Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1500091

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 12 sierpnia 2014 r.
I SA/Po 480/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w (...) z dnia (...) marca 2014 r., Nr (...) w przedmiocie określenia i zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od I do X i XII 2008 r. oraz kwoty należnych odsetek za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu postanawia:

I.

umorzyć postępowanie;

II.

zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w (...) na rzecz skarżącego (...) kwotę (...),- zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...), decyzją z dnia (...) listopada 2013 r., nr (...) określił (...) przybliżone kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do października 2008 r. i grudzień 2008 r. w łącznej kwocie (...) zł, kwoty odsetek za zwłokę od ww. zobowiązań obliczonych na dzień wydania decyzji, tj. (...) listopada 2013 r. w łącznej kwocie (...) zł oraz dokonał zabezpieczenia ww. kwot na majątku podatnika.

Dyrektor Izby Skarbowej w (...) po analizie materiału dowodowego w dniu (...) stycznia 2014 r. wydał postanowienie nr (...), w którym na podstawie art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) - dalej: "O.p." zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Następnie, biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy, Dyrektor Izby Skarbowej w (...) decyzją z dnia (...) marca 2014 r., nr (...), utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy ujawnił okoliczności stwarzające podstawę do przyjęcia, ze istnieje uzasadniona obawa niewykonania przez (...) zabezpieczonego zobowiązania.

W skardze podatnik domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w (...) z dnia (...) marca 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) listopada 2013 r., stwierdzenia nieważności decyzji zabezpieczającej oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego niezgodnie z podstawowymi dyrektywami O.p. w szczególności prezentowanie stanowiska stricte pro fiskalnego,

- art. 124 O.p., poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy wydając przedmiotową decyzję,

- art. 180 § 1, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez brak ustalenia i wskazania okoliczności uzasadniających obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane,

- art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 O.p., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji, a także nieuwzględnienie dorobku judykatury sądowej w zakresie decyzji wydawanych w oparciu o art. 33 O.p.,

- art. 33 § 1-4 O.p., jako nieznajdujących jakiegokolwiek zastosowania w niniejszej sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa.

Uzasadniając skargę podkreślił, że uiszcza wszystkie wymagalne zobowiązania o charakterze publicznoprawnym i nie dokonuje czynności polegających na wyzbywaniu się majątku, brak było zatem przesłanek do wydania decyzji zabezpieczającej.

Dyrektor Izby Skarbowej w (...) w odpowiedzi wskazał, że po ponownym rozpatrzeniu ustaleń faktycznych i dalszej wykładni przepisów prawa podatkowego, mając na względzie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a.", uwzględnił zarzuty skargi. Uznając skargę za zasadną organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do miesięcy od stycznia do października 2008 r. z dniem 31 grudnia 2013 r. zobowiązanie uległo przedawnieniu natomiast w odniesieniu do miesiąca grudnia 2013 r. wysokość zobowiązania jest zgodna z wysokością zadeklarowaną w deklaracji podatkowej VAT-7 złożonej przez podatnika. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania

Następnie organ w załączeniu do pisma z dnia (...) czerwca 2014 r. nadesłał do sądu decyzję z dnia (...) czerwca 2014 r., nr (...), którą uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie podlegało umorzeniu.

Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi sytuacja, gdy w skutek autokontroli organu doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego, a to oznacza, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie taka sytuacja nastąpiła, a zatem postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi złożonej przez podatnika na wskazaną w sentencji decyzję, stało się bezprzedmiotowe.

Dlatego sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli czyni zasadnym uwzględnienie wniosku o zwrot skarżącemu kosztów postępowania. Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie do kosztów tych zalicza się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości (...) zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości (...) zł, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości (...) zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.