wyprodukowanych kebabów wynosi 7,35 kebabu z 1 kg mięsa. Z naruszeniem procedury, nie uwzględniono wszystkich wniosków dowodowych. Podatnik kwestionował również opodatkowanie wszystkich braków napojów - braki niezawinione nie mogą być opodatkowane.

Zarzucono, iż decyzja oparta jest na domniemaniach, bowiem oświadczenia innych podmiotów gospodarczych nie posiadają żadnej mocy dowodowej (brak rozmiarów bułek, złożenie oświadczeń bez rygoru odpowiedzialności karnej). UKS nie wziął pod uwagę dużej tolerancji produkcji kebabów z 1 kg mięsa.

Jedyną przesłanką która mogłaby wskazywać na pozaewidencyjną sprzedaż były mandaty nakładane na pracowników skarżącego. Zdaniem skarżącego, jedynie z oszacowania wywiedziono, że księgi podatkowe są nierzetelne, podczas, gdy zgodnie z orzecznictwem sądowym, szacowanie jest dopuszczalne dopiero po uznaniu księgi za nierzetelną. W sprawie oparto się jedynie na subiektywnym przekonaniu pracowników organu, że z 1 kg mięsa podatnik winien wyrobić 8 kebabów. Zeznający pracownicy nie byli poinformowani co do celu przesłuchania, przez co podawali jedynie przybliżone wartości. Zeznania te nie mogą być uznane za bardziej miarodajne, niż zeznanie kierownika całego przedsięwzięcia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne dokonywana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej ustawa p.p.s.a., zaskarżone decyzje czy postanowienia podlegają uchyleniu tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, a także powołaną przez skarżącego podstawą prawną, jednakże zawsze jedynie w granicach danej sprawy.

Poddając decyzje kontroli w wyżej wyznaczonych granicach Sąd stwierdził, że wniesione skargi zasługują na uwzględnienie.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do zagadnienia, czy zgodne z prawem jest ustalenie w drodze oszacowania podstawy opodatkowania, w wyniku czego organ określił wyższy obrót stanowiący podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Tym samym organ uznał, że skarżący nie wykazała całego obrotu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży kebabów. W ocenie strony skarżącej brak było podstaw do szacowania obrotu, bowiem wykazany przez podatnika obrót odzwierciedlał stan rzeczywisty, organ nie wykazał, że prowadzone przez podatnika księgi są nierzetelne. W ocenie strony skarżącej w sprawie księgi zostały uznane za nierzetelne na podstawie szacowania. Podczas gdy to nierzetelność ksiąg stanowi ewentualną podstawę do szacowania podstawy opodatkowania.

Wskazać tutaj należy, że stosownie do art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W § 2 wskazano, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3, zgodnie z którym, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W podatku VAT obowiązek podatnika - w zakresie składania w urzędzie skarbowym deklaracji podatkowych za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu - ustanowiono w art. 99 ust. 1 ustawy o VAT. W art. 99 ust. 12 tej ustawy postanowiono, że zobowiązanie podatkowe przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Powyższy zapis oznacza, że rozliczenie podatku w sprawie, co do zasady następuje w formie samoobliczenia, dopiero nieprawidłowości, których wykazanie obciąża organ, skutkują wydaniem decyzji, która - będąc aktem administracyjnym musi spełniać wymogi prawa.

W pierwszej kolejności istotne zatem w sprawie jest, czy wystąpiły okoliczności uzasadniające uznanie ewidencji sprzedaży za nierzetelną, następnie podstawy oszacowania obrotu, w wyniku którego zwiększono podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć przecząco. Z akt sprawy wynika, że skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą przede wszystkim na sprzedaży kebabów. Zasadniczym zakupem kosztowym w działalności było mrożone filety z kurczaka z których następnie przegotowywane były sprzedawane kebaby.

Jak ustaliły organy na podstawie między innymi informacji uzyskanych od innych podmiotów sprzedających kebaby z jednego kilograma mrożonych filetów z kurczaka - przy uwzględnieniu ubytków mięsa przy wypiekaniu - zgodnie z treścią wyjaśnień uzyskanych od innych podmiotów sprzedających kebaby, wynoszą one 20-30% (u skarżącego 50% a nawet 100%) sporządza się około 8 kebabów w bułce. Sporządzanie takiej ilości kebabów z jednego kilograma mrożonych filetów potwierdziły także zeznania pracowników skarżącego. Średnia liczba sporządzanych kebabów wynikająca z zeznań pracowników - 8 sztuk koresponduje z informacjami uzyskanymi od innych podmiotów. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organy powołały się także na okoliczność, że każdy z pracowników skarżącego był karany za niezaewidencjonowanie sprzedaży bądź niewydanie paragonu fiskalnego.

Ze stanowiskiem organów nie można się zgodzić. Przede wszystkim trzeba podkreślić, iż w sprawie w ogóle nie ustalono jakie kebaby były sprzedawane przez skarżącego. Nie wiadomo jaka była ich wielkość i ile zawierały mięsa. Z tego też względu informacje uzyskane od innych podmiotów sprzedających kebaby na terenie miasta R. nie mogą mieć znaczenia w sprawie. Przede wszystkim z tego względu, co wynika z informacji nadesłanych przez te podmioty oraz pism wzywających o ich udzielenie, że nie wiadomo czy podmioty te wykonywały kebaby takiej samej wielkości i z taką samą ilością mięsa co skarżący. We wskazanych pismach organ I instancji zwraca się tylko ogólnie o wskazanie jaka możliwa jest do sporządzenia liczba kebabów z jednego kilograma mrożonych filetów z kurczaka. W odpowiedziach podmioty zajmujące się tego rodzaju działalnością wskazywały ogólnie, że tych kebabów można sporządzić około 8. Nie wiadomo jednak czy kebaby te to takie same kebaby jakie sprzedawał skarżący. Nie wymaga szerszego dowodzenia, co znajduje zresztą także potwierdzenie w regułach doświadczenia życiowego, że w różnych punktach gastronomicznych sporządzane tam kebaby mogą mieć różną wielkość i gramaturę.

Podkreślenia także wymaga, że podmioty które wskazywały w sprawie na sporządzanie 8 kebabów z jednego kilograma mrożonych filetów z kurczaka podawały ilości orientacyjne, przybliżone. Mianowicie S.K. "B" podał, że ubytek mięsa wynosi około 30%, czyli z około 1 kilograma mięsa po obróbce zostaje około 70 dkg. Jest to około 8 kebabów. Z kolei prowadzący działalność pod nazwą "C" wskazał, że przeciętny ubytek wynosi 0,2 z 1 kilograma gastronomicznych filetów. Po uwzględnieniu tego ubytku sporządzanych jest 8 kebabów w bułce po 100 g.

Ponadto organy w czynionych przez siebie ustaleniach pominęły informację uzyskaną od "D" wskazując, że podmiot ten nie sporządzał kebabów z filetów gastronomicznych. Tymczasem jak wynika z pisma tego podmiotu z dnia (...) sierpnia 2011 r. przeciętny procentowy ubytek z jednego kilograma filetów gastronomicznych kurczaka przy wypiekaniu to nawet 50% ubytku wagi zamrożonego mięsa. Z beli 30 kg sprzedajemy około 140-160 gotowych kebabów gdzie wsad to 10-12 dag mięsa. Organ I instancji pismem z dnia (...) września 2011 r. wezwał "D" o zweryfikowanie podanej informacji. Koniecznym w tym miejscu jest zacytowanie fragmentów tego pisma " (...) podaliście, że z beli 30 kg sprzedajecie około 140-160 kebabów co daje średnio 4,7 do 5,3 kebaba z 1 kg filetów gastronomicznych z kurczaka. Z posiadanej przez kontrolujących wiedzy wynika, że pracownicy Waszej Firmy mają sporządzać z 1 kg powierzonego mięsa 10 kebabów". W odpowiedzi na to pismo, reprezentujący "D" wskazał, że od dłuższego czasu nie zajmuje się produkcją mięsa kebab z półproduktów.

Zauważyć także trzeba, że skoro organy ustaliły na podstawie informacji od innych sprzedawców kebabów, że można sporządzić z 1 kilograma mrożonych filetów około 8 kebabów, to sporządzanie przez skarżącego 7 kebabów mieści się w tej wielkości. Innymi słowy 7 kebabów to także około 8. Nie jest także przekonujące stanowisko organów jeżeli chodzi o ustalenie średniej ilości kebabów wskazywanej przez pracowników skarżącego. Dane podawane przez pracowników są orientacyjne podawane w przybliżeniu. Uwzględniając najniższe podawane przez nich wartości uzyskujemy średnią 7,25 kebaba z jednego kilograma filetów z kurczaka.

Nie może mieć także w sprawie decydującego znaczenia fakt karania mandatami karnymi za wykroczenia skarbowe polegające na niezaewidencjonowaniu sprzedaży w kasie fiskalnej bądź niewydaniu paragonu. Przede wszystkim tylko świadek M.S. potwierdziła jednoznacznie, że była karana w 2008 r. mandatem karnym. Z kolei świadek N.P. wskazała, że prawdopodobnie była karana w 2008 r. Pozostali świadkowie potwierdzili wprawdzie fakt ukarania mandatem karnym lecz nie potrafili wskazać w którym roku miało to miejsce.

Mając na uwadze powyższe spostrzeżenia Sąd uchylił powyższe decyzje i poprzedzające je decyzje organu I instancji oraz określił, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Uchylając decyzje jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd przyjął, iż w trakcie postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Orzeczenie o niewykonywaniu uchylonej decyzji Sąd wydał na podstawie art. 152 p.p.s.a.

W dalszym postępowaniu organ uwzględni uwagi zawarte w niniejszym orzeczeniu.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzano od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego P.W. kwotę 2.907 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą to kwotę składają się uiszczone wpisy w wysokości 1.100 zł, opłata od pełnomocnictw 187 zł, a także koszty zastępstwa procesowego 1.620 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.