Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1274067

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 10 stycznia 2013 r.
I SA/Po 812/12
Fikcja doręczenia prawnego a nie faktycznego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem.

Sędziowie WSA: Izabela Kucznerowicz, Karol Pawlicki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi AS na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z tytułu obowiązków ciążących na płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące czerwiec i październik 2004 r.

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia (...) nr (...);

II.

uchyla postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tegoż organu z dnia (...) nr (...);

III.

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej AS kwotę (...) zł ((...)00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;

IV.

stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...), na podstawie art. 240 § 1 pkt 4, art. 243 § 2 oraz art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia (...) października 2009 r. nr (...), orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej (...), jako członka zarządu spółki z o.o. "(...)" z siedzibą w (...), za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu obowiązków ciążących na płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec i październik 2004 r. oraz za odsetki za zwłokę od ww. zaległości.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż wnioskiem z dnia (...) grudnia 2011 r. (...), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej (...) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2009 r., orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatniczki, jako członka zarządu spółki z o.o. "(...)" z siedzibą w (...), za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu obowiązków ciążących na płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec i październik 2004 r. oraz za odsetki za zwłokę od ww. zaległości. Wniosek, zgodnie z właściwością, pismem z dnia (...) stycznia 2012 r. został przekazany Naczelnikowi (...) Urzędu Skarbowego w (...).

Jako podstawę prawną uzasadniającą wznowienie postępowania podatniczka powołała art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji. Strona podniosła, iż nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, tzn. decyzja z dnia (...) października 2009 r. nr (...) nie została jej prawidłowo doręczona. Wskazała, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę awizowano raz - w dniu (...) października 2009 r. Jej zdaniem, rzekoma data powtórnego awizowania, którą, według organu jest (...) października 2009 r., żadną miarą nie wynika z treści druku potwierdzenia odbioru, bowiem data taka znajduje się jedynie na kopercie. Zwróciła także uwagę, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w punkcie trzecim wpisano datę (...) października 2009 r., a zatem data ta nie była datą pierwszego, ale powtórnego awizowania przesyłki. Ponadto, podatniczka podniosła, że z druku potwierdzenia odbioru nie można ustalić, czy i w jakim miejscu umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki. Podkreśliła także, że organ nie wystąpił do kierownika właściwego urzędu pocztowego o wyjaśnienie ww. nieprawidłowości.

Odmawiając wznowienia postępowania Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w (...) stwierdził, że zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowej decyzji istotnie zawiera błędy wskazane przez pełnomocnika strony, jednakże braki tego dokumentu nie przesądzają o niemożności stwierdzenia zaistnienia fikcji prawnej doręczenia. Organ wskazał, że z wyjaśnień Poczty Polskiej S.A., zawartych w piśmie z dnia (...) lutego 2012 r., wynika, że przesyłkę po próbie doręczenia, z powodu nie zastania adresata, zdeponowano w Urzędzie Pocztowym (...) w dniu (...) października 2009 r. Zawiadomienie informujące o możliwości odbioru przesyłki pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata. W dniu (...) października 2009 r. list awizowano powtórnie, a następnie w dniu (...) listopada 2009 r. zwrócono do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". W ocenie organu I instancji, omyłka osoby doręczającej, która na zwrotnym potwierdzeniu odbioru datę pierwszego awiza wpisała w miejscu przewidzianym na odnotowanie powtórnego awiza, nie może skutkować brakiem możliwości stwierdzenia skutecznego doręczenia w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej.

Reasumując, organ stwierdził, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że dokonano prawidłowego doręczenia przedmiotowej decyzji na adres strony, a zatem nie ma podstaw aby przyjąć, że podatniczka nie ze swojej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W odwołaniu z dnia (...) maja 2012 r. podatniczka wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości i wyznaczenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w (...) organu właściwego do rozpoznania sprawy, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji w całości lub umorzenie postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

- art. 244 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy do rozpoznania sprawy,

- art. 150 § 2 Ordynacji polegające na uznaniu, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym było prawidłowe pomimo stwierdzenia, że zwrotne potwierdzenie odbioru zawierało braki w tym zakresie,

- art. 122 w związku z art. 180 i art. 191 Ordynacji poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność podwójnego awizowania przesyłki z dnia (...) października 2009 r. w oparciu o wyjaśnienia Poczty Polskiej z dnia (...) lutego 2012 r., pomimo że z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru okoliczność ta nie wynika,

- art. 243 § 2 w związku z art. 122, art. 180 i art. 191 Ordynacji poprzez przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień Poczty Polskiej z dnia (...) lutego 2012 r., pomimo że dowód ten nie istniał w dniu (...) listopada 2011 r., tj. został uzyskany dopiero w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie wznowieniowe.

W uzasadnieniu odwołania podniosła, iż organ I instancji swoje stanowisko o skuteczności doręczenia przesyłki oparł na wyjaśnieniach Poczty Polskiej z dnia (...) lutego 2012 r., z których, jej zdaniem, nie wynika w jaki sposób dokonano ponownego awizowania. W ocenie podatniczki, uzupełnianie akt sprawy na etapie postępowania wznowieniowego jest niedopuszczalne. Ponadto stwierdziła, że wyjaśnienia poczynione przez operatora pocztowego są niewystarczające, gdyż nie przedstawił on żadnych dokumentów na poparcie swoich tez.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia (...) lipca 2012 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na przepisy art. 15 i art. 244 § 1 i 2 Ordynacji, stwierdził, że Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w (...) był organem właściwym do rozpoznania sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej organ II instancji wskazał, że brak zakreślenia przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacji dotyczącej miejsca pozostawienia zawiadomienia o nadesłanej przesyłce, oraz omyłkowo wpisana data pierwszego awizowania w pozycji dotyczącej powtórnego awizowania, nie mają znaczenia dla oceny skuteczności doręczenia. Podniósł bowiem, że przy ocenie skuteczności doręczenia przesyłki w trybie art. 150 Ordynacji należy uwzględnić całą korespondencję, tj. zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z kopertą zawierającą niepodjętą przesyłkę. W ocenie organu odwoławczego korespondencja zawierająca przedmiotową decyzję została doręczona prawidłowo, bez naruszenia procedur przewidzianych w ww. przepisie, gdyż zostały spełnione wszystkie przesłanki charakteryzujące instytucję doręczenia zastępczego: wystąpiła niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 i art. 149 Ordynacji podatkowej, korespondencja była dwukrotnie awizowana (pierwsze awizo - (...) października 2009 r., z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni awizowana powtórnie w dniu (...) października 2009 r.) i przechowywana na poczcie przez okres 14 dni (od (...) października do (...) listopada 2009 r.).

Dyrektor Izby Skarbowej zgodził się z podatniczką, że samo pismo urzędu pocztowego nie jest dowodem wystarczającym w sprawie, jednakże pismo to dodatkowo potwierdza istotne dla sprawy fakty, które zostały ustalone na podstawie dokumentów, tj. koperty zawierającej niepodjętą przesyłkę oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zaznaczył, iż informacje zawarte w ww. piśmie nie są sprzeczne z adnotacjami dokonanymi przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

Ponadto organ nie podzielił stanowiska podatniczki, że w postępowaniu wznowieniowym nie ma możliwości dowodzenia skuteczności doręczenia. Podniósł, że choć w postępowaniu nadzwyczajnym ogólne reguły postępowania dowodowego stosuje się w ograniczonym zakresie, to jednak przepisy Ordynacji podatkowej nie ograniczają ich stosowania wyłącznie do postępowania w trybie zwyczajnym.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (...), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w (...) w całości zarzucając jej naruszenie:

- art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z niezastosowaniem art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej polegającym na nieuchyleniu w całości decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2009 r. nr (...), pomimo że powtórne zawiadomienie skarżącej o pozostawieniu pisma w placówce Poczty Polskiej S.A. nastąpiło przed upływem 7 dnia od pierwszego zawiadomienia,

- art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z niezastosowaniem art. 150 § 2 Ordynacji polegającym na nieuchyleniu w całości decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2009 r. nr (...), pomimo braku dowodu na zawiadomienie skarżącej o pozostawieniu przesyłki w placówce Poczty Polskiej w sytuacji, gdy zwrotne potwierdzenie odbioru zawierało braki w tym zakresie,

- art. 122 w zw. z art. 180 i art. 191 Ordynacji poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności podwójnego awizowania przesyłki z (...) października 2009 r. w oparciu o treść koperty, pomimo że jej treść jest sprzeczna z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru,

- art. 243 § 2 w zw. z art. 122, art. 180 i art. 191 Ordynacji poprzez przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień Poczty Polskiej z dnia (...) lutego 2012 r., pomimo że dowód ten nie istniał w dniu (...) listopada 2011 r., tj. w dniu, w którym Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w (...) uznał, że decyzja z dnia (...) października 2009 r. została prawidłowo doręczona skarżącej, a więc dowód ten został uzyskany dopiero w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie wszczęte wnioskiem o wznowienie postępowania.

W ocenie skarżącej każde z powyższych naruszeń mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie skargi zostało oparte na argumentach tożsamych, co odwołanie od decyzji organu I instancji. Ponadto skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Z powyższego wywiodła, że skoro pierwotne awizowanie nastąpiło (...) października 2009 r. to powtórne awizowanie powinno nastąpić dopiero (...) października 2009 r., a nie, jak to miało miejsce w sprawie, (...) października 2009 r. Zdaniem skarżącej naruszenie art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej jest na tyle istotne, że wpływa na stwierdzenie braku prawidłowości doręczania, nawet w sytuacji, gdy zachowano 14-dniowy termin przechowywania pisma w placówce pocztowej zgodnie z art. 150 § 1 pkt 2. Podkreśliła także, że w zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że na przesyłce zamieszczono sformułowania: "adresata nie zastano", "zwrot nie podjęto w terminie", gdy w rzeczywistości prawdziwe jest jedynie to drugie stwierdzenie, albowiem, ani na kopercie, ani na zwrotnym potwierdzeniu nie umieszczono sformułowania "adresata nie zastano".

Podnosząc zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej skarżąca wskazała, że zwrotne potwierdzenie odbioru ma charakter druku urzędowo ustalonego o treści dopasowanej do przepisów Ordynacji podatkowej, a wypełnianie tego druku nie podlega dowolności. Zatem informacje wymagane na zwrotnych potwierdzeniach odbioru powinny znaleźć się na tym druku, a nie na kopercie. Zwróciła uwagę, że na potwierdzeniu odbioru datę (...) października 2009 r. wpisano w punkcie trzecim, a nie drugim, co oznacza, że (...) października 2009 r. nie był datą pierwszego, ale powtórnego awizowania. Skarżąca podniosła również, iż w postępowaniu wznowieniowym organ powinien dokonać oceny, czy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego na dzień (...) listopada 2009 r. istniały przesłanki do uznania, że przesyłkę z (...) października 2009 r. doręczono prawidłowo, a następnie (w zależności od dokonanych ustaleń) wydać jedno z rozstrzygnięć wymienionych w art. 245 Ordynacji podatkowej. W jej ocenie, uzupełnianie akt sprawy na etapie postępowania nadzwyczajnego jest niedopuszczalne. Tym samym decyzja nie może być oparta na wyjaśnieniach Poczty Polskiej S.A. z dnia (...) lutego 2012 r., gdyż zostały one uzyskane już w ramach postępowania wznowionego.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w (...) wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy w zakresie, w jakim odmawiają uchylenia decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2009 r. Zasadnie wywodzi skarżąca, iż z uwagi na wadliwe doręczenie decyzji nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1)

poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę;

2)

pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1).

Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).

Ponadto art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Odnosząc powołane powyżej przepisy do stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że nie nastąpiło prawidłowe doręczenie decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2009 r., a zatem strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a tym samym ziściła się przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji.

W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy I instancji uznał, że doszło do skutecznego doręczenia wskazanej powyżej decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2009 r. w trybie doręczenia zastępczego na podstawie art. 150 Ordynacji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza jednak zasadności stanowiska organu podatkowego. Przede wszystkim należy wskazać, że doręczenie w trybie art. 150 Ordynacji stanowi fikcję prawną polegającą na uznaniu doręczenia za skuteczne mimo, że strona postępowania faktycznie nie zapoznała się z treścią kierowanej do niej korespondencji. Przepis ten ustanawia normę będącą wyjątkiem od zasady, głoszącej, że strona postępowania winna mieć zagwarantowaną możliwość faktycznego zapoznania z treścią korespondencji. Doręczenie w tym trybie znajduje zastosowanie dopiero wówczas, gdy nie ma możliwości dokonania doręczenia osobie fizycznej w trybie art. 148 § 1 i art. 149 Ordynacji, a więc niemożliwe jest doręczenie korespondencji w taki sposób, by strona postępowania mogła się z nią rzeczywiście zapoznać. Doręczenie zastępcze w trybie art. 150 ma na celu umożliwienie prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy strona uchyla się od podejmowania korespondencji i stanowi przejaw dążenia do zapewnienia skuteczności podejmowanych czynności procesowych. Jednakże doręczenie zastępcze w trybie art. 150 Ordynacji obwarowane jest warunkami, które muszą zostać spełnione, by doręczenie takie mogło zostać uznane za skuteczne. W szczególności adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, tj. w stanie faktycznym sprawy - w placówce pocztowej. Adresat winien być również dwukrotnie zawiadomiony o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej. Wszelkie okoliczności związane z doręczeniem winny natomiast bezspornie wynikać z pocztowego potwierdzenia odbioru, które - wobec braku faktycznego zapoznania się z treścią korespondencji przez stronę - odrywa zasadniczą rolę przy stwierdzeniu skuteczności doręczenia zastępczego.

W rozpatrywanej sprawie nie tylko jednak występują wątpliwości co do prawidłowości wypełnienia dokumentu pocztowego potwierdzenia odbioru, ale - jak przyznaje organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2009 r. istotnie zawiera błędy wskazane przez pełnomocnika strony. Po pierwsze, należy wskazać, że z treści pocztowego potwierdzenia odbioru nie wynika fakt dwukrotnego awizowania korespondencji. W dokumencie w ogóle nie odnotowano daty pierwszego awizowania, natomiast w miejscu przeznaczonym na wpisanie daty powtórnego awizowania korespondencji widnieje data (...) października 2009 r. Data ta jednak nie koresponduje z datą wydania decyzji, tj. (...) października 2009 r. Skoro decyzję wydano (...) października 2009 r., co w sprawie jest bezsporne, to w świetle art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej nie jest możliwym, by powtórne awizowanie mogło być dokonane w już dniu (...) października 2009 r. Po drugie, trafnie podniosła skarżąca, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie zawarto informacji dotyczącej miejsca pozostawienia zawiadomienia o nadesłanej przesyłce.

Wskazane powyżej okoliczności nie pozostawiają wątpliwości co do wadliwości doręczenia decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2009 r. Stwierdzone uchybienia w dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru, wbrew twierdzeniom organu podatkowego, nie mogą być sanowane innymi dokumentami, a w szczególności pismem Poczty Polskiej S.A. z dnia (...) lutego 2012 r. Raz jeszcze należy przypomnieć, że doręczenie zastępcze dokonane w trybie art. 150 Ordynacji stanowi wyjątkową formę doręczenia, wymagającą spełnienia wymogów formalnych określonych w tym przepisie. Okoliczności związanie z doręczeniem w tej formie dla swojej skuteczności nie mogą budzić żadnych wątpliwości. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie wątpliwości dotyczą nie tylko daty awizowania korespondencji, ale przede wszystkim faktu dokonania podwójnego awizowania. W takiej sytuacji - w ocenie Sądu - nie można uznać, że decyzja Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2009 r. została skutecznie doręczona, a tym samym zasadne jest wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, w zakresie w jakim stwierdzają, że decyzja Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2009 r. weszła do obrotu prawnego. Należy bowiem podkreślić, że dopiero w dacie doręczenia decyzji stronie decyzja ta wchodzi do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Wobec braku skutecznego doręczenia decyzji należy uznać, że postępowanie podatkowego nie zostało zakończone. Zasadnie wywodzi skarżąca, że wobec stwierdzenia braku prawidłowego doręczenia tej decyzji nie z własnej winy, nie brała ona udziału w postępowaniu. Prowadząc postępowanie organ podatkowy winien zakończyć je wydaniem decyzji, uwzględniając przedstawioną powyżej argumentację.

W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzeczono jak w p. I, III i IV sentencji wyroku. Jednocześnie, mając na uwadze treść art. 135 ww. ustawy, Sąd uchylił również postanowienie organu I instancji, na mocy którego wznowiono postępowanie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.