Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
I SA/Po 280/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska (spr.).

Sędziowie: NSA Gabriela Gorzan as.sąd., WSA Katarzyna Nikodem.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi B. i M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.

I.

uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących B. i M. P. kwotę 464,- zł (słownie: czterysta sześćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania,

III.

wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. (-) K. Nikodem (-) M. Skwierzyńska (-) G. Gorzan

Uzasadnienie faktyczne

B. i M. P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...)2004 r. w sprawie określenia im zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 w wysokości (...) zł.

W zeznaniu o wysokości osiągniętego w tym roku dochodu - PIT - 36 małżonkowie B. i M. P. wykazali łączny dochód w wysokości (...) zł i - po doliczeniach - należny podatek w kwocie (...) zł.

Organ kontroli skarbowej w toku kontroli przeprowadzonej w firmie "A" M. P. stwierdził, że prowadzona przez niego księga podatkowa nie odpowiadała stanowi rzeczywistemu w związku z niewpisaniem do niej bądź błędnym wpisaniem przychodu w łącznej wysokości (...) zł, wobec czego w świetle przepisu § 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz art. 193 § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej była nierzetelna i jako taka nie stanowi dowodu w postępowaniu podatkowym.

Na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacunku, uzupełniając zapisy w księdze podatkowej co do przychodów o dowody uzyskane w toku postępowania kontrolnego.

Poza tym zmniejszono również wysokość kosztów uzyskania przychodu o kwotę (...) zł z tytułu dwukrotnego zaewidencjonowania (...) faktur ((...) zł i (...) zł) i z tytułów: wydatków na reprezentację i reklamę udokumentowanych dowodami wewnętrznymi ((...) zł), niewykazania w remanencie końcowym zapasu oleju opałowego ((...) zł) i zawyżonych odpisów amortyzacyjnych od gruntów, budynków i budowli stacji benzynowej, wobec zakwestionowania ustalonej przez biegłego na (...) zł wartości początkowej, dokonanej w 1999 r. w czasie, gdy zaawansowane robót budowlanych wynosiło 32,86% i przyjętej również po zakończeniu budowy w (...) 2000 r. w tej samej wysokości. Zdaniem wskazanego organu naruszono tym samym § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych.

W odniesieniu do innych (...) środków trwałych przyjęto zawyżoną stawkę amortyzacyjną, zamiast 14% - 20% oraz zamiast 4% - 10%.

Zaliczono także niezasadnie do kosztów uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne od naczepy cysterny zakupionej (...).2001 r. lecz oddanej do użytku w czerwcu 2002 r.

Zwiększenie przychodów i obniżenie kosztów uzyskania przychodu skutkowało określenie podstawy opodatkowania w wysokości (...) zł, od której podatek - po doliczeniach - wyniósł (...) zł tj. o (...) więcej niż zeznali podatnicy.

Organ odwoławczy nie uwzględnił zawartych w odwołaniu argumentów w zakresie zmniejszenia przychodu o (...) jako sprzedaży udokumentowanej fakturami i zaewidencjonowanej przez kasę fiskalną oraz niezasadności zmniejszenia kosztów uzyskania przychodu z tytułu zawyżonych, zdaniem organu I instancji, odpisów od środka trwałego - stacji paliw, której wartość początkową organ ten przyjął w wysokości (...) zł tj. takiej jaka wynikała z faktur, mimo, iż stacja była budowana we własnym zakresie i w konsekwencji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

B. i M. P. w skardze na tę decyzję wnoszą o jej uchylenie i zasądzenie na ich rzecz kosztów procesu wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podnoszą w szczególności, że wartość początkowa stacji paliw została prawidłowo określona przez biegłego, zgodnie z § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 I 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpatrując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w zakreślonych przez skargę granicach odnieść należy się w pierwszym rzędzie do przepisu art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176), zgodnie z którym odpisy amortyzacyjne od środków trwałych, dokonywane zgodnie z przepisami rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów na podstawie ust. 7 art. 22w. w. ustawy stanowią koszt uzyskania przychodu.

Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35) w § 2 ust. 1 pkt 1 dopuścił możliwość uznania za środki trwałe wytwarzanych we własnym zakresie np. budynków i budowli. Podstawę dokonania odpisów amortyzacyjnych stanowi w myśl § 7 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia wartość początkowa środka trwałego, która winna, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2, odpowiadać kosztowi wytworzenia danego środka trwałego, czyli - o czym stanowi § 6 ust. 5 w.w. rozporządzenia - wartości w cenie nabycia zużytych do jego wytworzenia rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzenia za pracę wraz z pochodnymi i innych kosztów dających się zaliczyć do wartości wytworzenia wspomnianego środka.

Z kolei z postanowień ust. 7 tegoż § 6 wynika, że w przypadku, gdy podatnik nie może ustalić kosztu wytwarzania środka trwałego, jego wartość początkowa ustala się w wysokości określonej przez biegłego powołanego przez podatnika z uwzględnieniem cen rynkowych.

Przedstawiony wyżej stan prawny pozwala stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie, wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji, możliwe było ustalenie wartości początkowej budynków i budowli na podstawie opinii biegłego. Przedstawiony przez biegłego operat szacunkowy z (...) 1999 r. (k. 104 - 94 akt podatkowych) istotnie nie stanowi wystarczającej podstawy do ustalenia wartości początkowej budynków i budowli stacji paliw wzniesionej przez skarżącego, jednakże biegły ten ustalił także wartość rynkową tego środka trwałego ponownie wg stanu na dzień (...)2000 r. tj. na dzień zakończenia budowy (k. 95). Okoliczność, że każdorazowo wartość stacji paliw wynosiła (...) zł nie może przesądzać o wadliwości wyceny.

Skoro jednak organ podatkowy kwestionował ustalenia biegłego, mógł uznając również za niewystarczające zeznania biegłego (k. 17a) - jak to podnoszą skarżący - powołać z własnej inicjatywy biegłego w trybie art. 197 Ordynacji podatkowej na okoliczność określenia wartości rynkowej omawianego środka trwałego. Trudno bowiem uznać by stacja paliw przedstawiała jedynie taką wartość jaka wynika z posiadanych przez skarżącego faktur.

W tym stanie rzeczy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy winien rozważyć, którą ze wskazanych możliwości ustalenia wartości początkowej w. w. stacji paliw zastosować w sprawie by nie naruszyć zasad wyrażonych w art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej tj. działania na podstawie przepisów prawa oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywatela do organów podatkowych, a także wymogu podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe względy na uwadze, uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "b" oraz art. 200 i art. 152ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

(-) K. Nikodem (-) M. Skwierzyńska (-) G. Gorzan