Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2626646

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 7 lutego 2019 r.
I SA/Po 997/18
Doręczenie decyzji podatkowej małżonkom.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński.

Sędziowie WSA: Katarzyna Wolna-Kubicka, Barbara Rennert (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok

I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) r., nr (...);

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz strony skarżącej kwotę 207,- zł (dwieście siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) listopada 2018 r. B. W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) października 2018 r. nr (...), utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z (...) lipca 2018 r. nr (...) (...), wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r.

Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której w dniu (...) stycznia 2018 r. B. W. złożył Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, deklarując do opodatkowania w zakresie hali garażowej położonej w P. przy ul. (...) (hala garażowa): grunty pozostałe o powierzchni 9,55 m˛ oraz budynki pozostałe o wysokości od 1,4 do 2,2 m o powierzchni użytkowej 36 m˛. Nadto wskazał jako datę nabycia: VI 2017 r., wyjaśniając, że wówczas doszło do założenia księgi wieczystej oraz zaznaczył, że nieruchomość stanowi współwłasność i jako drugiego podatnika wskazał D. W.

Postanowieniem z (...) marca 2018 r. organ pierwszej instancji włączył "do postępowania" pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z (...) czerwca 2015 r., przedstawiające czynności kontrolne dokonane w ww. hali garażowej w dniu (...) maja 2015 r., podczas których dokonana pomiarów hali. W piśmie Inspektor zaznaczył, że zasadnicza wysokość kondygnacji wynosi ok. 2,68 m oraz wskazał pomiary dokonane w innych miejscach, szczegółowo zaznaczając "miejscowe zaniżenia". Do akt administracyjnych Prezydent dołączył również wydruk komputerowy "Lokale w Ewidencji Gruntów i Budynków" z zaznaczonym lokalem niemieszkalnym będącym własnością B. i D. małżonków W. oraz notatkę z badań księgi wieczystej. Następnie, decyzją z (...) lipca 2018 r., ustalił B. W. wymiar podatku od nieruchomości na kwotę (...) zł. Jako "pozostałe strony postępowania" wskazał D. W. Uzasadniając decyzję zaznaczył, że wydał ją na podstawie złożonej Informacji o nieruchomościach oraz powołał się na dane wynikające z włączonego do akt pisma Inspektora, z którego wynika, że wysokość kondygnacji hali garażowej w świetle wynosi powyżej 2,20 m, co potwierdzają również zapisy ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, iż całkowita powierzchnia użytkowa hali garażowej wynosi 1.691,10 m˛. Zatem za przedmiot opodatkowania przyjął pozostałe budynki o wysokości w świetle powyżej 2,2 m o powierzchni 36 m˛ oraz pozostałe grunty o powierzchni 9,54 m˛.

W złożonym w ww. decyzji odwołaniu skarżący, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucił decyzji naruszenie: art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 mama 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm.; dalej: "P.g.k."), art. 187 § 1 w zw. z art. 122, art. 191 § 1 w zw. z art. 122 oraz 187 § 1, art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa").

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po dołączeniu do akt komputerowego wydruku "Lokali w Ewidencji Gruntów i Budynków" i rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Powołując się na art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, ust. 4a, ust. 5, art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1, ust. 5-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 z późn. zm.; dalej: "u.p.o.l."), Kolegium wyjaśniło, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają dla organu podatkowego charakter bezwzględnie wiążący i nie mogą być przez niego samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. Organ podatkowy nie może zatem prowadzić postępowania dowodowego w celu samodzielnego ustalania powierzchni użytkowej garażu wielostanowiskowego.

SKO wskazało, że sporna hala garażowa ma powierzchnię 1.691,10 m˛ - taka powierzchnia została ujawniona w ewidencji i jest wiążąca dla organów podatkowych przy wymiarze podatku od nieruchomości. Nie mają zatem w tym zakresie znaczenia okoliczności podnoszone w odwołaniu, bowiem organ podatkowy nie mógł przeprowadzić dowodów w celu ustalenia wysokości hali garażowej i jej powierzchni użytkowej, w szczególności oględzin tego lokalu. Tym samym podstawa opodatkowania została właściwie ustalona i w konsekwencji prawidłowo obliczona wysokość podatku. Nadto, organ pierwszej instancji właściwie przyjął, że podatek od nieruchomości powinien być naliczany począwszy od kwietnia 2017 r., a zatem za 9 miesięcy 2017 r., co wynika z art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2017 r. poz. 1007 z późn. zm.), gdyż wniosek o dokonanie wpisu w księdze wieczystej został złożony (...) marca 2017 r.

W skardze na ww. decyzję podatnik, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił jej naruszenie:

1. art. 21 ust. 1 P.g.k. przez przyjęcie, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, odnoszące się do powierzchni użytkowej lokali, są niepodważalnym dowodem,

2. art. 187 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej przez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego,

3. art. 191 § 1 w zw. z art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez dokonanie dowolnej oceny dowodów.

Odnosząc się do naruszenia art. 21 ust. 1 P.g.k. skarżący podkreślił, że od zasady związania organu danymi z ewidencji są wyjątki i taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że dane z ewidencji można podzielić na dwie kategorie: bezwzględnie wiążące (dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków) i o względnej mocy wiążącej (dane, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana).Ta druga kategoria może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Tym samym zaaprobowanie stanowiska organu oznaczałoby w istocie pominięcie przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l., który nakazuje powierzchnię pomieszczeń, ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zaliczać do powierzchni użytkowej budynku lub jego części w 50%. Podstawa opodatkowania powinna zatem zostać ustalona nie w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, lecz na podstawie fizycznego obmiaru powierzchni hali garażowej z uwzględnieniem jej wysokości. Natomiast organ w toku postępowania podatkowego w oparciu o dozwolone środki dowodowe winien ustalić powierzchnię użytkową lokalu podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie skarżącego, organ wbrew regułom postępowania podatkowego, nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego, będącego podstawą zastosowania prawa materialnego. W hali garażowej znajdują się elementy infrastruktury, w postaci podciągów, instalacji elektrycznej, hydraulicznej, wodno-kanalizacyjnej, przeciwpożarowej itp. Organ nie ustalił i nie wyjaśnił, czy elementy te mają charakter konstrukcyjny, czy poprzez ewentualne włączenie w konstrukcję pomieszczenia mają wpływ na jego nieincydentalną wysokość, co ma istotne znaczenie dla prawidłowego i uzasadnionego zastosowania prawa materialnego w postaci art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Dla celów podatkowych istotne znaczenie ma bowiem nie tyle wysokość kondygnacji jako takiej lecz wysokość kondygnacji w "świetle", co może oznaczać, że chodzi o wysokość prześwitu między dwiema płaszczyznami. SKO nie przeprowadziło w powyższym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do włączenia pisma z (...) czerwca 2016 r. Tym samym wykluczył możliwość zastosowania przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Skarżący podkreślił, że organ nie jest uprawniony do oceny dowodów według "swego widzimisię". Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego w wymaganym zakresie.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale zasadniczo z innych przyczyn niż te, które zostały w niej podniesione. Stosownie bowiem do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, ma obowiązek uwzględnić także te istotne naruszenia prawa, których skarga podatnika nie wymienia.

Na obecnym etapie sądowej kontroli legalności pierwszorzędne znaczenie ma kwestia podmiotów opodatkowania i adresatów decyzji podatkowej. Tym samym ocenę prawną należy rozpocząć od przypomnienia treści art. 3 ust. 4 u.p.o.l., który stanowi, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Tym samym w przypadku współwłasności (współposiadania) podatnikami podatku od nieruchomości są, co do zasady, wszyscy współwłaściciele (współposiadacze). Na wszystkich z nich ciąży solidarnie obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego będącego przedmiotem współwłasności (współposiadania) co oznacza, że organ podatkowy może żądać uiszczenia całości lub części podatku od nieruchomości od kilku z nich lub każdego z osobna, a uiszczenie podatku od nieruchomości przez któregokolwiek z nich zwalnia pozostałych z obowiązku. Jednocześnie aż do uiszczenia całej kwoty należnego podatku od nieruchomości od nieruchomości lub obiektu budowlanego będącego przedmiotem współwłasności (współposiadania), wszyscy współwłaściciele (współposiadacze) pozostają zobowiązani (por. art. 91 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 366 k.c.). Powyższe oznacza, że każdy ze współwłaścicieli nieruchomości, bez względu na to z jakiej części nieruchomości oraz w jaki sposób faktycznie korzysta, pozostaje osobiście odpowiedzialny za całość powstałego zobowiązania podatkowego, z zastrzeżeniem, że jego uiszczenie przez jednego ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych (por. wyrok WSA w Rzeszowie w z 13 grudnia 2011 r., I SA/Rz 717/11 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to również, że organy podatkowe nie ustalają podatku od nieruchomości częściowo poszczególnym współwłaścicielom będącym osobami fizycznymi. Decyzje ustalające wysokość podatku od nieruchomości dotyczą całej nieruchomości (bez wyszczególniania udziałów współwłaścicieli) i doręczane są wszystkim współwłaścicielom. W wyroku z 24 kwietnia 2013 r. (I SA/Sz 927/12) WSA w Szczecinie wskazał, że "jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność, to postępowanie winno toczyć się z udziałem wszystkich współwłaścicieli i kończyć się decyzją stwierdzającą solidarny obowiązek podatkowy wobec wszystkich współwłaścicieli. Nie można w jednej decyzji adresowanej do konkretnej osoby opodatkować udziału we własności gruntu. W postępowaniu podatkowym za strony należy uznać wszystkich właścicieli części ułamkowych działek i to do nich powinna być skierowana decyzja wymiarowa dotycząca tych gruntów. W takiej sytuacji będą oni ponosić solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe dotyczące całej nieruchomości".

Powyższe dotyczy także współwłaścicieli będących małżonkami, w tym małżonkami pozostającymi w rozdzielności majątkowej. W rozumieniu art. 3 ust. 4 u.p.o.l. współwłaścicielami (współposiadaczami) są, między innymi: małżonkowie - w stosunku do nieruchomości (obiektów budowlanych) stanowiących ich współwłasność łączną (a więc nieruchomości oraz obiekty budowlane wchodzące w skład majątku wspólnego małżonków) oraz współwłasność ułamkową. Tym samym nie są oni łącznie zobowiązani do zapłacenia podatku od nieruchomości stanowiących, zarówno ich współwłasność, jak i odrębną własność każdego z nich. Każdy z małżonków powinien więc otrzymać egzemplarz decyzji podatkowej na nieruchomość wchodzącą w skład majątku małżeńskiego. W decyzji wymiarowej dotyczącej nieruchomości wspólnej, sporządzonej w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, powinni być wykazani obydwoje małżonkowie jako podatnicy, a podatek w jednej kwocie (bez podziału). Decyzja ta powinna być doręczona małżonkom - podatnikom odrębnie. Praktyka wymierzania podatku od nieruchomości w jednej decyzji doręczanej dowolnemu małżonkowi jest niezgodna z wymogami ustawy Ordynacja podatkowa. Każdy z małżonków powinien bowiem otrzymać decyzję odnoszącą się do nieruchomości wchodzącej w skład majątku małżeńskiego. Podobnie sądy administracyjne uznały w sprawach o sygn.: II FSK 244/06, I SA/Ol 579/08, I SA/Ol 593/09, I SA/Sz 874/06, III SA/Po 318/10, I SA/Sz 213/13 (szerzej P. Borszowski, Współwłaściciele jako podatnicy podatku od nieruchomości, System informacji prawnej LEX; L. Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2012 r., str.240 - 241).

Ponadto mając na uwadze liczne orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyroki w sprawach III SA/Po 318/10, III SA/Po 206/10, I SA/Gl 17/09, I SA/Lu 754/07, I SA/Kr 453/07, I SA/Bk 368/07, III SA/Po 617/12, I SA/Kr 1559/12, I SA/Lu 1237/13, I SA/Sz 531/13, I SA/Po 768/18) za utrwaloną wymaga uznać rozważaną wyższej relację między art. 3 ust. 4 u.p.o.l. a art. 92 § 1 i art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą w przypadku nieruchomości pozostającej we współwłasności, wszyscy współwłaściciele powinni być adresatami jednej decyzji, w której wysokość podatku od nieruchomości należy ustalić w jednej kwocie. Wszystkim też decyzja ta powinna być doręczona. Skutkiem jej doręczenia jest powstanie zobowiązania podatkowego. W efekcie doręczenia decyzji dochodzi również do solidarnej odpowiedzialności tych współwłaścicieli, którym decyzję doręczono. Odpowiedzialność solidarna wyraża się w tym, że organ może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich współwłaścicieli łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie organu przez któregokolwiek z nich zwalnia pozostałych. Jednak ta solidarna odpowiedzialność podatników musi mieć u podstaw zobowiązanie podatkowe, które powstaje przez doręczenie decyzji ustalającej wszystkim współwłaścicielom - osobom fizycznym, a nie tylko niektórym z nich.

Natomiast, gdyby przyznać organowi uprawnienie do wyboru podatnika i strony postępowania podatkowego z grona współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania rozważanym podatkiem, to pominięci współwłaściciele mieliby prawo domagać się wznowienia takiego postępowania podatkowego. Każdy bowiem ze współwłaścicieli ma pełne prawo, jako podatnik z mocy ustawy podatkowej, wykazywać organowi w prowadzonym postępowaniu okoliczności istotne dla samej zasady opodatkowania oraz dla wysokości zobowiązania podatkowego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że stroną postępowania w kontrolowanej sprawie są B. i D. małżonkowie W., co nie jest w sprawie kwestionowane. Decyzja organu pierwszej instancji została skierowana wyłącznie do B. W. pomimo, że organ zaznaczył w niej, iż "pozostałą" stroną postępowania jest D. W. Decyzję tę doręczono jedynie B. W. Tym samym pominięcie D. W. spowodowało, że decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została skierowana do podatników wyznaczonych przez przepisy materialnego prawa podatkowego, bowiem w rozpatrywanym przypadku oboje małżonkowie W. mają status podatników podatku od nieruchomości, która stanowi ich współwłasność na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej. Przez to powinni być również oboje adresatami decyzji wymiarowej. Ponadto postępowanie organów, w świetle tego, że współwłaściciele są osobnymi podatnikami i jako tacy mają równe prawo do brania czynnego udziału w postępowaniu, narusza art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. D. W. udziału w postępowaniu podatkowym w ogóle nie brała.

Dla powyższych rozważań nie ma znaczenie zawarte w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. zastrzeżenie ust. 4a, który stanowi, że zasady odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w ust. 4, nie stosuje się przy współwłasności w częściach ułamkowych lokalu użytkowego - garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym wraz z gruntem stanowiącym odrębny przedmiot własności. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności. Powyższe zastrzeżenie nie modyfikuje jednak treści art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w stanie faktycznym niniejszej sprawy, albowiem małżonkowie W., jak wynika z załączonej do akt administracyjnych notatki z badania księgi wieczystej nr (...), są współwłaścicielami na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej trzech udziałów (nr (...) - po (...) każdy) we współwłasności nieruchomości będącej halą garażową.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd pragnie wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle art. 21 ust. 1 P.g.k. przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 ). Od zasady tej istnieją wyjątki, wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13. W sytuacji, gdy wyjątki takie nie wystąpią, tak długo, jak długo zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innej powierzchni użytkowej na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości.

Ponadto przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu wykazanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, co wynika z postanowień § 63 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 z późn. zm.; dalej: "u.p.l.") i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 7 u.p.l. przez powierzchnię użytkową lokalu rozumie się powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu (...), a zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.l. obmiaru powierzchni użytkowej lokalu, o której mowa w ust. 1 pkt 7, dokonuje się w świetle wyprawionych ścian. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. Pozostałe zasady obliczania powierzchni należy przyjmować zgodnie z Polską Normą odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie.

Zestawienie art. 4 ust. 2 u.p.o.l. z art. 2 ust. 2 u.p.l. prowadzi do wniosku, że przewidziane w tych przepisach zasady ustalania powierzchni użytkowej lokalu są koherentne. Oba z powołanych przepisów nakazują zaliczać do powierzchni użytkowej 50% powierzchni pomieszczeń o wysokości od 1,40 m do 2,20 m. W orzecznictwie także wskazuje się, że powierzchnia użytkowa pomieszczenia (kondygnacji) wykazywana w ewidencji gruntów i budynków obliczana jest z uwzględnieniem różnych wysokości danego lokalu, według tych samych zasad, do których odwołuje się art. 4 ust. 2 u.p.o.l. (por. wyroki NSA z 25 października 2017 r., II FSK 1475/17 oraz z 12 grudnia 2018 r., II FSK 3291/16).

Należy również wyjaśnić, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe. Udział taki zasadniczo nie odpowiada (w przeliczeniu na metry kwadratowe) powierzchni konkretnego miejsca postojowego użytkowanego przez stronę w tymże garażu w ramach podziału do użytkowania (quoad usum). Powierzchnia garażu wynikająca z tego udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zawsze większa niż samego miejsca postojowego, gdyż obejmuje również np. ciągi komunikacyjne w garażu. Okoliczność, że podatnik ma prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego w ramach wspomnianego podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności, nie zwalnia go z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu samego faktu bycia współwłaścicielami lokalu garażowego, rozumianego w sposób abstrakcyjny (wyrok NSA z 25 października 2017 r., II FSK 1541/17).

Należy przypomnieć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i poprzednio organ pierwszej instancji, uzasadniając wydane przez siebie decyzje, powołały się na dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Jednakże w aktach administracyjnych dokumentu takiego brak. Znajduje się w nich jedynie komputerowy wydruk ze strony internetowej zatytułowany "Lokale w Ewidencji Gruntów i Budynków" odnoszący się do udziałów różnych osób w lokalu niemieszkalnym na ul. (...) Na wydruku tym widnieje adnotacja, że nie może on być traktowany jako wiążący dokument w postępowaniu administracyjnym. Nadto wyszczególniono w tym wydruku jedynie dwa a nie trzy udziały będące współwłasnością małżonków W. Skoro organ podatkowy twierdzi, że decydujące znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania mają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, to dokument w postaci wypisu z tej ewidencji, przedstawiający przedmiot opodatkowania, jest zobowiązany dołączyć do akt sprawy. Dopiero wówczas możliwe będzie skontrolowanie dokonanych przez organ ustaleń w zakresie przedmiotu opodatkowania objętego kontrolowanym postępowaniem.

Sumując powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że opisane wyżej uchybienia proceduralne skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej. W związku z powyższym w toku powtórnego postępowania obowiązkiem organów będzie przeprowadzenie postępowania podatkowego po ustaleniu prawidłowego grona podatników, a tym samym stron postępowania i adresatów decyzji podatkowej, jak również do uzupełnienia materiału dowodowego o dokument stanowiący wypis z ewidencji gruntów i budynków - zgodnie z przedstawionym wyżej stanowiskiem prawnym.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji, orzekając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.