Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722978

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 4 września 2019 r.
I SA/Po 191/19
Doręczanie pełnomocnikowi.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.).

Sędziowie WSA: Szymon Widłak, Waldemar Inerowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) decyzją z 1 lutego 2018 r., nr (...) orzekł o solidarnej z "F (1)" sp. z o.o. odpowiedzialności X. X. (dalej: "skarżąca") za zaległości podatkowe tej spółki w: podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz za zaległości z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień oraz październik 2015 r. wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego. Naczelnik wyjaśnił, że "F (1)" sp. z o.o. została wpisano do KRS 17 maja 2013 r. Skarżącą wchodziła w skład jednoosobowego zarządu spółki od dnia wpisu do dnia wydania omawianej decyzji. Spółka 31 marca 2016 r. złożyła zeznanie CIT-8 za 2015 r. którą skorygowała 12 lipca 2016 r. Uwzględniając zarachowania na poczet zaległości wynikającej ze wskazanego zobowiązania Naczelnik stwierdził, że do zapłaty pozostała kwota (...) zł. Z uwagi na nieuregulowanie w terminie objętych postępowaniem zaległości zostały wystawione tytuły wykonawcze lecz prowadzone na ich podstawie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem z 30 listopada 2016 r. z uwagi na stwierdzenie, że w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Organ pierwszej instancji w kontekście postanowień art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - dalej: "O.p.") stwierdził m.in., że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że skarżąca pełniła funkcję prezesa zarządu w okresie wymagalności stanowiących przedmiot postępowania zaległości. W kontekście przesłanek egzoneracyjnych wskazano, że Sąd Rejonowy (...) w (...) pismem z 12 stycznia 2017 r. poinformował, że względem "F (1)" sp. z o.o. nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości. Spółka w zeznaniu CIT-8 za 2014 r. wykazała pierwotnie dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w kwocie (...) zł. Następnie na skutek korekty wykazała dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w kwocie (...) zł. W analogicznym zeznaniu za 2015 r. wykazała dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w kwocie (...) zł. Następnie na skutek korekty wykazała dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w wysokości (...) zł. W zeznaniu za 2016 r. wykazała dochód w kwocie (...) zł. Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie (...) zł nie zostało uregulowane. Spółka posiada zaległości w podatku od towarów i usług za wszystkie cztery kwartały 2016 r. opiewające na kwotę (...) zł. Na spółce ciążą również zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych w 2016 r. wynagrodzeń. Zadłużenie z tego tytułu wynosi (...) zł. Wydana została decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika z tytułu pobranego a niewpłaconego w terminie podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za okres od stycznia do grudnia 2016 r. W ocenie Naczelnika już w 2016 r. doszło do niewypłacalności spółki, która już w 2015 r. nie wpłacała zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Od stycznia 2016 r. spółka płaciła zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzenia pracowników. Nie regulowała również zobowiązań w podatku od towarów i usług. Zdaniem organu pierwszej instancji wniosek o ogłoszenie upadłości winien zostać złożony już w grudniu 2016 r. Skarżąca nie wskazała również majątku spółki, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Oświadczyła w toku postępowania, że do 14 stycznia 2018 r. złoży korekty zeznań i deklaracji za okresy objęte postępowaniem w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej jednak korekt tych nie złożyła.

Pismem z 27 lutego 2018 r. skarżąca wniosła odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji. W toku postępowania odwoławczego skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania uzasadniając to zawiadomieniem Prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przeciwko dokumentom na jej szkodę. Wraz z tym wnioskiem przedłożyła zaświadczenie lekarskie z 22 listopada 2018 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w (...) decyzją z 14 grudnia 2018 r., nr (...) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W ocenie Dyrektora termin płatności zobowiązań z których powstały zaległości podatkowe bezsprzecznie upływał w okresie pełnienia przez skarżącą funkcji członka zarządu. W wyniku czynności egzekucyjnych jedynie częściowo została uregulowana zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r., umniejszając tym samym wielkość zaległości w tym podatku do kwoty (...) zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) postanowieniem z 30 listopada 2016 r. umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność.

Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności mogących uwolnić ją od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W świetle przesłanek ogłoszenia upadłości organ stwierdził, że pierwsze symptomy problemów finansowych spółki pojawiły się już w 2015 r. Niemniej przyjął, że spółka stała się niewypłacalna w 2016 r. "F (1)" sp. z o.o. posiada zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. w kwocie (...) zł, zaległość z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na wskazany ostatnio podatek w kwocie (...) zł, zaległość z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2016 r. w kwocie (...) zł oraz zaległość w podatku od towarów i usług za cztery kwartały 2016 r. w kwocie (...) zł. Spółka posiada również zadłużenie względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okres od marca do czerwca 2016 r. Mając na uwadze, że od marca 2016 r. zaprzestała wywiązywania się ze zobowiązań względem ZUS organ stwierdził, że spółka winna wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości w czerwcu 2016 r. Zaznaczył, że odmienne ustalenie przez organ pierwszej instancji terminu właściwego do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości pozostaje bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Organ stwierdził również, że skarżąca nie wykazała aby niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło z przyczyn od niej niezawinionych. Spółka nie wskazała również mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Organ wyjaśnił, że wniosek o zawieszenie postępowania został rozstrzygnięty postanowieniem z 11 grudnia 2018 r. Zaznaczył również, że skarżąca ustanowiła w toku postępowania pełnomocnika wobec czego brak było podstaw do dalszego przedłużania terminu zakończenia postępowania z uwagi na powoływanie się przez skarżącą na zamiar skorzystania z prawa do czynnego udziału w postępowaniu w późniejszym terminie motywowany chorobą.

Pismem z 21 stycznia 2019 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy wskazanemu ostatnio organowi do ponownego rozpoznania. Skarżąca ponadto wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu pierwszej instancji jak również o zwolnienie jej od odpłaty od skargi.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 121 w zw. z art. 169 i art. 145 § 2 O.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż skierowanie wezwania do usunięcia braków formalnych pełnomocnictw złożonych dla A. A. winno nastąpić wyłącznie do podatnika - tym bardziej, że w późniejszej korespondencji organ potwierdził skuteczne ustanowienie pełnomocnika (vide komparycja skarżonej decyzji oraz pism adresowanych do strony w okresie od września do grudnia 2018 r.) oraz pominięcie ustanowionego pełnomocnika i przesyłanie całą korespondencji wyłącznie do strony i to pomimo wskazania pełnomocnika jako adresata pism organu;

2) art. 155 w zw. z art. 235 oraz art. 145 § 2 O.p. poprzez zaniechanie wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego pełnomocnictwa, przez wskazanie adresu do doręczeń w kraju oraz adresu elektronicznego;

3) art. 121 O.p. poprzez wskazanie w komparycji pism pochodzących od organu jako adresata pełnomocnika w osobie A. A., podczas gdy wbrew regulacji art. 145 § 2 O.p. organ nie doręczał pełnomocnikowi jakichkolwiek pism, wprowadzając stronę w błąd w przedmiocie faktu zapewnienia ustanowionemu pełnomocnikowi czynnego udziału w postępowaniu, a w konsekwencji pozbawiając skarżącą możliwości czynnego udziału w postępowaniu;

4) art. 123, art. 124 oraz art. 127 w zw. z art. 145 § 2 O.p. poprzez niedokonywanie doręczeń pism wydawanych w postępowaniu pełnomocnikowi skarżącej, przy jednoczesnym wprowadzeniu skarżącej w błąd poprzez udzielenie pouczenia, iż korespondencja będzie doręczana pełnomocnikowi a w konsekwencji wywołanie przez organ błędnego przekonania, że pełnomocnik jest informowany o czynnościach w sprawie oraz będzie mógł skorzystać z przysługujących stronie uprawnień, w szczególności do złożenia wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się w przedmiocie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

5) art. 200 w zw. z art. 145 § 2 O.p. poprzez błędne uznanie, że pismo którym wyznaczono stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego zostało prawidłowo doręczone, pomimo wskazania pełnomocnika jako adresata pisma, a w konsekwencji naruszenie art. 123 w zw. z art. 200 O.p. poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z materiałem sprawy, a także możliwością wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału;

6) art. 120 w zw. z art. 121 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego skarżonej decyzji w związku z naruszeniem art. 145 § 2 O.p., tj. poprzez doręczenie decyzji stronie, w przypadku ustanowienia w postępowaniu pełnomocnika profesjonalnego;

7) art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, albowiem uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawierało uzasadnienia w zakresie ustalonych faktów, jak i prawa w przedmiocie podstawy obciążenia skarżącej odpowiedzialnością z tytułu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych jak i kosztami postępowania egzekucyjnego;

8) art. 191 oraz art. 187 § 1 i art. 122 O.p. poprzez wadliwe i dowolne przyjęcie, iż skarżąca po 2014 r. pełniła funkcję członka zarządu spółki, a dokumenty zgormadzone w aktach rejestru przedsiębiorców KRS za lata poczynając od 2015 pochodzą od strony, pomimo zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów spółki, które w sposób bezsporny i niewymagający analizy z dziedziny pismoznawstwa nie zawierają podpisu skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w (...) podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Sąd w sporze przyznał rację organowi. Kwestionując legalność zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła liczne zarzuty w tym m.in. w zakresie skuteczności doręczenia pism w toku postępowania odwoławczego. W rezultacie podniosła również zarzut uniemożliwienia jej zapoznania się z materiałem sprawy oraz zarzut nieskutecznego wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego. W ocenie organu nie budzi wątpliwości, że skarżąca do dnia wydanie zaskarżonej decyzji nie wskazała adresu pełnomocnika więc organ kierując się zapewnieniem skarżącej możliwości ochrony jej interesów uznał za skuteczne ustanowienie pełnomocnika w sprawie zastrzegając jedynie, że korespondencja będzie kierowana na dotychczasowy adres strony.

Sąd nie podziela zarzutów podniesionych w pkt od 1 do 6 petitum skargi. Odnosząc się do zarzutów w tym zakresie w pierwszej kolejności stwierdza, że pełnomocnictwo nie jest podaniem w rozumieniu przepisów ordynacji podatkowej. Z uwagi na treść art. 168 § 1 O.p., przez podania należy rozumieć jedynie żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski. Braki formalne złożonego już w toku postępowania odwoławczego pełnomocnictwa nie mogą zatem być uzupełniane w trybie art. 169 O.p. W tego rodzaju sytuacji zastosowanie winny znaleźć postanowienia art. 155 O.p. Przepis ten daje organom podatkowym możliwość wzywania strony lub innej osoby do dokonania określonej czynności, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd podkreśla, że odwołanie w sprawie zostało wniesione samodzielnie przez skarżącą. Następnie 3 września 2018 r. do organu wpłynęła przesyłka zawierająca pełnomocnictwo z 30 sierpnia 2018 r., upoważniające doradcę podatkowego A. A., do reprezentowania skarżącej. W pełnomocnictwie tym brak jakichkolwiek informacji dotyczących adresu pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, kierując się art. 155 O.p. organ pismem z 11 września 2018 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków tego pełnomocnictwa o dane identyfikacyjne pełnomocnika, tj. jego identyfikator podatkowy oraz adres do doręczeń w kraju pouczając przy tym skarżącą, że niezastosowanie się do wezwania skutkować będzie doręczaniem korespondencji na jej dotychczasowy adres. Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych pełnomocnictwa. Następnie 10 października 2018 r. do organu wpłynęła przesyłka zawierająca kolejne pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego A. A. którym nadal brak było identyfikatora podatkowego pełnomocnika, jak również jego adresu do doręczeń. Mając na uwadze powyższe braki organ pismem z 23 października 2018 r. wezwał skarżącą do wskazania adresu korespondencyjnego doradcy podatkowego A. A., na który mają być kierowane pisma. W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że niewywiązanie się z wezwania skutkować będzie doręczaniem korespondencji na dotychczasowy adres strony. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie z 23 października 2018 r.

Mając na uwadze przedstawioną powyżej chronologię zdarzeń podziela pogląd organu, że skarżąca nie może wywodzić dla siebie korzystnych skutków prawnych z faktu uporczywego niewskazywania, z sobie tylko znanych przyczyn, adresu pełnomocnika. Trafnie w tym kontekście w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zaakcentował, że w takiej sytuacji nie można oczekiwać od organu, że ten będzie się domyślał bądź też poszukiwał adresu pełnomocnika pod którym należy dokonywać doręczeń. Sąd podkreśla, że pełnomocnikiem został ustanowiony doradca podatkowy, a więc przedstawiciel profesji powołanej m.in. do zawodowego reprezentowania podatników przed organami administracji publicznej w sprawach obowiązków podatkowych. Zawodowy pełnomocnik winien zdawać sobie sprawę z konieczności wskazania w dokumencie pełnomocnictwa swojego adresu. W ocenie sądu organ trafnie przyjął, że wolą skarżącej było ustanowienie pełnomocnikiem w sprawie doradcy podatkowego A. A. Mając jednak na uwadze, że mimo dwukrotnych wezwań nie podała m.in. adresu do doręczeń pełnomocnika organ zasadnie przyjął, że doręczeń należy dokonywać pod adresem skarżącej.

Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku NSA z 10 października 2018 r., I FSK 1701/16 w świetle, którego zasada demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz zasada zaufania (art. 121 § 1 O.p.), jakkolwiek adresowane są przede wszystkim do organów władz publicznych, to jednak wymagają od adresatów decyzji administracyjnych (postanowień) wykazania minimum lojalności w toku postępowania administracyjnego, przejawiającego się w podejmowaniu elementarnych działań mających na celu współpracę z organem w wykonywaniu jego ustawowych kompetencji, zaniechaniu działań uniemożliwiających organom prowadzenie postępowania (np. w drodze dokonywania doręczeń) oraz niewprowadzaniu organów w błąd. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, aktywny udział w postępowaniu jest co do zasady uprawnieniem, a nie obowiązkiem strony. Zaniechanie współdziałania z organem przy wyjaśnianiu sprawy może w pewnych sytuacjach rodzić zarzut nadużycia prawa (J. Parchomiuk, "Nadużycie prawa w prawie administracyjnym", Warszawa 2018, s. 576).

Sąd nie podziela również zarzutów naruszenie art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych "F (1)" sp. z o.o. będących przedmiotem postępowania. Prawidłowo została ustalona również wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego związanych z dochodzeniem tych zaległości. Odsetki od zaległości podatkowych są naliczane z mocy samego prawa (art. 53 § 1 O.p.). Co więcej, zgodnie z art. 53 § 3 O.p., odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1. Z przytoczonej regulacji jednoznacznie wynika, że obowiązek naliczana odsetek za zwłokę co do zasady obciąża m.in. osobę trzecią odpowiadającą za zaległości podatkowe.

Mając powyższe na uwadze sąd podzielił wyrażony przez organ w odpowiedzi na skargę pogląd, że przedstawienie sposobu wyliczania odsetek za zwłokę nie stanowi koniecznego elementu każdej decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej. W ocenie sądu uzasadnienie w powyższym zakresie winno zostać sporządzone jedynie w sytuacji kwestionowania przez stronę poprawności zidentyfikowania wysokości odsetek powstałych z mocy samego prawa. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty kwestionujące brak uzasadnienia w przedmiocie obciążenia skarżącej kosztami postępowania egzekucyjnego. Wysokość tego rodzaju kosztów jest zdeterminowana zakresem czynności podjętych w postępowaniu egzekucyjnym. Sporządzona została lista zaległości "F (1)" sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. wraz z odsetkami obliczonymi na 1 lutego 2018 r. W liście tej znalazła się informacja za jaki okres, od jakiej daty początkowej i od jakiej kwoty zostały naliczone odsetki, wskazane zostały okresy i terminy początkowe naliczenia odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek. Z kolei w piśmie Działu Egzekucji Administracyjnej Urzędu Skarbowego w (...) z 8 sierpnia 2017 r. została przedstawiona w ujęciu tabelarycznym informacja dotyczące m.in.: okresu, rodzaju podatku oraz kwoty kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem spółki.

Mając powyższe na uwadze sąd stwierdza, że organ wywiązał się z obowiązku prawidłowego wskazania wysokości odsetek oraz kosztów postępowania egzekucyjnego związanych z zaległościami podatkowymi spółki stanowiącymi przedmiot postępowania.

Sąd nie podziela również zarzutów wadliwości ustalenia, że skarżąca po 2014 r. pełniła funkcję członka zarządu spółki. W materiale dowodowym sprawy znajduje się m.in. pismo "F (1)" z 6 lipca 2016 r. przesyłające Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w (...) sprawozdanie finansowe wraz z uchwałami o jego zatwierdzeniu. Pismo to zostało podpisane przez skarżącą oraz opatrzone pieczęcią o treści "Prezes Zarządu - X. X.". Dołączone do pisma dokumenty zostały opatrzone parafą oraz pieczątką o wskazanej ostatnio treści. Również analogicznego rodzaju pismo spółki z 3 lipca 2015 r. przesyłające sprawozdanie finansowe za 2014 r. wraz z uchwałami o jego zatwierdzeniu zostało opatrzone podpisem oraz pieczątką o identycznej treści. Dołączony do tego pisma rachunek zysków i strat, wprowadzenie do sprawozdania finansowego, dodatkowe informacje i wyjaśnienia do bilansu jak i sprawozdanie z zarządu zostały opatrzone parafką oraz pieczątką o omówionej powyżej treści. Protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2015 r. został zaś opatrzony parafami. Z akt rejestrowych spółki pozyskano również: bilans na 31 grudnia 2013 r. oraz rachunek zysków i strat za okres od 17 czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., opatrzone m.in. parafką i pieczątką skarżącej, protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2014 r. wraz z listą obecności wspólników opatrzone w miejscu przewodniczącego parafką i pieczątką skarżącej, protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2015 r. wraz z listą obecności opatrzone parafkami, bilans sporządzony na 31 grudnia 2014 r. oraz rachunek zysków i strat za okres od 17 czerwca 2014 do 31 grudnia 2014 r., opatrzone m.in. parafką i pieczątką skarżącej, uchwałę zarządu spółki z 29 marca 2016 r. w sprawie utworzenia oddziału spółki, opatrzona parafką i pieczątką skarżącej, bilans spółki sporządzony na 31 grudnia 2015 r. oraz rachunek zysków i strat spółki za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r., opatrzone m.in. parafką i pieczątką skarżącej, sprawozdanie zarządu z działalności spółki za 2015 r., opatrzone parafką i pieczątką skarżącej, protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2016 r. wraz z listą obecności wspólników opatrzone w miejscu przewodniczącego parafką i pieczątką skarżącej.

Dodatkowo sąd zauważa, że również z rejestru przedsiębiorców KRS wynika, że skarżąca w okresie upływu płatności zobowiązania podatkowego, z którego powstała zaległość podatkowa jak i w okresie płatności zaliczek na to zobowiązanie wchodziła w skład jednoosobowego zarządu "F (1)" sp. z o.o. Zasadne jest w tego rodzaju okolicznościach stwierdzenie, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności dokumentów złożonych przez spółkę w sądzie rejestrowym oraz organie podatkowym. Skarżąca nie przedstawiła również żadnego dowodu mogącego podważać wiarygodność pozyskanej przez organ dokumentacji.

Podsumowując powyższe rozważania sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Organy nie naruszyły reguł postępowania podatkowego prawidłowo ustalając, że w sprawie wystąpiły przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej za zaległości "F (1)" sp. z o.o.

Mając powyższe sąd na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.