Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1932606

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 29 września 2015 r.
I SA/Po 630/15
Wiążący charakter danych zgłoszonych organowi przez podatnika, co do adresu zamieszkania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska.

Sędziowie WSA: Waldemar Inerowicz (spr.), Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi (...) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (...) z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia (...), nr (...), określił R. W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2009 r. w wysokości (...) zł.

Próbę doręczenia podatnikowi powyższej decyzji na adres: ul. A., (...)-(...) B., podjęto dwukrotnie, tj. w dniach 4 sierpnia 2014 r. (pierwsze awizo) i 12 sierpnia 2014 r. (powtórne awizo). Korespondencja nie została przez podatnika podjęta w terminie 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce oddawczej pierwszego awiza, w związku z czym w dniu 22 sierpnia 2014 r. nastąpił jej zwrot do organu, i pozostawiona w aktach sprawy, na podstawie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - w skrócie: "O.p.") ze skutkiem doręczenia w dniu 18 sierpnia 2014 r.

Pismem z dnia (...) grudnia 2014 r. R. W., reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w P. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Wraz z wnioskiem złożył odwołanie.

W argumentacji wniosku podatnik wskazał, że adres, na który wysłano jemu korespondencję zawierającą decyzję nie jest jego adresem zamieszkania. Zaznaczył, że od wielu lat mieszka przy ul. B. w P. Jest to także adres, który podaje, jako korespondencyjny przy dokonywaniu czynności prawnych oraz wszelkich postępowaniach, w których uczestniczy. Ponadto podatnik wyjaśnił, że o fakcie wydania decyzji dowiedział się w dniu 5 grudnia 2014 r., tj. w dniu zajęcia jego rachunku bankowego w oparciu o tytuł wykonawczy wydany na podstawie zaskarżonej decyzji. Do wniosku załączył zaświadczenie wydane przez Urząd Miasta B., z którego wynika, że R. W. został wymeldowany z pobytu stałego na terenie Miasta B. z dniem 5 marca 2013 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia (...), nr (...), odmówił R. W. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...), nr (...), a także stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności stwierdził, że podatnik uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Wskazano bowiem, że skuteczne doręczenie stronie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...), nr (...), nastąpiło w dniu 18 sierpnia 2014 r., a zatem przewidziany w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji upływał z dniem 1 września 2014 r. Odwołanie zostało natomiast wniesione dopiero w dniu 11 grudnia 2014 r., tj. 101 dni po terminie wynikającym z art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. podatnik nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji nastąpiło bez jego winy. Wskazano, że w toku prowadzonego z urzędu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. względem podatnika postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., które zostało wszczęte w związku z wcześniej przeprowadzoną kontrolą podatkową, wszelką korespondencję (postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia (...) maja 2014 r.; pismo z dnia 11 czerwca 2014 r. wydane na podstawie art. 200 § 1 O.p.; pismo z dnia 26 czerwca 2014 r., wydane na podstawie art. 140 § 1 O.p.; decyzję z dnia (...)) kierowano na adres zamieszkania R. W. wskazany w zgłoszeniu ewidencyjnym, tj. ul. A., (...)-(...) B. Zaznaczono, że podatnik nie zgłaszał do Urzędu Skarbowego w P. żadnych zmian, dodatkowych informacji, uwag czy zastrzeżeń do tego adresu do korespondencji, w szczególności zaś dotyczących braku przebywania pod tym adresem. Zwrócono także uwagę, że w trakcie prowadzonej wobec podatnika kontroli podatkowej, zakończonej sporządzeniem protokołu kontroli podatkowej, który doręczono pełnomocnikowi podatnika - A. B. w dniu 20 grudnia 2013 r., zawarto dane dotyczące miejsca zamieszkania kontrolowanego R. W. w B. ul. A. Zawarte w protokole kontroli podatkowej informacje dotyczące miejsca zamieszkania R. W. wynikały m.in. z faktu posługiwania się adresem ul. A., (...)-(...) B., w pismach kierowanych przez podatnika i jego pełnomocnika do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., np. z dnia 21 czerwca 2013 r., z dnia 10 października 2013 r., czy z dnia 14 listopada 2013 r. Adres ul. A., (...)-(...) B., został również wskazany przez organ podatkowy I instancji w doręczonej podatnikowi w dniu 17 września 2013 r. informacji o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej. Na żadnym etapie prowadzonej kontroli podatnik nie zakwestionował tej okoliczności.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał, że w związku z okolicznościami wskazanymi we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z zapytaniem, czy od dnia 5 marca 2013 r. (data wymeldowania się podatnika, wynikająca z dokumentu przedłożonego wraz z wnioskiem z dnia 11 grudnia 2014 r.) do dnia wydania zaskarżonej decyzji podatnik dokonał zmiany aktualizującej miejsca swojego zamieszkania. W piśmie z dnia 23 stycznia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. poinformował, że w okresie od 5 marca 2013 r. do (...) lipca 2014 r. R. W. nie dokonał zmiany aktualizującej miejsca zamieszkania. Podkreślono przy tym, że podatnik w złożonym w dniu 29 kwietnia 2014 r. zeznaniu podatkowym za 2013 r. wskazał jako adres zamieszkania: B., ul. A. Ponadto podniesiono, że pełnomocnik podatnika w dniu 29 grudnia 2014 r. złożył w Urzędzie Skarbowym w P. zgłoszenie aktualizacyjne NIP-7, którym dokonano zmiany adresu miejsca zamieszkania oraz adresu korespondencji R. W. na ul. C., (...)-(...) P.

W świetle powyższych okoliczności, Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że organ I instancji, znając adres zamieszkania podatnika i nie posiadając żadnych informacji, z których wynikałoby, że adres ten uległ zmianie lub że pod tym adresem podatnik nie przebywa, zasadnie wysyłał do podatnika korespondencję na ten właśnie adres, a w konsekwencji nie naruszył art. 148 § 1 O.p. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że wszystkie pisma wysyłane w sprawie określenia R. W. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. były dwukrotnie awizowane, począwszy od pierwszego awiza w dniu 15 maja 2014 r., do ostatniego awiza w dniu 12 sierpnia 2014 r. Wobec tego wywiedziono, że podatnik miał prawie trzy miesiące na odbiór którejkolwiek z kierowanej do niego korespondencji, a skoro nie odebrał żadnej, to oznacza, że nie dochował należytej staranności w dbaniu o własne interesy. W konsekwencji organ II instancji uznał, że podatnik ponosi winę za brak udziału w postępowaniu dotyczącym określenia jemu wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r.

W skardze z dnia (...) złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. W., reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 162 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie na skutek stwierdzenia, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wykazał się należytą starannością i dokonał wszelkich czynności, jakich powinien był dokonać przeciętny obywatel, który zmienia adres swego miejsca zamieszkania. Zarzucił, że doręczenie jemu decyzji na niewłaściwy adres jest efektem zaniechań organu podatkowego, który nie posłużył się danymi ogólnie dostępnego rejestru ewidencji ludności.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego aktu i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu organ, powołując się na przepisy ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jedn.: Dz. U. z dnia 2012 r., poz. 1314 z późn. zm. - w skrócie: "u.z.e.i.p.p."), stwierdził, że to skarżący zaniedbał obowiązku dokonania zgłoszenia aktualizującego w ustawowym terminie dokonując tego zgłoszenia dopiero w dniu 29 grudnia 2014 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście sformułowanego w skardze zarzutu, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w P. w kwestii uznania, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...), nr (...).

Konsekwencją tego stanowiska było wydanie postanowienia odmawiającego skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Na wstępie wyjaśnić należy, że instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w toku postępowania podatkowego została uregulowana w art. 162 O.p., w myśl którego, w razie uchybienia terminowi należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), zaś podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, przy czym jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Wskazana regulacja prawna kreuje cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej oraz dokonanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

Podkreślenia wymaga, że instytucja przywrócenia terminu nie jest przedmiotem uznania organów. Omawiany przepis stanowi bowiem expressis verbis, że w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ zatem, w razie wystąpienia pozytywnych przesłanek objętych tym przepisem, zobligowany jest do przywrócenia terminu. Ponadto zauważyć należy, że warunkiem przywrócenia terminu, na podstawie art. 162 § 1 O.p., jest jedynie uprawdopodobnienie (a nie udowodnienie) przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi. Zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 97/10, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., sygn. akt I SA/Ka 1977/00, dostępne na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawach o przywrócenie terminu wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 178/12,LEX nr 1430265).

Przy ocenie, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, co do zasady należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i ocenić winę strony według obiektywnych mierników jej staranności. Wniosek zainteresowanego wskazujący przyczynę uchybienia terminu nie zawsze daje podstawę do przywrócenia terminu, bo może to nastąpić tylko wówczas, gdy zainteresowany uprawdopodobni, że podawana przez niego przyczyna była nie do przewidzenia i nie do przezwyciężenia przy użyciu maksymalnego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1425/13, LEX nr 1569230; postanowienie NSA z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I FZ 322/13, LEX nr 1397076). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się w zasadzie jednolicie, że przywrócenie terminu wyklucza każdy rodzaj winy. Usprawiedliwiają je okoliczności nagłe, nieprzewidywalne, takie, których człowiek dbający należycie o swoje interesy nie mógł przewidzieć i im zapobiec (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1779/12, LEX nr 1518918). Ponadto w judykaturze wskazuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przyczyną niezawinionego niedokonania w terminie czynności procesowej mogą być także klęska żywiołowa czy katastrofa. Nie można natomiast przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot się posługuje. Za brak działania przedstawiciela strony odpowiedzialność ponosi bowiem sama strona (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 791/12, LEX nr 1495006 i powołane tam orzecznictwo).

Poza sporem w badanej sprawie jest okoliczność spełnienia przez skarżącego trzech z wyżej wskazanych przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z analizy akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 11 grudnia 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...), nr (...), a czynności tej dokonał w 6-tym dniu od dnia, w którym dowiedział się o wydaniu zaskarżonej decyzji (w dniu 5 grudnia 2014 r. został zajęty jego rachunek bankowy w oparciu o tytuł wykonawczy wydany na podstawie zaskarżonej decyzji).

Spór, jak już wcześniej wskazano, sprowadza się wyłącznie do kwestii, czy w sprawie zaistniała (bądź nie) przesłanka braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.

Sąd podkreśla, że przy ocenie, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, co do zasady należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i ocenić winę strony według obiektywnych mierników jej staranności. Ocena taka powinna jednak każdorazowo uwzględniać całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego, nie może natomiast odwoływać się do uogólnień odnoszonych do oczekiwanego i postulowanego w powszechnym obrocie gospodarczym miernika (wzorca) starannego i uważnego przedsiębiorcy. Nie wszystkie zdarzenia i okoliczności można bowiem kwalifikować, bez uzasadnionych wątpliwości, wyłącznie wedle tego kryterium.

Skarżący, brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, upatruje w wadliwym działaniu organu podatkowego, polegającym na zaniechaniu skorzystania z danych ogólnie dostępnego rejestru ewidencji ludności, w wyniku czego przesyłki zawierające wszelką korespondencję (w tym decyzję, w stosunku do której skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu) były doręczane na niewłaściwy adres. Jednocześnie skarżący podkreśla, że wykazał się należytą starannością i dokonał wszelkich czynności, jakich powinien był dokonać przy zmianie adresu swego miejsca zamieszkania, albowiem w dniu 5 marca 2013 r. złożył w Urzędzie Miasta B. oświadczenie o zmianie miejsca zamieszkania i z tym dniem został wymeldowany z pobytu stałego na terenie Miasta B.

Stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu skarżący nie dołożył należytej staranności w dbałości o własne interesy, a to z kolei skutkować musi uznaniem, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie nastąpiło bez jego winy. W szczególności wskazać należy, że skarżący nie dochował podstawowych obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie aktualizacji danych ewidencyjnych. Trafnie organ odwoławczy wskazał w odpowiedzi na skargę, że na mocy u.z.e.i.p.p. podatnicy zobowiązani są do składania do właściwego urzędu skarbowego zgłoszeń identyfikacyjnych, a w przypadku zaistnienia zmian danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym - zgłoszeń aktualizacyjnych. Wśród danych deklarowanych w zgłoszeniach jest również informacja o miejscu zamieszkania oraz zameldowania (art. 5 ust. 2). Terminy graniczne dokonywania aktualizacji danych określono w art. 9 ust. 1 u.z.e.i.p.p. Zgodnie z tym przepisem, podatnicy podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego, podatnicy z wyłączeniem osób fizycznych objętych rejestrem PESEL nieprowadzących działalności gospodarczej lub niebędący zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług, płatnicy składek ubezpieczeniowych, niepodlegający obowiązkowi ewidencyjnemu jako podatnicy ani jako płatnicy podatków mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia w którym nastąpiła zmiana danych. Z kolei według art. 9 ust. 1d u.z.e.i.p.p., w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5.). Natomiast art. 14 u.z.e.i.p.p. stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych prowadzi w formie elektronicznej CRP KEP (Centralny Rejestr Podatników Krajowej Ewidencji Podatkowej). Zatem obowiązkiem podatnika jest aktualizowanie danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym, co rodzi wobec niego określone konsekwencje i organy podatkowe, w przeciwieństwie do organów ścigania, nie mają obowiązku poszukiwania podatnika. Są one uprawnione do posługiwania się danymi ewidencyjnymi, znajdującymi się w ich dyspozycji. Taka konstrukcja systemu podatkowego powoduje, że to podatnik narażony jest na negatywne skutki unikania kontaktu z organami podatkowymi, np. nieodbierania korespondencji. Podkreślenia wymaga, ze organy podatkowe mają nie tylko prawo, ale ustawowy obowiązek działać w oparciu o dane, zgłoszone przez podatników, a wynikające z prowadzonych rejestrów (CRP KEP), w przeciwnym razie nastąpiłby paraliż w działalności tych organów.

Istotną okolicznością w rozpoznawanej sprawie jest także fakt, że skarżący, za pośrednictwem pełnomocnika, złożył w Urzędzie Skarbowym w P., w dniu 29 grudnia 2014 r., zgłoszenie aktualizacyjne NIP-7, w którym dokonał zmiany adresu miejsca zamieszkania oraz adresu korespondencji, na ul. C. (...)-(...) P. Z powyższego można zatem wywieść, że skarżący miał świadomość konieczności poinformowania organu podatkowego o zmianie miejsca swojego zamieszkania.

W kontekście poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżący zaniedbał obowiązek dokonania zgłoszenia aktualizującego w ustawowym terminie (w realiach badanej sprawy powinien dokonać tego zgłoszenia najpóźniej w dniu 12 marca 2013 r., a nie jak to uczynił dopiero w dniu 29 grudnia 2014 r.), przez co nie dołożył należytej staranności w dbałości o własne interesy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., opierając się na danych zawartych w zgłoszeniu ewidencyjnym złożonym przez skarżącego, zasadnie wysyłał do niego korespondencję na adres wskazany w tym zgłoszeniu, tj. ul. A., (...)-(...) B. Takim działaniem organ nie naruszył przepisów prawa i prawidłowo uznał, iż decyzja z dnia (...), nr (...), określająca R. W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2009 r. w wysokości (...) zł, została skutecznie doręczona, na podstawie art. 150 O.p., w dniu 18 sierpnia 2014 r. Tym samym za chybiony należy uznać zarzut, że doręczenie decyzji na niewłaściwy adres było efektem zaniechań organu podatkowego I instancji.

Zdaniem Sądu próba dowodzenia przez skarżącego, że w dacie uznania za skuteczne doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...), nr (...), tj. w dniu 18 sierpnia 2014 r., posiadał on inne miejsce zamieszkania, jest bez znaczenia, w świetle danych wynikających z prowadzonych rejestrów podatkowych (CRP KEP). Zasadnie bowiem organ podatkowy oparł się na danych, wynikających z prowadzonych ewidencji, aktualizowanych przez podatników. Jak wskazano wyżej, organy podatkowe nie mają uprawnień, co do weryfikacji prawdziwości danych przekazanych przez podatnika, który sam jest odpowiedzialny za treść zgłoszonych danych i za zaniechania w tym zakresie. Zatem dane zgłoszone organowi przez podatnika, co do określonego adresu, są dla organów podatkowych wiążące. Wobec powyższego prawidłowo organ przyjął, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania było wynikiem bierności w zachowaniu podatnika, który co najmniej wykazał się brakiem należytej staranności.

W konsekwencji Sąd stwierdza, że Dyrektor Izby Skarbowej w P. zasadnie uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...), nr (...), a tym samym słusznie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do dokonania tej czynności procesowej. Wobec tego za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 162 O.p.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.