Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 20 września 2006 r.
I SA/Po 1400/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Gabriela Gorzan.

Sędziowie as. sąd., WSA: Karol Pawlicki as. sąd. Maciej Jaśniewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi Spółka Doradztwa Podatkowego SA w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę (-) M. Jaśniewicz (-) G. Gorzan (-) K. Pawlicki

Uzasadnienie faktyczne

Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej w spółce A Spółka Doradztwa Podatkowego S.A., Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2002 postanowieniem z dnia (...) października 2004 r., po czym decyzją z dnia (...) Nr (...) określił spółce wymienione zobowiązanie podatkowe w wysokości (...) zł W decyzji wykazano, że strona zawyżyła koszty uzyskania przychodów łącznie o kwotę (...) zł między innymi w związku z zapłatą przez spółkę za usługi informatyczne na rzecz Agencji B M.W. (w kwocie (...) zł) i za usługi marketingowe na rzecz firmy D P.J. (w kwocie (...) zł). Nadto też wykazano zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę (...) zł przeznaczoną przez spółkę na zakup kwiatów oraz słodyczy.

Od powyższej decyzji wniesiono odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) Nr (...) uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając że sprawa wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania kontrolnego i dowodowego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia (...) Nr (...) określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych w tej samej, co pierwotnie wysokości, tj. w kwocie (...) zł. Decyzje oparto na ustaleniach, że skarżąca spółka zawyżyła w zeznaniu CIT(...) za rok 2002 koszty uzyskania przychodu:

o kwotę (...) zł wydatków na zakup kwiatów ciętych i artykułów spożywczych (słodycze), przeznaczonych dla potencjalnych kontrahentów,

o kwotę łącznie (...) zł netto za usługi marketingowe objęte fakturami VAT z dnia (...)07., (...).07., (...)07.2002 r. wystawionymi przez D P.J. z G.,

o kwotę (...) zł netto za usługi informatyczne objęte fakturą VAT z dnia (...) 04.2002 r. wystawioną przez Agencję B -M.W. z P.

Za podstawę prawną przyjęto art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54 z 2000 r., poz. 654 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę... (Dz. U. Nr 240, poz. 2063).

W odwołaniu zakwestionowano niezaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków na usługi informatyczne i marketingowe. Decyzją z dnia (...) Nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał za prawidłowo ustalone, że skarżąca spółka zawarła umowę z dnia (...) stycznia 2002 r. z firmą D- P.J. z G. o świadczenie usług polegających na reprezentowaniu firmy zleceniodawcy przed potencjalnymi klientami na terenie województwa kujawsko-pomorskiego, jednakże w oparciu o analizę przedmiotowej umowy nie można określić, na czym owe usługi miały polegać. Określono je w umowie, jako działania organizacyjne pod kątem zapotrzebowania na zlecane przez zleceniodawcę usługi. Zakresu konkretnych usług, które miały być wykonane nie wyjaśniła także strona w postępowaniu podatkowym, zaś jedynym dowodem świadczącym o tych usługach były 3 faktury VAT (k.(...)-(...) akt adm.), w których, oprócz określenia "usługi marketingowe wg umowy z dnia (...)01.02" innych informacji nie zawarto. Jedna z trzech faktur - z dnia (...)07.2002 r. na kwotę (...) zł nie została ujęta w rejestrze sprzedaży firmy P. J., a wg jego wyjaśnień usług marketingowych na rzecz skarżącej nie wykonywał, lecz zlecił ich wykonanie firmie E Sp. z o.o. z siedzibą w P., ul. (...). Ustalono, że jest to firma nieistniejąca, posługująca się numerem NIP nie wygenerowanym przez system, a adres, który wskazuje dla swej siedziby jest fikcyjny, gdyż nie ma takiej ulicy w spisie ulic P. W efekcie stwierdzono, że skoro sama strona postępowania nie wie kto, i jakie usługi świadczył na jej rzecz, to bezpodstawnie podnosi, że umowa z dnia (...) stycznia 2002 r. została wykonana. Skoro podatnik nie potrafi udowodnić faktu wystąpienia związku przyczynowego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to poniesione przez niego wydatki na zapłatę faktur za usługi marketingowe nie mogą stanowić w świetle powyższych okoliczności kosztów uzyskania przychodu.

Odnosząc się z kolei do zagadnienia wydatków na usługi informatyczne organ odwoławczy podkreślił, że w badanym roku odwołująca na podstawie faktury dnia (...) kwietnia 2002 r., Nr (...) wystawionej przez Agencję B M.W. odniosła w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwotę (...) zł za wykonanie usługi informatycznej. Strona nie dysponuje, oprócz faktury, żadnymi innymi dowodami, które potwierdzałyby fakt wykonania usługi, a poza tym nie potrafi wskazać, komu wypłacone zostały pieniądze. Wskazała co prawda, że wypłacono je gotówką pełnomocnikowi wykonawcy, lecz w aktach sprawy nie ma żadnego pełnomocnictwa, dlatego też powyższego wydatku nie zaliczono do kosztów uzyskania przychodów. Istotne jest także, że powyższa firma nie figuruje w ewidencji podatników, NIP jej jest fikcyjny, gdyż nie pochodzi z systemu, a kontrola krzyżowa potwierdziła brak oznak prowadzenia przez tę firmę działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zarzutu odwołującej odnośnie naruszenia przepisów art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej, wskazując że organ pierwszej instancji, po wszczęciu postępowania podatkowego z urzędu, po uchyleniu w trybie odwoławczym pierwotnie wydanej decyzji, ponownie nie wszczyna z urzędu postępowania podatkowego w tym samym zakresie, lecz po ponownym rozpoznaniu sprawy wydaje decyzję merytoryczną.

Powyższa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, zarzucono zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 120, 121 § 1, art. 210 § 4, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez skrajnie niewnikliwe potraktowanie sprawy, niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy, pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę, brak wskazania w uzasadnieniu przyczyn nie dania wiary dowodom przedstawionym przez stronę, naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez błędne przyjęcie, że wydatki poniesione przez stronę na usługi informatyczne i marketingowe nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, a także naruszenie art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak poinformowania strony o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego.

Jednocześnie skarżący zgłosił wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Uzasadniając podniesione zarzuty odnośnie nie uwzględnia przez organy podatkowe w kosztach podatkowych spółki poniesionych wydatków na usługi marketingowe skarżący podniósł, że bez znaczenia dla możliwości zaliczenia w koszty podatkowe powyższych wydatków jest okoliczność, czy faktura wystawiona przez firmę D-P.J. znajdowała się w rejestrze sprzedaży tej firmy. Firma ta miała świadczyć usługi public relations z zakresu lobbingu, które z kolei miały polegać na reprezentowaniu strony przed potencjalnymi klientami, usługi te nie spowodowały zatem powstania substratu materialnego-efektu usługi. Istotne dla niniejszej sprawy, jest, że usługa została wykonana, a należność zapłacona. Skarżący zarzucił także, że organy podatkowe celowo dokonały wybiórczej oceny dowodów, nie zbadały całościowo okoliczności sprawy, a uzasadnienie merytoryczne nie zawiera wymaganych przepisami prawa elementów.

Odnośnie zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków na usługi informatyczne, skarżący podniósł, że brak jest w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych zapisu uniemożliwiającego odniesienie wydatków poniesionych w celu uzyskania przychodów w koszty prowadzonej działalności w zależności od tego, czy kontrahent podał na fakturze swoje dane skrupulatnie. W ocenie skarżącego, nieuzasadnione jest twierdzenie organu podatkowego, że brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających wykonanie usług informatycznej bądź istnienia Agencji B, a w efekcie karanie skarżącej za to, że jej kontrahent, który wykonał dla niej usługę i zainkasował za jej wykonanie należność okazał się być przedsiębiorcą nierzetelnym, posługującym się niewłaściwym numerem NIP, bądź zarejestrowanym pod innymi danymi w ewidencji działalności gospodarczej. Nadmienił także, że jeśli organy uważają, że nie istniała Agencja B- M.W., to na pewno istniał M.W. i zapłacone mu wynagrodzenie za wykonane usługi stanowi koszt uzyskania przychodu. Zmianie zaś, jak podniósł skarżący, uległo to, że dla strony kosztem uzyskania przychodu jest nie kwota (...) zł, a kwota (...) zł, czyli cała kwota zapłacona p. M. W.

W końcowej części skargi skarżący wskazał, że-w jego ocenie-organy podatkowe niezasadnie nie dały wiary dowodowi z przesłuchań świadka, czym naruszyły przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na argumenty przytoczone już w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na podstawie art. 134 powyższej ustawy, w postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, a z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius).

Po rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy spór w sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu spółki w roku 2002 faktur wystawionych na łączną kwotę (...) zł netto, w tym na kwotę (...) zł za usługi informatyczne oraz kwotę (...) zł za usługi marketingowe, gdy poza sporem pozostaje, iż podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowi ustalenie, na podstawie wyników kontroli podatkowej:

-

zapłaty przez spółkę gotówką kwoty (...) - osobie bez upoważnienia właściciela firmy, w tym należności netto (...) zł objętej fakturą VAT Nr (...) z dnia (...) 04.2002 r. wystawionej za usługi informatyczne przez Agencję B- M.W. z P., ul.(...), nie figurującą w ewidencji podatników, której NIP wskazany w fakturze jest fikcyjny, gdyż nie został wygenerowany przez system organu podatkowego, a w wyniku kontroli krzyżowej pod powyższym adresem nie stwierdzono oznak prowadzenia działalności,

-

zapłaty przez spółkę należności netto łącznie (...) zł objętej fakturami VAT z dnia (...) lipca, (...) lipca i (...) lipca 2002 r. o numerach odpowiednio: (...) (na kwotę (...) zł), (...) (na kwotę (...) zł), (...) (na kwotę (...) zł) wystawionymi za usługi marketingowe przez firmę D- P.J. z G., wykreśloną z rejestru działalności gospodarczej dnia (...) 07.2002 r., których faktycznie ta firma nie wykonała, lecz wg oświadczenia jej właściciela zleciła ich wykonanie spółce z o.o. E z siedzibą w P. ul. (...), która okazała się podmiotem nieistniejącym (fikcyjny NIP i adres); prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia (...)08.2004 r. sygn. akt (...) (k. (...) tom (...) akt adm.) P.J. został skazany między innymi za to, że w okresie od (...)11.2000 r. do (...) 07.2002 r. w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc właścicielem firmy D nierzetelnie prowadził księgę podatkową - ewidencję VAT, w ten sposób, że w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, wprowadzał do niej nierzetelne faktury VAT, nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i tak: - pkt 49 - fakturę VAT z dnia (...) 07.2002 r. wystawioną rzekomo przez firmę E Sp. z o.o. w P. za wykonanie usług marketingowych wg umowy, wpisując kwotę (...) zł brutto (w tym VAT (...) zł), a następnie przez wprowadzenie w błąd uprawnionego organu co do faktu zaistnienia opisanych w fakturach zdarzeń gospodarczych naraził Skarb Państwa na bezpodstawny zwrot podatku naliczonego... w wysokości co najmniej (...) zł.

Ocenę prawną wyżej przedstawionego stanu faktycznego, której dokonał organ podatkowy, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej spółki Sąd uznał za prawidłową.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tejże ustawy. Jak trafnie podniósł organ odwoławczy, subiektywne przekonanie podatnika, co do istnienia związku przyczynowego między wydatkiem a przychodem pozostaje bez wpływu na kwalifikację wydatku jako kosztu uzyskania przychodu. Podatnik bowiem, dokonując odniesienia danego wydatku w koszty podatkowe musi mieć świadomość tego, że jest zobowiązany wykazać przed właściwymi organami związek przyczynowo-skutkowy między poniesionym wydatkiem a powstałym (lub mogącym powstać) przychodem z danego źródła. W prawie podatkowym obowiązuje bowiem zasada, zgodnie z którą obowiązek udowodnienia, wykazania danego faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powyższe stanowisko zostało już wielokrotnie potwierdzone w wyrokach sądów administracyjnych (vide: wyrok WSA z dnia 12 stycznia 2005 r. w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 31/04, publ. Biul.Skarb. 2005/4/25): "to na stronie wywodzącej skutki prawne, a więc podatniku, ciąży obowiązek wykazania, że wydatek przyczynił się do zwiększenia przychodu albo co najmniej mógł się przyczynić". Zadaniem organu podatkowego jest natomiast obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego oraz ocena, czy okoliczność, na którą powołuje się strona została udowodniona (art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej).

Jeżeli podatnik nie wykazał związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy oznaczonymi wydatkami a przychodem, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika, to niespełniona została przesłanka możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. "Ustalenia w zakresie dotyczącym celu poniesionego wydatku muszą mieć charakter zobiektywizowany i zmierzać do odpowiedzi na pytanie, czy daje się "racjonalnie" powiązać oznaczony wydatek z uzyskanym lub oczekiwanym przychodem. Kosztami uzyskania przychodów będą zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeśli są one racjonalnie uzasadnione, a każdy wydatek, poza wskazanymi w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z przychodem i racjonalności działania dla osiągnięcia tego przychodu" (wyrok NSA z dnia 25 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 671/04, publ. LEX nr 147795).

Odnosząc się do poniesionego przez skarżącego wydatku na usługi marketingowe, Sąd stwierdza, że prawidłowa jest ocena organów podatkowych w zakresie dowodów dotyczących tej kwestii, iż w postępowaniu podatkowym skarżąca nie wykazała nie tylko związku przyczynowo-skutkowego między usługami, które miała świadczyć ta firma w oparciu o umowę z dnia (...) 01.2002 r. na rzecz spółki w 2002 r., a przychodem tej spółki, ale również nie wykazała na czym te usługi miały konkretnie polegać. Co więcej - skarżąca nie wiedziała nawet, kto owe usługi marketingowe miał wykonywać na jej rzecz i na czym polegało w rzeczywistości ich wykonanie. Przedstawiono na tę okoliczność wyłącznie ogólnikowe twierdzenia, że usługi te miały polegać na działaniach organizacyjnych dla pozyskiwania klientów spółki na terenie województwa kujawsko-pomorskiego. Poza umową i trzema fakturami z lipca 2002 r., wystawionymi przez P.J. z firmy D brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek innych dowodów wskazujących na podjęte działania w celu wykonania tych usług. Nadto podkreślenia wymaga, że wystawca faktur usług tych nie wykonywał, a zlecił rzekomo ich wykonanie firmie E sp. z o.o. z P., nie informując o tym zleceniodawcy (skarżącej). Zapłata (gotówką) nastąpiła P.J. w istocie nie wiadomo za co, co potwierdza prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia (...) sierpnia 2004 r., z którego wynika, iż został on skazany między innymi za posługiwanie się nierzetelnymi fakturami, nie dokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w tym także fakturą z dnia (...) 07.2002 r. firmy E, której w lipcu 2002 r. rzekomo zlecił usługi marketingowe na rzecz skarżącej spółki, zaś firma E sp. z o.o. z P., co ustaliły organy podatkowe w tej sprawie, nie istnieje.

W tych okolicznościach odmowa uznania za koszty uzyskania przychodu kwoty (...) zł netto wydatkowanej za usługi marketingowe przez skarżącą spółkę w świetle art. 191 Ordynacji podatkowej i art. 15 ust. 1 ustawy o p.d.o.p. nie budzi wątpliwości.

Odnośnie poniesionych przez skarżącego wydatków na usługi informatyczne na rzecz Agencji B -M.W., ul. (...) P. w kwocie (...) zł netto zapłaconej gotówką w trzech ratach, Sąd stwierdza, że również w powyższym zakresie organy podatkowe dokonały ustaleń na podstawie wszechstronnej i rzetelnej oceny materiału dowodowego. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych dokumentów (umowa, zlecenie, wycena, kalkulacja, potwierdzenie odbioru usług), z których wynikałoby na czym polegały usługi informatyczne zlecone powyższej firmie, jaki był ich zakres, czas wykonania. Gdy się nadto zważy, co ustaliły organy podatkowe, że firma B, która fakturę za te usługi wystawiła nie figuruje w ewidencji podatników, posłużyła się numerem NIP fikcyjnym, należność wypłacono osobie trzeciej gotówką bez upoważnienia Marka Wachowicza, a kontrola krzyżowa wykazała brak oznak pod adresem tej firmy prowadzenia działalności gospodarczej, prawidłowe jest wnioskowanie organu odwoławczego, iż wykonania tych usług nie wykazano, a co za tym idzie wydatek ten nie stanowi kosztów uzyskania przychodu.

W ocenie Sądu brak istnienia związku pomiędzy powyższym zakwestionowanym wydatkiem, a przychodem, czy to uzyskanym, czy to oczekiwanym.

Pogląd organów podatkowych w tym względzie został poparty przekonującą argumentacją faktyczną i prawną, która znalazła oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wnioskowania powyższego nie zmienia treść zeznań świadka P.K., których wiarygodność zasadnie organy podatkowe podważyły, wskazując, iż powoływanie się świadka na wykonanie usługi przez pracownika firmy, która nie istnieje, pod nadzorem właściciela firmy, która nie figuruje w ewidencji podatników nie można uznać za przekonywujące.

O ile zasadnie skarżąca spółka powołuje się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie, z którym "wydatki faktycznie poczynione, a jedynie wadliwie, czy też w sposób niepełny udokumentowane, nie mogą być tylko z tego powodu w całości pominięte przy określaniu podstawy opodatkowania, jeżeli mogą być one udowodnione innym środkami dowodowymi zasługującymi na wiarę, chyba że przepis prawa podatkowego przewiduje określony sposób dokumentowania wydatków" (wyrok WSA w Warszawie 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA 3041/02, publ. w LEX nr 1508330), o tyle w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała w sposób wiarygodny okoliczności, na które się powołuje, tj. wykonania usługi informatycznej, przez wystawcę faktury. Dlatego wydatek na tę usługę prawidłowo nie uznano za koszt uzyskania przychodu.

Poczynione uwagi w pełni uzasadniają ocenę, iż zaskarżona decyzja nie narusza art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnośnie podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przez organ podatkowy art. 120,121 § 1, 210 § 4, 122 Ordynacji podatkowej, Sąd zauważa, że wyżej wymienione przepisy (oprócz art. 210 § 4) normują podstawowe zasady postępowania podatkowego: art. 120- zasadę praworządności, art. 121 § 1- zasadę zaufania do organów podatkowych, art. 122 - zasadę dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego orz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego (art. 120,121 § 1,122). W sprawie został dokładnie ustalony stan faktyczny, ocena dowodów została dokonana w sposób wszechstronny, zaś jej rozstrzygnięcie zostało w sposób logiczny i przekonujący uzasadnione (nie naruszono zatem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Spełniony został również wymóg określony w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, umożliwiający stronie zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy przed jej merytorycznym rozstrzygnięciem. W szczególności zaś organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu przeprowadzenia postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na załatwienie sprawy.

Fakt natomiast, iż skarżący nie zgadza się z argumentacją, organów podatkowych, nie uzasadnia zarzutu naruszenia norm postępowania. W niniejszej sprawie ocena dowodów dokonana została na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, zatem ocena ta nie była oceną dowolną ani intencjonalną. Organy podatkowe opierały się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, który poddały ocenie z uwzględnieniem jego znaczenia dla sprawy, zaś rozumowanie, w wyniku którego ustalono istnienie okoliczności faktycznych, jest zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Sąd nie uwzględnił także zarzutu naruszenia art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej, polegającego na braku poinformowania o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego, skoro postanowienie organ podatkowego pierwszej instancji, wszczynające postępowanie podatkowe z urzędu prawidłowo zostało doręczone stronie dnia (...) 10.2004 r. (k.[. akt adm.), a po uchyleniu decyzji tego organu w trybie odwoławczym i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organ ten ponownie nie wszczyna postępowania podatkowego, bowiem kończąca je decyzja została usunięta z obrotu w wyniku uchylenia.

Z wyżej przedstawionych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku, uznając skargę za niezasadną.

(-) M. Jaśniewicz (-) G. Gorzan (-) K. Pawlicki