Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 706272

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 12 maja 2010 r.
I SA/Po 982/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska.

Sędziowie: NSA Włodzimierz Zygmont (spr.), WSA Katarzyna Wolna-Kubicka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2010 r. sprawy ze skargi Spółka A. N. B., B.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, marzec, czerwiec-sierpień, październik-grudzień 2005 r. oddala skargę (-) K.Wolna-Kubicka (-) M.Skwierzyńska (-) W.Zygmont

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., decyzją z dnia 18.05.2009 Nr (...), wydaną na podstawie:

-

art. 21 § 1 pkt 1, § 3, § 3a art. 23 § 2, art. 193 § 2, 4 i 6 oraz art. 290 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. - Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.),

-

art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 2 art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 86 ust. 2 pkt 4, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o PTU),

-

§ 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.; dalej: rozporządzenie),

określił "A" N. B., B. B. (do 16 czerwca 2008 r. "B" S.C. B. i N. B.) w P., której przedmiotem działalności w 2005 r. było świadczenie usług transportowych na terenie kraju i poza granicami,

zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za miesiące: styczeń, marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, październik, grudzień 2005 r. oraz określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc listopad 2005 r., w kwotach wymienionych w sentencji decyzji wymiarowej.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ujawniono nieprawidłowości mające wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r., a mianowicie, że spółka:

1.

nie udokumentowała oraz nie zaewidencjonowała w rejestrach sprzedaży VAT oraz w deklaracjach VAT-7 za miesiące listopad i grudzień 2005 r. obrotu i podatku należnego w łącznej kwocie (...):

-

ze sprzedaży towarów (ciągników) i

-

za wykonania usługi transportowej

2.

zaniżyła w miesiącu sierpniu 2005 r. wartość sprzedaży opodatkowanej netto o kwotę (...) oraz kwotę podatku należnego o wartość (...) ((...) - (...)), co wynika z różnicy pomiędzy podsumowaniem zapisów w rejestrze sprzedaży za sierpień 2005 r., a treścią deklaracji VAT-7 za sierpień 2005 r.,

3.

niezasadnie zaewidencjonowała w rejestrach zakupów VAT za miesiąc marzec 2005 r., czerwiec 2005 r" sierpień 2005 r., październik 2005 r. oraz deklaracjach VAT faktur dokumentujących wydatki, które nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów (art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w prowadzonej działalności, a dotyczące:

-

usług marketingowo - logistycznych,

-

wniosków o dotacje PARP,

-

biznesplanu do dotacji,

-

przygotowania dokumentacji dotacji unijnych, oraz

-

podatek VAT naliczony do odliczenia

4.

niezasadnie, bo nie posiadając dowodu zakupu, ujęła w rejestrze zakupu VAT i deklaracji VAT-7 sporządzonej za miesiąc styczeń 2005 r. zakup o wartości netto (...) i podatek VAT naliczony do odliczenia w kwocie (...),

5.

zawyżyła w miesiącu lipcu 2005 r. kwotę podatku naliczonego do odliczenia w wysokości (...) (wg wyliczenia: (...) - (...)) bowiem:

-

z podsumowania rejestru zakupów VAT za miesiąc lipiec 2005 r. wynika, że wartość zakupów opodatkowanych wynosi (...), kwota podatku naliczonego wynosi (...), kwota zakupów opodatkowanych stawką 0% wynosi (...) oraz kwota zakupów, za które nie przysługuje odliczenie wynosi (...). Z kolei w rejestrze korekt zakupów VAT za miesiąc lipiec 2005 r. w poz. 899 ujęto fakturę korygującą z dnia 29 lipca 2005 r. nr (...) zmniejszającą wartość zakupów opodatkowanych o kwotę (...) i podatek naliczony do odliczenia o kwotę (...). Zatem łączna kwota podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego za lipiec 2005 r. wynosi (...) ((...) - (...)).

Natomiast w deklaracji VAT-7 za miesiąc lipiec 2005 r., otrzymanej od Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., do którego deklaracja ta została złożona, ujęto podatek naliczony w kwocie (...).

6.

nie wykazała w rejestrach VAT oraz w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2005 r. dokonanych nabyć wewnątrzwspólnotowych.

Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji stwierdził, że spółka nieprawidłowo prowadziła rejestry zakupu VAT za miesiące styczeń, marzec, czerwiec, sierpień, październik i grudzień 2005 r. oraz rejestry sprzedaży VAT za miesiące listopad i grudzień 2005 r. stanowiące podstawę sporządzenia deklaracji podatkowych VAT-7 za te miesiące, co spowodowało zaniżenie podatku należnego VAT na łączną kwotę (...) oraz zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia o wartość (...).

Zgodnie natomiast z art. 193 § 2, 4 i 6 w związku z art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej organ kontroli prowadzonych przez spółkę rejestrów \/AT w zakresie ewidencjonowania zakupów opodatkowanych i kwot podatku naliczonego za miesiące: styczeń, marzec, czerwiec, sierpień, październik i grudzień 2005 r. oraz rejestrów sprzedaży VAT w zakresie podstawy opodatkowania i podatku należnego za miesiące listopad i grudzień 2005 r., nie uznał za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, gdyż nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego.

Dysponując jednak dowodami źródłowymi oraz zeznaniami strony i świadków organ kontroli odstąpił w myśl art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Do rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. przyjął dane wynikające z przedłożonej przez spółkę dokumentacji podatkowej i skorygowano je o ujawnione w toku postępowania nieprawidłowości, mające swoje oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

W odwołaniu podatnicy wnieśli o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, której zarzucili naruszenie art. 180 § 1, art. 187 § 3, art. 191 i 192 Ordynacji podatkowej oraz art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. - Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: ustawa o p.d.o.f.).

W odwołaniu podatnik stwierdził, że spółka nie sprowadziła żadnych maszyn rolniczych z Wielkiej Brytanii, a kontrolujący nie mając żadnych dowodów przypisali ich firmie zakup dwóch ciągników.

Podatnik twierdził także, iż organ pierwszej instancji naruszył zasadę suwerenności działalności gospodarczej, jak również podstawowe prawa człowieka oraz art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej, gdyż przyjął hipotetyczne wyliczenia co do wartości usługi transportu ciągników dla L. G. Podkreślił, że transport ten był bezpłatny z uwagi na fakt, że cały transport był już opłacony przez kontrahenta, dla którego dostarczano zlecony towar na terytorium Wielkiej Brytanii. Wywodził, że nie można narzucić do pobrania opłaty, skoro kurs samochodu został opłacony w obie strony, a zabranie towaru po koleżeńsku nie wiąże się z koniecznością dodatkowej opłaty. Nazwał to ingerencją organów podatkowych w swobodę działalności gospodarczej.

Podatnik twierdził ponadto, że na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o PTU miał prawo do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego z faktur dokumentujących wykonanie usług marketingowo-logistycznych, usług polegających na napisaniu wniosków o dotacje PARP oraz przygotowania dokumentacji dotacji unijnych.

Dyrektor Izby Skarbowej w P., decyzją z dnia (...) Nr (...), wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 18 maja 2009 r. nr (...).

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że nie ma podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym do stwierdzenia, że kontrolujący naruszyli art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tymi przepisami organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a okoliczności faktyczne mogą być uznane za udowodnione, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Organ kontroli skarbowej na każdym etapie postępowania podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wnikliwie rozpatrzył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, ponadto, na każdym etapie postępowania podatnik miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W toku prowadzonego postępowania działano zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej i w myśl art. 122 Ordynacji podatkowej podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Zdaniem organu podatkowego nie można zgodzić się z zarzutem, że organ kontroli skarbowej naruszył zasady swobody gospodarczej, poprzez ingerencję w prowadzoną działalność gospodarczą (w tym próba wkroczenia w tajemnice handlowe firmy), wykraczającą poza zakres ustawowy, co wyczerpuje znamiona art. 180 § 1 i art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a według art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie. Podatnik nie wskazał, jakie dowody pominięto w ustalaniu stanu faktycznego sprawy, czy też, jakich faktów znanych organowi z urzędu nie zakomunikowano stronie, czy też, jakich dowodów nie przeprowadzono. Podatnik nie przedkładając dowodów wykonania kwestionowanych usług, nie może zasłaniać się tajemnicą handlową, bo organy skarbowe i podatkowe obowiązuje tajemnica skarbowa, co do danych uzyskanych w toku postępowania podatkowego i kontrolnego.

Bezpodstawny jest, w ocenie organu podatkowego, zarzut, że kontrolujący nie mając żadnych dowodów przypisali spółce zakup dwóch ciągników, jak i twierdzenie, że spółka nie sprowadziła żadnych maszyn rolniczych z Wielkiej Brytanii.

Podjęto działania w zakresie pozyskania wszelkich dowodów w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie nabyć wewnątrzwspólnotowych dokonanych przez spółkę.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. udostępnił informacje z systemu \/IES, przesłuchano wspólnika spółki N. B., który zeznał między innymi, że z paru firm odbierał dla L. G. sprzęt rolniczy, ale że nie dokonywał na terenie Wielkiej Brytanii żadnych płatności za towary wyszczególnione w informacji VIES. Przesłuchano również drugiego wspólnika spółki B. B., która zeznała, że jest zaskoczona faktem, że spółka jest ujęta w systemie VIES.

Uzyskano od brytyjskich służb skarbowych informacje i dowody w postaci rachunków oraz dokumentów CMR wystawionych przez kontrahenta brytyjskiego na rzecz spółki "B", po czym ponownie przesłuchano N.B. na okoliczność dokonanych nabyć wewnątrzwspólnotowych.

Po okazaniu mu rachunku z dnia 14 grudnia 2005 r. nr (...) na zakup traktora "Massey Ferguson 3095" zeznał on:" nie dokonałem zakupu tego sprzętu rolniczego na potrzeby własne bądź prowadzonej działalności. Danych mojej firmy użyczyłem L. G., (...), w celu podania danych firmy, która będzie odbierać sprzęt, a potrzebnych sprzedawcy brytyjskiemu, a także dla potrzeb podania danych dla sprzedawcy brytyjskiego w celu wystawienia rachunku. W transporcie sprzętu z Wielkiej Brytanii do Polski pomagał mi L.G.."

Po okazaniu rachunku z dnia 7 grudnia 2005 r. nr 2003 na kolejnego zakup traktora na rzecz spółki "B" zeznał: "nie dokonałem zakupu, natomiast najprawdopodobniej dokonał tego zakupu J.K. (....). Przed tym faktem zapoznałem J. z G., gdyż obaj handlowali traktorami, jeden drugiemu kupował lub jeden drugiemu sprzedawał. Dane mojej firmy najprawdopodobniej podał G. Transportu towaru dokonała firma "C" z P. L.."

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w C., przesłuchał w dniu 6 marca 2009 r. w charakterze świadka L. G., który na pytanie, czy w 2005 r. dokonał na terenie Wielkiej Brytanii zakupu traktora "Massey Ferguson 3095", od firmy "D", posługując się przy zakupie nazwą firmy "B" K, po okazaniu kopii rachunku kontrahenta brytyjskiego z dnia 14 grudnia 2005 r. oraz kopii listu przewozowego z dnia 17 grudnia 2005 r., zeznał: "Nie zakupiłem traktora "Massey Ferguson 3095" na podstawie okazanych dokumentów. O ile pamiętam w tej transakcji mogłem uczestniczyć jako tłumacz telefonicznie przy ustalaniu daty załadunku. Bezpośrednio z farmerem dokonującym sprzedaży nie kontaktowałem się".

Na pytanie, czy świadek dokonał zakupu na terenie Wielkiej Brytanii kolejnych dwóch ciągników, marki "Ursus 4514 Turbo" i "Massey-Ferguson 3075" od firmy: "E", posługując się przy zakupie także danymi firmy "B", K. i po okazaniu kopii rachunku oraz listu przewozowego, świadek zeznał: "Okazane dokumenty widzę po raz pierwszy. Wcześniej ich nie widziałem. Potwierdzam, iż zakupiłem wymienione na fakturze ciągniki (...). Zakupu dokonywałem bezpośrednio od farmera (...). Od tego samego farmera zakupiłem agregat uprawowo-siewny. Ciągniki i agregat kupiłem za gotówkę. Zapłaciłem około (...). Ciągnik i agregat przewożono do Polski transportem firmy "A" N.B., B. B. Za transport nie płaciłem. Zakupione ciągniki i agregat nadal użytkowane są w gospodarstwie mojego brata."

Natomiast przesłuchany w dniu 12 marca 2009 r. K. J. podał, że w 2005 r. miał zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie handlu i usług. Od listopada 2004 r. jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT UE. Działalność gospodarczą nieprzerwanie prowadzi od 1993 r. i zeznał: "W 2005 r. nie dokonałem zakupu na terenie Wielkiej Brytanii ciągnika "Massey-Ferguson 3080" od tamtejszej firmy "F", posługując się nazwą firmy N. B. "B" K. Nadmieniam, że w 2005 r. nie przebywałem na terenie Wielkiej Brytanii. (...) Pana N. B. znam osobiście. Wyjaśniam, że po otrzymaniu wezwania od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na przesłuchanie w charakterze świadka skontaktowałem się telefonicznie z B. Wyjaśniłem z nim, że nie dokonywałem zakupu ciągnika, a... B. przypomniał sobie, kto faktycznie zakupił w 2005 r. ciągnik "Massey Ferguson" na terenie Wielkiej Brytanii i zadeklarował mi, że fakt ten wyjaśni organowi kontrolnemu."

W dniu 1 kwietnia 2009 r. ponownie przesłuchano N. B. na okoliczność nabyć wewnątrzwspólnotowych, który na tle zeznań G. zeznał: że przywoził traktor "Massey Ferguson 3095" zakupiony od firmy "D" na podstawie rachunku z dnia 14/12/2005, nr (...) za wartość (...), wystawionego na rzecz "B", lecz go nie kupował.

Natomiast na tle zeznań K. J. zeznał, co do traktora "Massey-Ferguson" zakupionego od firmy "F", na podstawie rachunku z dnia 7 grudnia 2005 r. nr 2003 za wartość (...), wystawionego na rzecz "B" K., że nie jest w stanie w stu procentach wyjaśnić tego faktu, najprawdopodobniej kupował go kuzyn L. G. dla swojego wujka, lecz nie pamięta nazwiska, imienia i adresu tej osoby.

Oceniając zgromadzone powyżej dowody Dyrektor Izby Skarbowej w P. nie dał wiary zeznaniom podatnika, nie dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz sprzedaży w kraju powyższych ciągników. Uznał za wiarygodne dowody w postaci informacji otrzymanych od brytyjskiej administracji podatkowej za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji Podatkowej w Koninie, informacji z systemu VIES oraz z zeznań świadków, o których mowa w sprawie, oraz rachunków i dokumentów CMR wystawionych dla podatnika przez kontrahenta brytyjskiego. Praktycznie, prawie wyłączne znaczenie w postępowaniu podatkowym, ma ustalanie elementów stanu faktycznego na piśmie w określonej przepisami prawa formie. Podatnicy nie przedłożyli żadnych dowodów świadczących o tym, iż to nie oni nabyli dwa powyższe ciągniki. Zeznań podatników nie potwierdzili przesłuchani świadkowie, stanowisku podatników zaprzeczają treści pozyskanych dowodów bezpośrednich.

W ocenie organu odwoławczego pozwalało to na przyjęcie, że spółka nie udokumentowała oraz nie zaewidencjonowała w rejestrach sprzedaży VAT oraz deklaracjach \/AT-7 za miesiące listopad i grudzień 2005 r. sprzedaży i podatku należnego, a mianowicie w miesiącu grudniu 2005 r. nie wykazano obrotu ze sprzedaży nabytych w Wielkiej Brytanii dwóch ciągników, których wartość sprzedaży przyjęto wg wyliczenia:

-

"Massey-Ferguson 3080": nabyty w dniu 7 grudnia 2005 r., nr rachunku 2003, za kwotę (...) - wg kursu średniego NBP z dnia wystawienia rachunku netto kwota - (...) ((...)) x 5.6.729 zł) i podatek VAT w kwocie (...) ((...) X 22%),

-

"Massey-Ferguson 3095": nabyty 14 grudnia 2005 r. faktura SFM 69, za kwotę (...) - wg kursu średniego NBP z dnia wystawienia rachunku netto kwota (...) ((...) x 5,6.458 zł), podatek VAT w kwocie (...) ((...) X 22%).

Zatem niezaewidencjonowany obrót ze sprzedaży dwóch ciągników wynosi (...) netto ((...) +(...)) oraz należny podatek VAT według stawki, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT wynosi (...) ((...) x 22%).

Bezpodstawny, zdaniem organu podatkowego, jest zarzut hipotetycznego wyliczenia wartości wykonanej przez spółkę usługi transportowej dwóch ciągników dla L. G. z miejscowości - siedziby sprzedawcy (Wielka Brytania) do miejscowości B.

Spółka nie wykazała w rejestrach sprzedaży VAT oraz deklaracji VAT-7 obrotu z tytułu zrealizowanej usługi przewozu dwóch ciągników marki "Ursus 4514 Turbo" i "Massey-Ferguson 3075, na rzecz L. G., nabytych przez niego w Wielkiej Brytanii, co dokumentuje rachunek zakupu nr 7422 z dnia 21 listopada 2005 r., a których przewóz przez spółkę dokumentuje list przewozowy CMR z dnia 30 listopada 2005 r.

Zeznając w dniu 29 sierpnia 2008 r. N. B. podał, że z paru firm odbierał dla L. G. sprzęt rolniczy. Fakt ten potwierdził również świadek L. G. podczas przesłuchania w dniu 6 marca 2009 r. mówiąc, że zakupiony przez niego ciągnik i agregat uprawowo-siewny przewieziono bezpłatnie do Polski transportem firmy "B".

Ponownie przesłuchany w dniu 1 kwietnia 2009 r., N.B. zeznał, że za wykonaną usługę przewozu ciągników dla L. G., spółka nie wystawiła faktury VAT i nie pobrała wynagrodzenia.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że firma "B" w 2005 r. wykonała tę usługę.

Niezaewidencjonowany obrót z tytułu wykonanej usługi transportowej wynosi (...) euro (wg wyliczenia: 2.156 km X 1 euro). Do wyliczenia odległość z miejsca zakupu do miejsca dostawy, czyli z miejscowości Week ST. Mary, Devon, Wielka Brytania do miejscowości B., woj. lubelskie, oraz stosowaną przez spółkę stawkę brutto za 1 km przewozu wskazaną przez N.B. podczas przesłuchania w dniu 1 kwietnia 2009 r.

Bezzasadny jest zarzut ingerencji w swobodę działalności gospodarczej, bowiem w okolicznościach faktycznych tej sprawy, nieodpłatne świadczenie usług traktuje się jako odpłatne świadczenie usług.

Przepis art. 8 ust. 2 ustawy o PTU zalicza nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towaru na cele osobiste podatnika, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeśli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jako odpłatne świadczenie usług.

W związku z tym usługa transportu dla kolegi bez pobrania należności podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, i nie ma tu mowy o ingerencji organów podatkowych w swobodę działalności gospodarczej. Wobec powyższego spółka zaniżyła w miesiącu listopadzie 2005 r. wartość obrotu o wspomnianą wyżej kwotę (...) oraz podatek należny o kwotę (...).

Bezpodstawny jest zarzut skierowany przeciwko odmówieniu spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wykonanie usług marketingowo-logistycznych, usług polegających na napisaniu wniosków o dotacje PARP oraz przygotowania dokumentacji dotacji unijnych na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o PTU, w związku z czym zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy o p.d.o.f., także jest bezpodstawny.

Spółka zaewidencjonowała na podstawie faktur wystawionych przez "G" sp.kom. w K., w rejestrach zakupu VAT nabycie:

-

usługi marketingowej, logistycznej wynikającej z faktury VAT z dnia 20 marca 2005 r. o dwóch numerach (...), (...) na wartość netto (...) i podatek VAT (...), powyższą fakturę ujęto w poz. 309 rejestru zakupów VAT za miesiąc marzec 2005 r.,

-

usług polegających na napisaniu wniosków o dotacje PARP oraz biznesplan do dotacji, wynikających z faktury VAT z dnia 30 czerwca 2005 r. nr (...) na wartość netto (...) i podatek VAT (...), powyższą fakturę ujęto w poz. 782 rejestru zakupów VAT za miesiąc czerwiec 2005 r.,

-

usług polegających na przygotowaniu dokumentacji dotacji unijnych - według strony dotyczące wniosków leasingowych (pismo z dnia 27 sierpnia 2008 r. - dowód nr 11) - wynikającej z faktury VAT z dnia 31 sierpnia 2005 r. nr (...) na wartość netto (...) i podatek VAT (...), wymienioną fakturę ujęto w poz. 1039 rejestru zakupów VAT za miesiąc sierpień 2005 r.

-

usługi marketingowo-logistycznej wynikającej z faktury nr (...) z dnia 31 października 2005 r. o wartości netto (...) i podatek \/AT (...), powyższą fakturę ujęto w poz. 1267 rejestru zakupów VAT za miesiąc październik 2005 r..

Dążąc do ustalenia stanu faktycznego odnośnie powyższych nabyć usług, organ kontroli skarbowej wezwał podatników do złożenia w wyznaczonym terminie pisemnych wyjaśnień dotyczących szczegółowego określenia charakteru i rodzaju usług wykonanych przez "G". Podatnicy, z opóźnieniem, nadesłali odpowiedź, że usługi wykonane były zgodnie z umową Nr 2005/021, którą załączyli do pisma z tym, że bez dowodów potwierdzających dokonanie tych usług. Organ wezwał podatników do przedłożenia w wyznaczonym terminie dowodów świadczących o wykonaniu usług, ale nie przedłożyli żadnych dowodów. Wpłynęła jedynie na piśmie informacja, że faktura nr (...) dokumentuje zakup usług logistycznych od firmy "G", która nie wnosi żadnych konkretnych informacji co do rzeczywistego wykonania przedmiotowej usługi, ani tym bardziej nie stanowi dowodu jej realizacji. Podobnie jest z twierdzeniem co do faktury nr (...), że dotyczy ona przygotowania dokumentacji wniosków leasingowych - a nie jak wynika z faktury - o dotacje unijne. Spółka nie przedstawiła dokumentu, który prostowałby omyłkę w zakresie nazwy przedmiotu usługi, a wobec nieprzedłożenia dowodu na wykonanie tych usług - oświadczenie nie wnosi nic nowego do sprawy.

Organ ponownie przesłuchał w tym zakresie N. B., który w dniu 29 sierpnia 2008 r. zeznał, że:

-

podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz ewidencje dla potrzeb podatku VAT prowadziła sp. kom. "G",

-

usługi polegały na prowadzeniu księgowości firmy, przygotowaniu wniosków o kredyty lub też rozłożenie na raty spłaty rat kredytów przeterminowanych, przygotowanie wniosków do leasingów,

-

usługa polegająca na napisaniu wniosku o dotacje PARP w kwocie (...) oraz biznes-plan w kwocie (...) wynikające z faktury z 30 czerwca 2005 r. nr (...) dotyczyły wniosku dotacji unijnych w zakresie inwestycji i zasobów ludzkich. Wniosek był konsultowany w Oddziale PARP w K. i nie został dwukrotnie zaakceptowany i przyjęty do realizacji. Wobec tego spółka zrezygnowała z dalszych starań o dofinansowanie z tej agencji.

W dniu 29 sierpnia 2008 r. przesłuchano B. B., która zeznała, że w spółce zajmuje się pracami ogólnymi, czyli czynnościami pomocniczymi to jest porządkowaniem dokumentacji oraz, że nie jest zorientowana, na czym polegały usługi marketingowe świadczone przez firmę "G".

W trakcie przesłuchania w dniu 15 stycznia 2009 r. na okoliczność nabyć wewnątrzwspólnotowych N. B. zobowiązał się do przedłożenia dowodów potwierdzających wykonanie wniosków z PARP, biznesplanu, przygotowanie dokumentów dotyczących dotacji unijnych, usług marketingowych i logistycznych do dnia 19 stycznia 2009 r. Do tego dnia również nie przedłożono żadnych dowodów potwierdzających wykonanie wymienionych usług.

W dniu 22 stycznia 2009 r. po raz kolejny wezwano podatników do przedłożenia w dniu 29 stycznia 2009 r. dowodów księgowych i dokumentów między innymi: dowodów potwierdzających wykonanie usług wynikających z faktur nr (...) z dnia 20 marca 2005 r., nr (...) z dnia 31 października 2005 r., świadczonych przez "G", dowodów świadczących o uzyskanych przychodach w związku z poniesionymi kosztami na wymienione usługi, oraz o podanie nazw pozyskanych kontrahentów i wielkości świadczonych na ich rzecz usług; wniosków o dotacje PARP, biznesplanu do dotacji, dokumentacji dotyczącej dotacji unijnych, wynikających z faktur: nr (...) z dnia 30 czerwca 2005 r., nr (...) z dnia 31 sierpnia 2005 r. oraz nazwy i adresy instytucji, do których złożono wnioski. Podatnicy wskazując na choroby, nie wywiązali się z zobowiązań nawet w określonym przez siebie terminie. Dlatego wezwano N. B. do przedłożenia dokumentu potwierdzającego jego chorobę i jego pełnomocnika oraz przebywanie pełnomocnika na rehabilitacji, a w przypadku długotrwałej choroby lub jego rehabilitacji - ponownego ustanowienia nowego pełnomocnika. Podatnik ani jego pełnomocnik nie przedłożyli żadnych dowodów potwierdzających taki stan rzeczy.

Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w K. pismem z dnia 1 kwietnia 2009 r. poinformowała, iż firma pod nazwą "A" N. B., B. B., jak i pod nazwą: "B" s.c. B. i N. B., nie widnieje w żadnym rejestrze danych agencji, w związku z tym nie można potwierdzić, że firma ta składała jakiekolwiek wnioski o dotacje unijne, czy też była klientem Punktu Konsultacyjnego działającego przy Agencji Rozwoju Regionalnego S.A, w K.

Również sprawdzenie transakcji u kontrahenta (wystawcy faktur) to jest w firmie "G" M. J. nie potwierdza wykonania tych usług, jest natomiast tylko potwierdzeniem ujęcia faktur w ewidencji księgowej.

Ponadto, Dyrektor Izby Skarbowej w P. w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym zakresie pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. wezwał podatników do przedłożenia dowodów potwierdzających wykonanie usług marketingowych i logistycznych wynikających z faktur enumeratywnie wymienionych w treści wezwania wystawionych przez "G" M. J. oraz przedłożenia wniosków o dotacje PARP, biznesplanu do dotacji, dokumentacji dotyczących uzyskania dotacji unijnych - zawierających potwierdzenie wpływu do instytucji załatwiających przedmiotowe wnioski, wynikających z faktur: nr (...) z dnia 30 czerwca 2005 r., nr (...), z dnia 31 sierpnia 2005 r. Podatnicy jednak nie przedłożyli żadnych dowodów, o które wnioskował organ odwoławczy.

Zakwestionowane powyżej faktury nie dokumentują czynności, które zostały faktycznie dokonane. W związku z powyższym podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o przepis art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o PTU, z którego wynika, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W świetle tych norm sam fakt posiadania przez podatnika faktur VAT nie przesądza o prawie do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związane jest z rzeczywistym nabyciem towarów i usług, a nie tylko z otrzymaniem faktur, choćby od strony formalnej poprawnych. Podatek naliczony wynikać ma bowiem z tych faktur, które potwierdzają faktyczne nabycie towarów i usług, ponieważ prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał, iż spółce nie przysługiwało prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wobec czego zawyżyła podatek naliczony do odliczenia z powyższych tytułów za miesiąc marzec 2005 r. o kwotę (...), za miesiąc czerwiec 2005 r. o kwotę (...), za miesiąc sierpień 2005 r. o kwotę (...) oraz za miesiąc październik 2005 r. o kwotę (...).

Niezależnie od powyższego spółka zawyżyła za miesiąc styczeń 2005 r. podatek naliczony do odliczenia o kwotę (...). Spółka w poz. 77 rejestru zakupu \/AT za miesiąc styczeń 2005 r. pod datą 31 stycznia 2005 r. dokonała zapisu: numer faktury - 123, opis zdarzenia gospodarczego - usługa marketingowa, nie podano żadnych danych i informacyjnych o sprzedawcy - numeru NIP, nazwy firmy, imienia i nazwiska, adresu. Jako wartość zakupu brutto zaewidencjonowano kwotę (...), jako wartość netto w kolumnie "zakupy opodatkowane służące sprzedaży opodatkowanej" wg stawki 22% - kwotę (...) oraz podatek VAT - w kwocie (...). Pomimo wielokrotnych wezwań spółka nie przedłożyła faktury dokumentującej ten zakup. Spółka nie posiadała zatem żadnego dokumentu stwierdzającego zaistnienie takiego zdarzenia gospodarczego i nie przysługiwało jej prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę (...), wykazaną jako kwotę podatku VAT podlegającą odliczeniu.

W skardze podatnik domagał się całkowitego uchylenia powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P., której - podtrzymując w całości argumentację przedstawianą we wcześniejszych pismach - zarzucił "naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego z jednoczesnym wskazaniem na łamanie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ustawy o PTU i najważniejsze łamanie zasad konstytucyjnych, a w szczególności stawianie się urzędników ponad prawem i narzucanie podmiotom gospodarczym swojej woli niezgodnej z zasadami współżycia społecznego, a zgodnej z naukami Marksa i Engelsa z doktryny, której te instytucje jeszcze się nie wyzwoliły".

Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż poza ogólnymi stwierdzeniami w skardze nie wskazano żadnych faktów, ani też żadnych dowodów, które uzasadniałyby zarzuty skarżącego, co do poczynionych ustaleń faktycznych oraz prawnych w rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją sprawie.

.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów procesowego i materialnego prawa podatkowego.

Niewątpliwie skarga została sformułowana w sposób lakoniczny, a skarżąca spółka nie powołuje przepisów, które w jej ocenie zostały naruszone. Z tego powodu należy poddać ocenie prawidłowość stosowania przez organy prowadzące postępowanie w sprawie zarówno przepisy prawa procesowego, jak i materialnego. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć, czy organy prowadziły postępowanie zgodnie z przepisami postępowania podatkowego i w konsekwencji, czy prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Dopiero ocena w tym zakresie pozwoli na stwierdzenie, czy prawidłowo zastosowane zostały przepisy prawa materialnego.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że w ocenie Sądu organy obu instancji nie naruszyły przepisów art. 122, art. 180 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej. Jedną z głównych zasad postępowania podatkowego jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W zgodzie z takim zakresem obowiązku ustanowionego zasadą ogólną pozostaje brzmienie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej bowiem granicę obowiązku organu wyznacza wprowadzenie wymagania "niezbędności" udziału w czynnościach strony lub innych osób jako elementu kwalifikującego sytuację procesową i głównej przesłanki wezwania. Czynny udział stron i innych uczestników postępowania ma być niezbędny do wyjaśnienia okoliczności składających się na stan faktyczny sprawy lub też wymagających ustalenia okoliczności faktycznych lub prawnych służących rozstrzygnięciu sprawy.

Obowiązek ten ciążący na organach podatkowych (art. 122 Ordynacji podatkowej) i przejawia się w konieczności zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej). Poszukiwanie i ujawnianie dowodów oparte jest na zasadzie legalności, tzn. dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej). Należy przy tym wskazać na jeszcze inną, nie mniej ważną zasadę postępowania podatkowego, a mianowicie zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Zebrany w sprawie materiał dowodowy organ podatkowy ocenia na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia. Ocenie tej podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności. Na prawidłowość tej oceny wskazuje to, czy wyciągnięte przez organ podatkowy wnioski mają logiczne uzasadnienie.

Należy jednak podnieść, że - jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny - art. 122 Ordynacji podatkowej nie oznacza obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003 r., I SA/Gd 1658/00, niepubl.). W wyroku z 15 grudnia 2005 r. I FSK 391/05, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił: "Organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek, zgodnie z art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...) zebrać cały materiał dowodowy, gromadzenie tego materiału nie może jednak polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń, a jedynie tych, które są przedmiotem postępowania dowodowego. Postępowanie to winno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej".

Ustalając fakty mające znaczenie dla sprawy organ obowiązany jest rozważyć wnioski strony. Zwłaszcza gdy organ administracji zaniecha podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, dopuszcza się uchybienia w postępowaniu administracyjnym, skutkującym wadliwość decyzji. Jeżeli więc strona twierdzi, że organ w toku postępowania nie ustalił dostatecznie precyzyjnie stanu faktycznego winna wskazać dowody mogące przyczynić się do jego wyjaśnienia. W takiej sytuacji organ nie jest związany gołosłownym żądaniem dalszego prowadzenia postępowania dowodowego, jeżeli organ zgromadził materiał dowodowy, z którego wynikają istotne dla sprawy okoliczności, a strona nie powołuje dowodów mogących przyczynić się do pełniejszego ustalenia stanu faktycznego lub korekty dokonanych wcześniej ustaleń. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, w ocenie Sądu, orzekające w tej sprawie organy podatkowe nie uchybiły powyższym zasadom i nie naruszyły wymienionych w skardze przepisów prawa.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu orzekającego, w tej sprawie organy podatkowe nie uchybiły powyższym zasadom i nie naruszyły wymienionych w skardze przepisów prawa. W oparciu o dostępny materiał dowodowy organy dokonały - zasadnych w ocenie Sądu - ustaleń faktycznego.

Należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącej spółki organ kontroli skarbowej na każdym etapie postępowania podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wnikliwie rozpatrzył cały materiał dowodowy. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że podatnicy byli wielokrotnie wzywani do organu w celu złożenia wyjaśnień i przedłożenia dowodów na poparcie głoszonych przez siebie tez. Na każdym etapie postępowania podatnicy mieli możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Mimo wezwań organu nie wskazali, jakie dowody pominięto w ustalaniu stanu faktycznego, czy też, jakich faktów znanych organowi z urzędu nie zakomunikowano stronie, czy też, jakich dowodów nie przeprowadzono. Podatnik nie przedkładając dowodów wykonania kwestionowanych usług, nie może zasłaniać się tajemnicą handlową, bo organy skarbowe i podatkowe obowiązuje tajemnica skarbowa, co do danych uzyskanych w toku postępowania podatkowego i kontrolnego. Skoro organy nie były w stanie uzyskać dowodów, potwierdzających fakt wykonania usług, mimo dołożenia wszelkich starań, podatnik dysponując takimi dowodami winien je w toku postępowania przedłożyć. Nie czyniąc tego nie może skutecznie podnosić zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego, gdyż organy dokonały ustaleń w oparciu o materiał dowodowy, który w toku postępowania zdołały uzyskać i w tym zakresie ich postępowaniu nie można zarzucić wadliwości.

Bezpodstawny jest także zarzut, że kontrolujący - nie mając żadnych dowodów - przypisali spółce zakup dwóch ciągników, jak i twierdzenie, że spółka nie sprowadziła żadnych maszyn rolniczych z Wielkiej Brytanii.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy raz jeszcze podkreślić, że organy ustalają stan faktyczny w oparciu o zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy. Fakt wewnątrzwspólnotowego nabycia dwóch ciągników wynika z informacji pochodzących z "Information Exchange System" (tzw. system VIES) udostępnionych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. VIES jest elektronicznym środkiem transmisji dotyczących aktywności numerów VAT, podmiotów zarejestrowanych na terenie UE. Celem systemu jest umożliwienie podmiotom zaangażowanym w dostawy towarów i usług wewnątrz wspólnoty, uzyskania potwierdzenia aktywności numeru VAT danego podmiotu. System ten wykazał aktywność Numeru VAT skarżącego podatnika.

Ponadto, w drodze wymiany informacji podatkowych, uzyskano od brytyjskich służb skarbowych informacje i dowody w postaci rachunków oraz dokumentów CMR wystawionych przez kontrahenta brytyjskiego na rzecz spółki "B". Z dowodów tych bezsprzecznie wynika, że nabywcą towarów była spółka "B". Przeciwne twierdzenia wspólników nie zostały poparte żadnymi dowodami. Organy nie miały więc podstaw, by przyjąć, że zaistniał stan faktycznych odmienny niż wynikających ze zgromadzonych w toku postępowania dokumentów. Organy zasadnie ustaliły, że skarżąca spółka dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz sprzedaży w kraju ciągników "Massey Ferguson 3095" i "Massey-Ferguson 3080". Zatem niezaewidencjonowany obrót ze sprzedaży dwóch ciągników wynosi (...) netto ((...) + (...)) oraz należny podatek VAT według stawki, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o PTU.

Nie znajduje uzasadnienia także zarzut hipotetycznego wyliczenia wartości wykonanej przez spółkę usługi transportowej dwóch ciągników dla L. G. z miejscowości - siedziby sprzedawcy (Wielka Brytania) do miejscowości B.

Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że przewóz miał miejsce, co dokumentuje list przewozowy CMR z dnia 30 listopada 2005 r. Przewóz ten miał charakter nieodpłatny, a czynność tego rodzaju podlega opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o PTU. Zgodnie z tym przepisem nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług.

W świetle przytoczonego powyżej przepisu organ prowadzący postępowanie zasadnie potraktował tę czynność jako odpłatne świadczenie usług i był zobowiązany do ustalenia wartości świadczenia i określenia kwoty podatku. Ustalając wartość świadczenia organ oparł się zeznaniach N. B., który stwierdził, że stawka za przewóz wynosi 1 euro za 1 km W związku z powyższym niezaewidencjonowany obrót z tytułu wykonanej usługi transportowej wynosi (...) euro (wg wyliczenia: 2.156 km X 1 euro). Do wyliczenia przyjęto odległość z miejsca zakupu do miejsca dostawy, czyli z miejscowości Week St. Mary, Devon, Wielka Brytania do miejscowości B.

Nie jest zasadny także zarzut związany z odmówieniem spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółkę "G" M. J. w K., dokumentujących wykonanie:

-

usług marketingowo-logistycznych - organ wezwał podatników do przedłożenia w wyznaczonym terminie dowodów świadczących o wykonaniu usług, ale nie przedłożyli żadnych dowodów.

-

usług polegających na napisaniu wniosków o dotacje PARP.

Z akt sprawy wynika, że Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w K. pismem z dnia 1 kwietnia 2009 r. poinformowała, iż firma pod nazwą "A" N.B., B. B., jak i pod nazwą: "B" s.c. B. i N. B., nie widnieje w żadnym rejestrze danych agencji, w związku z tym nie można potwierdzić, że firma ta składała jakiekolwiek wnioski o dotacje unijne, czy też była klientem Punktu Konsultacyjnego działającego przy Agencji Rozwoju Regionalnego S.A., w K.

Mimo wielokrotnych wezwań organu skarżąca spółka nie wykazała, że usługi faktycznie zostały wykonane. Zasadnie więc organ przyjął, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu czynności. W związku z powyższym podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o PTU. Z powołanych przepisów wynika, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi natomiast m.in. suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Warunkiem dokonania odliczenia podatku naliczonego jest zatem nabycie towaru lub usługi udokumentowanego fakturą. Dowód księgowy w postaci faktury nie stanowi samoistnej podstawy dokonania obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Faktura odzwierciedla jedynie stan faktyczny i w takim zakresie, w jakim dokumentuje rzeczywiście dokonane czynności stanowi podstawę do odliczenia podatku naliczonego. Skoro w osądzanej sprawie faktura nie odzwierciedlała przebiegu rzeczywistej transakcji to kwota w niej wskazana nie może pomniejszać podatku należnego.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia należy stwierdzić, że organy prowadzące postępowanie w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. W toku postępowania zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Wielokrotnie zwracały się też do podatników, wzywając do złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dowodów na poparcie głoszonych przez nich tez. W zaskarżonej decyzji dokonano też prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Biorąc to pod uwagę - w ocenie Sądu - nie ma podstaw do uznania skargi za uzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa podatkowego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.