Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 73691

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Poznaniu
z dnia 27 sierpnia 2002 r.
I SA/Po 144/01

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2002 r. sprawy ze skargi "G.-H." sp. z o.o. w O. z dnia 15 grudnia 2000 r. nr […] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 r.

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W wyniku kontroli przeprowadzonej w Spółce z o.o. "G.-H.", Inspektor Kontroli Skarbowej Mirosława N. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. wydała w dniu 17 maja 2000 r. decyzję nr […], określającą na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1, ust. 3 oraz art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i § 4, art. 56 oraz art. 207 Ordynacji podatkowej i art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 pkt 4, art. 15 ust. 1, ust. 4, ust. 5 i ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 1b i c, pkt 14, pkt 28, art. 18 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, ust. 4, ust. 5, art. 18a, art. 19 ust. 1 pkt 1, i art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w wysokości 229 261,00 zł, zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w wysokości 168 451,00 zł i odsetki za zwłokę od ww. zaległości liczone na dzień wydania decyzji w wysokości 147 904,60 zł.

W uzasadnieniu Inspektor stwierdziła, iż określona wyżej kwota zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych jest wynikiem nieprawidłowego ustalenia przez Spółkę dochodu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i ust. 2 powyższej ustawy i jego zaniżenie o 283 461,71 zł oraz niesłusznego odliczenia od dochodu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy poniesionych wydatków w kwocie 161 299 zł na zakup działki pod budowę budynku wielorodzinnego z przeznaczeniem na wynajem, pomimo niespełnienia warunków uprawniających Spółkę do tych odliczeń. Nadto odliczenia od dochodu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 darowizn o zaniżonej o 1 471,10 zł kwocie.

Powyższe spowodowane zostało na skutek:

1. Nieustalenia i nieuwzględnienia przez Spółkę w podstawie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych przychodów w kwocie 172 491,51 zł, stanowiących wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń z tytułu:

- udzielonej przez udziałowca Krzysztofa H. nieoprocentowanej pożyczki w wysokości 111 000 zł,

- pozostawionych do dyspozycji kontrolowanej Spółki przez udziałowca C. H. Projekt GmbH reprezentowanej przez Clemensa M. środków pieniężnych w kwocie 605 922,31 zł, które wobec braku tytułu ich wpłaty uznano jako udzielenie kontrolowanej Spółce nieoprocentowanej pożyczki gotówkowej.

2. Ustalenia niezgodnie z obowiązującymi przepisami, wynikającymi z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) odpisów amortyzacyjnych od przyczepy do ciągnika siodłowego, magazynu otwartego, kopiarki, automatu do wkrętów, wkrętaków pneumatycznych, przenośnika taśmowego, zbiornika do farby i kotła uniwersalnego i w konsekwencji zaliczenia tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów w zawyżonej o 29 632,02 zł kwocie.

3. Zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów wydatków, które w świetle przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 4 powyższej ustawy nie mogą stanowić lub nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Dotyczy to:

a) wydatków w kwocie 338 964 zł zaliczonych w ciężar kosztów 1997 r. tytułem prowizji w związku z umową leasingu samochodu osobowo-ciężarowego marki Chevrolet Blazer wynikającej z faktury z dnia 15 grudnia 1997 r., chociaż przekazanie przedmiotu leasingu nastąpiło dopiero dnia 15 stycznia 1998 r., a wpłaty dokonano dopiero dnia 8 stycznia 1998 r.,

b) wydatków w kwocie 72 zł, mimo że rachunek nie odpowiada wymogom ustawy o rachunkowości.

4. Zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów wydatków, które w świetle przepisu art. 16 ust. 1 nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Dotyczy to:

a) wydatków na zakup, budowę, rozbudowę oraz modernizację lub ulepszenie środków trwałych w łącznej kwocie 15 966,09 zł,

b) zaliczonych przez Spółkę jako koszt uzyskania przychodów poniesionych wydatków na reprezentację i reklamę w zawyżonej o 24 864,99 zł kwocie,

c) darowizny o wartości 1 471,10 zł, stanowiącej wartość książek, którą to kwotę powinno się odliczyć od dochodu.

5. Odliczenia od dochodu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4, ust. 4 i ust. 5 wydatków w kwocie 161 299 zł poniesionych na zakup gruntów - dwóch działek o łącznej powierzchni 1666 m2 z przeznaczeniem na budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne, pomimo niespełnienia podstawowego warunku uprawniającego do odliczenia tych wydatków.

Wreszcie, w 1997 r. Spółka na podstawie art. 18a odliczyła od podstawy opodatkowania poniesione wydatki inwestycyjne w łącznej kwocie 106 685,56 zł. Skoro jednakże stwierdzona zaległość przekracza 3% kwoty wpłat z tytułu podatków, to Spółka utraci prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków inwestycyjnych.

Wnosząc odwołanie od ustaleń powyższej decyzji, strona reprezentowana przez doradcę podatkowego Krzysztofa J. M., negując ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie przychodów, jak również kosztów uzyskania przychodów, wnioskowała o uchylenie w całości decyzji Inspektor Kontroli Skarbowej oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 15 grudnia 2000 r. Izba Skarbowa w P. decyzją nr […] na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, uchyliła w części decyzję Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. i orzekła w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę za 1997 r. w ten sposób, iż wysokość zobowiązania podatkowego wynosi 227 130 zł, zaległość podatkowa 166 320 zł i odsetki 138 897,70 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy generalnie podzielił ustalenia i wnioski Inspektora, z wyjątkiem wydatku w wysokości 901,44 zł poniesionego na zakup drukarki komputerowej. Izba uznała, że można dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego. Poza tym Izba uznała, iż wydatek w kwocie 3 468 zł, poniesiony na zakup długopisów i ołówków oraz wydatek w kwocie 805 zł, poniesiony na zakup encyklopedii stanowią w całości koszty uzyskania przychodu.

W skardze na powyższą decyzję, Spółka, reprezentowana przez tego samego pełnomocnika co w postępowaniu podatkowym, zarzuciła jej naruszenie:

a) postanowień art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych przez błędną wykładnię powołanych przepisów;

b) postanowień art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej w związku z postanowieniami § 9 ust. 4 oraz ust. 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych;

c) postanowień art. 15 ust. 1 w związku z postanowieniami art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez nieuznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków w momencie ich poniesienia;

d) postanowień art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy podatkowej przez nieuznanie za koszty reprezentacji i reklamy wydatków związanych ze złożeniem oferty handlowej;

e) postanowień art. 18 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 4 i ust. 5 ustawy podatkowej;

f) przepisów art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 127, art. 180, art. 187, art. 191, art. 194, art. 200 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej (k. 3-31 i 88-93).

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę negatywnie ustosunkował się do jej zarzutów i wniósł o jej oddalenie (k. 68-82 i 121-122).

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Sąd w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem.

Bezsporne jest, iż skarżąca Spółka w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 1997 r. wykazała przychód 13 442 373,76 zł, a koszty uzyskania przychodów w wysokości 12 973 195,73 zł i podatek w kwocie 60 810 zł.

Niesporne jest także, iż w 1995 r. skarżąca Spółka zawarła z Krzysztofem H. cztery umowy pożyczki na łączną kwotę 111 000,00 zł. Stosownie do postanowień tych umów, pożyczek udzielono na okres dwóch lat, z możliwością przedłużenia terminu ich spłaty. Umowy nie przewidywały żadnego oprocentowania. Natomiast w dniu 4 grudnia 1997 r. Krzysztof H. wystąpił do Spółki z żądaniem naliczenia i wypłaty odsetek od pożyczonych kwot, przyjmując do obliczeń następujące stopy procentowe w skali roku: 1995 r. - 26%, 1996 r. - 23%, 1997 r. - 22%. Zaś dopiero w dniu 5 stycznia 1998 r. strony zawarły aneks do przedmiotowych umów pożyczek. Stosownie do postanowień aneksu termin spłaty pożyczek został przedłużony do 31 grudnia 1998 r. Jednocześnie ustalono wysokość oprocentowania pożyczek od 5 stycznia 1998 r. w wysokości 20% w skali roku. Naliczenie odsetek miało następować co kwartał, na podstawie stanu zadłużenia.

Mając na uwadze wyżej przedstawiony stan faktyczny, należy uznać, iż organy skarbowe miały uzasadnione podstawy do przyjęcia, iż odsetki płacone były dopiero od 1998 r., brak jest natomiast jakichkolwiek dowodów, aby odsetki od pożyczek w 1997 r. były naliczone i zapłacone. A zatem w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.: Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm.), stosownie do którego przychodem Spółki jest wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń. Wartość takiego świadczenia podatnik powinien ustalić zgodnie z treścią przepisu art. 12 ust. 6 ustawy podatkowej. W niniejszej sprawie oznacza to, że wartość tego przysporzenia należy oceniać zgodnie z ceną, jaką musiałaby zapłacić strona, gdyby chciała pozyskać taki kapitał na rynku, np. zaciągając kredyt.

Dlatego też słusznie organy podatkowe przyjęły, iż z tytułu udzielonej przez udziałowca Krzysztofa H. nieoprocentowanej pożyczki w wysokości 111 000 zł - kwota otrzymanego nieodpłatnie świadczenia wynosi 26 706,60 zł.

Podobna sytuacja prawna dotyczy pozostawionych do dyspozycji skarżącej Spółki przez udziałowca C. H. Projekt GmbH (reprezentowanej przez Clemensa M.) środków pieniężnych w kwocie 605 922,31 zł - kwota przychodu podatkowego 1 435 784,91 zł. Mianowicie skarżąca Spółka została utworzona aktem notarialnym z dnia 28 marca 1994 r. jako spółka z udziałem kapitału zagranicznego. Kapitał zakładowy Spółki w momencie jej założenia wynosił 100 000 000 st. zł i dzielił się na 100 równych udziałów po 1 000 000 st. zł każdy. Powyższe udziały objęte zostały w następujący sposób: Krzysztof H. - 15 udziałów o łącznej wartości 15 000 000 st. zł, C. H. Projekt GmbH - 5 udziałów o łącznej wartości 85 000 000 st. zł. Kapitał zakładowy wniesiony został w formie gotówkowej.

Podkreślić należy, iż od momentu powstania do momentu przeprowadzenia w Spółce kontroli, kapitał zakładowy był kilkakrotnie podwyższany. Stosownie do postanowienia Sądu Rejonowego w P. Wydział XIV Gospodarczy Rejestrowy z dnia 24 kwietnia 1995 r. (sygn. akt XIV Ns. Rej. […]), kapitał zakładowy wynosił 973 000,00 zł (w tym aport rzeczowy 820 780,00 zł). Krzysztof H. objął 1 460 udziałów po 100,00 zł każdy (łącznie 146 000,00 zł) zaś Spółka C. H. Projekt GmbH objęła 8 270 udziałów po 100,00 zł każdy (łącznie 827 000,00 zł).

W trakcie kontroli ustalono, iż udziałowiec zagraniczny wniósł udziały rzeczowe w kwocie 441 658,00 zł oraz dokonał wpłaty gotówkowej w wysokości 991 264,31 zł. Dokonane zatem wpłaty i wniesione przez udziałowca aporty w łącznej kwocie 1 432 922,31 zł przewyższają znacznie wartość objętych udziałów (1 432 922,31 zł - 827 000,00 zł = 605 922,31 zł) wynikającą z umowy Spółki, z uwzględnieniem wprowadzonych zmian dotyczących wysokości kapitału zakładowego i form jego wniesienia. Przy czym podkreślić należy, iż z umowy Spółki nie wynika obowiązek wniesienia dopłat przez wspólników.

Mając na uwadze wyżej przedstawiony stan faktyczny, organy skarbowe miały uzasadnione podstawy do przyjęcia, iż pozostawione do dyspozycji Spółki w 1997 r. przez udziałowca zagranicznego środki pieniężne w kwocie 605 922,31 zł mają charakter świadczenia nieodpłatnego, stanowiącego stosownie do przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychód podatkowy.

Zaznaczyć zaś trzeba, iż w 1997 r. na koncie analitycznym, dotyczącym wzajemnych rozrachunków pomiędzy skarżącą a jej udziałowcem, wykazywano jedynie sporną kwotę, tj. 605 922,31 zł. Nie jest to saldo ustalone przez organy podatkowe, jak podnosi obecnie skarżąca, brak jest zatem podstaw do kwestionowania wysokości tejże kwoty.

Zatem bezsporne jest - wbrew wszelkim obliczeniom matematycznym prowadzonym przez stronę w skardze w zakresie wysokości aportów wnoszonych do Spółki - iż w 1997 r. Spółka dysponowała nieodpłatnie kwotą 605 922,31 zł, wykazywaną w bilansie na kapitale zapasowym, a stanowiącą nadwyżkę ponad wartość udziałów objętych przez udziałowca zagranicznego.

Dodać należy, iż wartość nieodpłatnych świadczeń w powyżej omówionych przypadkach, organy skarbowe ustaliły stosownie do treści art. 12 ust. 6 ustawy podatkowej. W niniejszej sprawie oznaczało to, że wartość owego przysporzenia ustalono, przyjmując cenę, jaką musiałaby zapłacić strona, pozyskując kapitał w takiej wysokości na rynku, np. zaciągając kredyt.

Inspektor Kontroli Skarbowej ustalając wartość nieodpłatnych świadczeń, przyjął wysokość kredytu refinansowego stosowanego przez NBP w 1997 r. Wskazać trzeba, iż organ odwoławczy ustalił, że w analogicznym okresie oprocentowanie stosowane przez bank, z usług którego strona korzystała, wynosiło 27%, podczas gdy oprocentowanie kredytu refinansowego - 24,06%. Zatem prawidłowo przyjęto oprocentowanie zastosowane przez kontrolującego, jako korzystniejsze dla Spółki. Podkreślić należy, iż na etapie postępowania odwoławczego strona skarżąca podważała jedynie, że przy ustalaniu wartości nieodpłatnych świadczeń zastosowano oprocentowanie stosowane dla kredytu refinansowego, nie podnosiła natomiast, iż powinno być to oprocentowanie stosowane dla kredytów walutowych, nie zaś złotowych. Zarzut ten formułuje dopiero na etapie skargi. Jednakże słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy, iż umowy pożyczki pomiędzy Spółką a Krzysztofem H. zawarte były w walucie polskiej, również oprocentowanie tych pożyczek ustalone było przez strony w wysokości przyjmowanej dla kredytów złotowych (np. w aneksie do umowy pożyczki na 1998 r. wynosiło 20%). Z uwagi zaś na fakt, że wysokość konta rozrachunków z C. H. Projekt GmbH wykazywana była w walucie polskiej, zastosowano również oprocentowanie przewidziane dla kredytów złotowych.

Jeżeli zaś chodzi o kolejny zarzut, dotyczący momentu odniesienia w koszty podatkowe prowizji od umowy leasingu operacyjnego (kwota 38 964,00 zł), należy zważyć co następuje.

W dniu 15 grudnia 1997 r. pomiędzy BG Leasing S.A. w G. a "G.-H." Sp. z o.o. w O. zawarta została umowa leasingu samochodu osobowo-ciężarowego marki Chevrolet. Tytułem zawarcia powyższej umowy Spółka zobowiązana była do zapłaty prowizji w kwocie 38 964,00 zł. W dniu 15 grudnia 1997 r. na tę kwotę wystawiono fakturę VAT nr […]. Zapłata zaś prowizji nastąpiła w roku 1998, tj. w roku przekazania przedmiotu leasingu.

Należy podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie jest spornym uznanie prowizji za koszt uzyskania przychodu, spór dotyczy natomiast prawa do potrącenia tego kosztu w 1997 r.

Problematyka potrącania kosztów w czasie, uregulowana jest przepisem art. 15 ust. 4 ustawy podatkowej, stosownie do którego koszty uzyskania przychodu mogą być potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. podatnicy potrącają w danym roku podatkowym także koszty uzyskania przychodów poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a także koszty uzyskania przychodów określone co do rodzaju i kwoty jeszcze nie poniesione, lecz już zarachowane - pod warunkiem, że odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego. Jednakże w przypadku, gdyby nie było możliwe zarachowanie wydatku do kosztów właściwego roku podatkowego, są one potrącalne w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione.

W przedmiotowej sprawie jest zaś bezsporne, iż skarżąca Spółka owego kosztu w 1997 r. nie poniosła. Rozliczanie zaś w ciężar kosztów podatkowych kosztów jedynie zarachowanych, jest możliwe, jeśli dotyczą one przychodów danego roku podatkowego.

Mając zatem na uwadze wykładnię przepisu art. 15 ust. 4 ustawy podatkowej stwierdzić należy, iż prowizja od umowy leasingu, jako koszt pośredni związany z działalnością Spółki, lecz nie wykazujący bezpośredniej relacji z przychodem konkretnego roku podatkowego, może być potrącona w koszty podatkowe dopiero w momencie jego poniesienia, tj. w roku 1998.

Przechodząc zaś do zarzutów skarżącej, dotyczących wydatków poniesionych na reprezentację i reklamę, należy stwierdzić, iż sporne wydatki poniesiono w związku z przyjmowaniem i utrzymywaniem delegacji i kontrahentów zagranicznych, na zakup ołówków i długopisów z wykonanym na nich nadrukiem oraz na zakup encyklopedii.

Podkreślić należy, iż organ odwoławczy, w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalił, iż wydatki poniesione na zakup długopisów i ołówków (kwota 3 468,00 zł) oraz na zakup encyklopedii (kwota 805,00 zł) nie były poniesione w celach reprezentacji i reklamy, a z uwagi na to, iż nie była kwestionowana celowość owych wydatków, uznał je za koszty uzyskania przychodów.

Analizując natomiast wydatki poniesione w związku z przyjmowaniem i utrzymywaniem delegacji i kontrahentów zagranicznych, Izba Skarbowa słusznie w swojej decyzji stwierdziła, iż są to koszty reprezentacji, a tym samym w koszty podatkowe owe wydatki winny być odnoszone do wysokości limitu, o którym mowa w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. nie więcej niż 0,25% przychodu.

Trafnie bowiem organ odwoławczy zauważa, iż reprezentacja to występowanie w imieniu podmiotu gospodarczego, wiążące się z okazałością i wytwornością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia. A zatem działania, polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, związane w szczególności z przyjmowaniem i utrzymywaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów itp. należy zaliczyć do kosztów reprezentacji.

Jeżeli zaś chodzi o kolejny zarzut podniesiony w skardze, a dotyczący wysokości odpisów amortyzacyjnych, trzeba podkreślić, iż dotyczy on jedynie odpisów dokonywanych od wartości początkowej magazynu otwartego (kwota sporna 14 496,21 zł).

Magazyn ten został wprowadzony do ewidencji środków trwałych dnia 31 stycznia 1995 r. Spółka zaliczyła go do grupy VIII KRŚT i przyjęła stawkę amortyzacyjną z wykazu stawek, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji, w wysokości 10%, którą następnie podwyższyła przy zastosowaniu współczynnika 1,4.

Zdaniem zaś organów podatkowych, magazyn otwarty winien być zaliczony do grupy II KRŚT, a stawka amortyzacyjna powinna wynosić 4%. Przy czym kontrolująca również uznała możliwość podwyższenia owej stawki przy zastosowaniu współczynnika 1,4.

Zatem skoro w 1995 r. Spółka wprowadziła do ewidencji środków trwałych plac - magazyn otwarty, a w 1997 r. utwardziła tenże plac używanymi płytami betonowymi, to nie mogła zatem zastosować indywidualnej stawki amortyzacyjnej, o której mowa w przepisie § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.).

Ustosunkowując się natomiast do następnej kwestii spornej, tj. odliczenia od dochodu wydatków (w kwocie 161 299,00 zł) poniesionych na zakup działek z przeznaczeniem pod budownictwo wielorodzinne, to należy stwierdzić, iż aktem notarialnym z dnia 25 kwietnia 1997 r. skarżąca Spółka zakupiła dwie działki o powierzchni 1.666 m2 położone w P. przy ul. P. Poniesione na ich zakup wydatki, strona, wskazując na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, odliczyła od dochodu. Należy zauważyć, iż w myśl tego przepisu podstawę opodatkowania stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 7 po odliczeniu "wydatków na budowę własnego lub stanowiącego współwłasność budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali mieszkalnych na wynajem oraz wydatków na zakup działki pod budowę tego budynku". Z tego wynika, iż jeżeli podatnik ponosi wydatki na budowę własnego wielorodzinnego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim lokali mieszkalnych (co najmniej pięciu) na wynajem, to o wysokość poniesionych wydatków na zakup działki pod budowę takiego budynku może pomniejszyć uzyskany dochód przed opodatkowaniem.

W sprawie bezspornym było, iż w momencie dokonywania odliczeń od dochodu wydatków na zakup działki, skarżąca Spółka nie posiadała żadnego dokumentu (np. pozwolenia na budowę), z którego wynikałoby, że na zakupionych działkach możliwe będzie wybudowanie budynku, który spełniałby wymogi określone przez ustawodawcę w przepisach art. 18 ust. 1 pkt 4, tj. był budynkiem wielorodzinnym z co najmniej pięcioma lokalami mieszkalnymi.

Jak wynika bowiem z informacji uzyskanych z Urzędu Miasta P. Wydział Urbanistyki i Architektury, zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. P., s. 150 w punkcie dotyczącym ustaleń dla poszczególnych rodzajów zabudowy mieszkaniowej (m1 - m5) wyraźnie określa formy zabudowy dla tereny oznaczonego jako m3 (…) i na przedmiotowym terenie dopuszcza zabudowę wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową z możliwością lokalizacji małych domów mieszkalnych (2-4 mieszkania) na wydzielonych działkach. Lokalizacja na tym terenie budynku mieszkalnego z co najmniej 5 lokalami mieszkalnymi jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ta informacja w sposób wyraźny i jednoznaczny rozstrzyga sporną kwestię.

Należy też stwierdzić, iż w toku prowadzonego postępowania podatkowego, nie naruszono wskazanych przez stronę skarżącą przepisów Ordynacji podatkowej, a zwłaszcza obowiązku, wynikającego z przepisu art. 200 § 1 tejże Ordynacji. Mianowicie, pełnomocnicy skarżącej Spółki zostali zapoznani ze zgromadzonym materiałem dowodowym w toku postępowania odwoławczego, w szczególności zostali zapoznani z treścią pisma z dnia 25 października 2000 r. Urzędu Miasta w P.; wynika to wprost z notatki służbowej z dnia 8 listopada 2000 r. podpisanej przez prowadzącego postępowanie i pełnomocników strony skarżącej (akta administracyjne t. II k. 82) i mieli możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału, z czego jednakże nie skorzystali.

Skoro więc zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. powołanej wyżej, nie uwzględnił skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.