I SA/Po 1234/16 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2241851

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2017 r. I SA/Po 1234/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka.

Sędziowie WSA: Katarzyna Nikodem, Karol Pawlicki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi (...) Spółka Jawna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) października 2015 r. nr (...), (...), po przeprowadzeniu postępowania wznowionego postanowieniem z dnia (...) maja 2015 r., na wniosek H. J. z siedzibą w K., Dyrektor Izby Skarbowej stwierdzając brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - dalej: "O.p."), odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. z dnia (...) października 2012 r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r.

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postpowania organ wyjaśnił, że decyzją z dnia (...) października 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. określił H. Spółka Jawna, z siedzibą w K. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. Decyzją z dnia (...) maja 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. o sygn. akt I SA/Po 811/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę podatnika. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2015 r. o sygn. akt I FSK 1173/14 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną złożoną przez podatnika.

Pismem z dnia (...) czerwca 2014 r. Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania, w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że w dniu wydania wskazanej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej istniały dowody, które nie były znane temu organowi, a które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w postaci dokumentów sprzedaży i zakupów H. Spółka jawna z prowadzonej działalności za rok 2007. Doniosłość tych dokumentów dla wyniku postępowania nie budzi wątpliwości, to właśnie ich brak był podstawą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji.

W toku prowadzonego postępowania wznowieniowego, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2015 r. włączył do akt sprawy pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. z dnia (...) sierpnia 2014 r. oraz załączone do tego pisma dowody, tj.:

a)

dokumenty źródłowe Spółki H. zgromadzone w 9 segregatorach opisanych przez Spółkę (dokumenty ponumerowane kolejno przez pracownika UKS): "styczeń - luty 2007", "luty marzec 2007", "marzec 2007", "maj - czerwiec 2007", "czerwiec - lipiec 2007", "lipiec - sierpień 2007", "wrzesień - październik 2007", "październik - listopad 2007", "listopad - grudzień 2007",

b)

podatkową księgę przychodów i rozchodów za 2007 r., listę środków trwałych, deklaracje ZUS oraz część dokumentów źródłowych.

W dniu (...) września 2015 r. wpłynęło do organu pismo, w którym pełnomocnik Spółki złożył dodatkowe wyjaśnienia.

Po analizie wniosku strony o wznowienie postpowania Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że okoliczność ujawnienia nowych dowodów przez stronę nie stanowi przesłanki do uchylenia przedmiotowej decyzji ostatecznej organu odwoławczego, bowiem fakt istnienia przedmiotowych faktur był znany organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Organ wyjaśnił, że z materiału dowodowego, w postępowaniach wymiarowych prowadzonych przez organ I i II instancji - zakończonych decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r. wynika, że wzywano wielokrotnie stronę do przedłożenia dowodów zakupu i sprzedaży, czy ewidencji prowadzonych dla potrzeb rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Jednakże Spółka podejmowała działania mające na celu uniknięcie kontaktu z organem kontroli skarbowej i wydania dokumentów Spółki.

W toku postępowania organ kontroli skarbowej również wielokrotnie kierował do strony wezwania do dostarczenia dokumentów, będących podstawą sporządzenia deklaracji VAT-7 za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2007 r., informując jednocześnie, że w przypadku niedostarczenia dokumentów, prawidłowa wysokość zobowiązania strony w podatku od towarów i usług za 2007 r. zostanie określona na podstawie dowodów zebranych przez organ kontroli skarbowej. Pomimo wielokrotnych wezwań strona nie przedłożyła ksiąg rachunkowych, ewidencji, dowodów księgowych, ani żadnych innych dokumentów związanych z działalnością gospodarczą i zobowiązaniami podatkowymi Spółki za 2007 r.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie wystąpiła wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. podstawa prawna wznowienia. Podatnik nie ujawnił nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, a wskazane we wniosku o wznowienie postępowania dowody, tj. faktury, potwierdzają okoliczności znane organowi, ustalone w toku postępowania zwykłego. Fakt istnienia tych faktur był znany organowi, tylko ich fizyczna postać nie została okazana organom podatkowym w trakcie postępowania zwykłego, ponieważ podatnik nie był tym zainteresowany. Działania podatnika należy ocenić, jako uporczywe uchylanie się od przedłożenia dokumentów, na podstawie których można by było dokonać w postępowaniu kontrolnym weryfikacji rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Organy wydały rozstrzygnięcia na podstawie zgromadzonego we własnym zakresie materiału dowodowego.

W odwołaniu z dnia (...) listopada 2015 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie powyższej decyzji, uchylenie w całości decyzji (...) maja 2013 r. oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. z dnia (...) października 2012 r., a także o rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, poprzez określenie zobowiązania Spółce H. w podatku od towarów i usług z uwzględnieniem prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez podmioty inne niż (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez bezzasadne uznanie, że faktury VAT przedstawione przez stronę i dokumentujące zakupy towarów i usług dokonywane przez Spółkę H. w roku 2007, które strona przedłożyła wnosząc o wznowienie postępowania podatkowego, nie stanowią nowych dowodów w rozumieniu powołanego przepisu, a zatem nie są przesłanką do wznowienia postępowania na jego podstawie.

Decyzją z dnia (...) maja 2016 r. nr (...)5 Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organ podkreślił, że przedmiotem postępowania kontrolnego wszczętego w Spółce H. m.in. w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za 2007 r., kwestia naliczonego podatku od towarów i usług wykazanego przez Spółkę H. w 2007 r. była przedmiotem badania i analizy w prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. postępowaniu kontrolnym oraz prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej postępowaniu odwoławczym. Nadto, organy podatkowe miały wiedzę o istnieniu faktur, które uprawniały stronę do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego od towarów i usług.

Organ kontroli skarbowej dysponował bowiem deklaracjami VAT-7 złożonymi za poszczególne miesiące 2007 r. w Urzędzie Skarbowym w M., w których Spółka H. wykazała podatek naliczony do odliczenia za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. W prowadzonym postępowaniu kontrolnym ustalono, że Spółka H. odliczyła m.in. podatek naliczony z faktur wystawionych na jej rzecz przez (...) Spółka z o.o. oraz (...) Spółka z o.o. Faktury te dokumentowały zakup paliwa, który nie miał miejsca w rzeczywistości, a więc podatnik nie uzyskał prawa do obniżenia podatku naliczonego o podatek należny wynikający z faktur wystawionych przez ww. podmioty. Kwota naliczonego podatku od towarów i usług wynikająca z zakwestionowanych faktur (dotyczących zakupu paliwa) wyniosła (...) zł. Zatem do rozliczenia pozostała reszta kwoty podatku naliczonego wykazanego w deklaracjach VAT-7 złożonych za poszczególne miesiące 2007 r.

Organ zaznaczył, że w postępowaniu w zakresie określenia wysokości podatku od towarów i usług prowadzonych przez organ I i II instancji - zakończonych decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. z dnia (...) października 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r., wzywano wielokrotnie stronę do przedłożenia dowodów zakupu i sprzedaży, czy ewidencji prowadzonych dla potrzeb rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. (w tym dokumentów potwierdzających prawo do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wykazanego w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące 2007 r.). Strona nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w decyzji organu I instancji z dnia (...) października 2015 r. wykazano ciąg zdarzeń zmierzających do pozyskania przez organ kontroli skarbowej przedmiotowej dokumentacji. Wskazano bowiem, że ze znajdujących się w aktach sprawy notatek służbowych sporządzonych w dniach (...) lutego 2012 r. i (...) lutego 2012 r. przez inspektora kontroli skarbowej J. C. bezsprzecznie wynika, iż zarówno przed wszczęciem postępowania kontrolnego, jak i w jego toku wielokrotnie podejmowano próby nawiązania kontaktu i współpracy z podatnikiem. Jednakże Spółka podejmowała działania mające na celu uniknięcie kontaktu z organem kontroli skarbowej i wydania dokumentów Spółki.

Pomimo wielokrotnych wezwań strona nie przedłożyła ksiąg rachunkowych, ewidencji, dowodów księgowych, ani żadnych innych dokumentów związanych z działalnością gospodarczą i zobowiązaniami podatkowymi Spółki za 2007 r.

W ocenie organu zachowanie strony, poprzez uporczywe niedostarczanie stosownej dokumentacji (w sytuacji, gdzie kwestia podatku naliczonego była przedmiotem badania w postępowaniu zwykłym) - nie może być podnoszone jako okoliczność odpowiadająca podstawie wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Zdaniem organu niezasadny jest zarzut, iż organy podatkowe określiły zobowiązanie podatkowe wobec Spółki H. bez uwzględnienia podatku od towarów i usług naliczonego we wszystkich fakturach wystawionych na rzecz Spółki w 2007 r., w sytuacji gdy strona uchylała się od przedłożenia stosownych dokumentów i ich nie przedłożyła.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji prawidłowo uznał, że Spółka H. nie przedstawiła nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej tj. w dniu (...) maja 2013 r. Wskazane we wniosku o wznowienie postępowania dowody, tj. faktury, potwierdzają okoliczności znane organowi, ustalone w toku postępowania "zwykłego". Z całą stanowczością należy podkreślić, że fakt istnienia tych faktur był znany organowi, tylko ich fizyczna postać nie została okazana organom podatkowym w trakcie postępowania zwykłego, ponieważ podatnik nie był tym zainteresowany. Podatnik bowiem w sposób uporczywy uchylał się od przedłożenia dokumentów, na podstawie których można by było dokonać w postępowaniu kontrolnym weryfikacji rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Organy I i II instancji wydały zatem rozstrzygnięcia na podstawie zgromadzonego we własnym zakresie materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie, strona żądając wznowienia postępowania, nie wykazała wystąpienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r. Tym samym, w sprawie nie wystąpiła wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. podstawa prawna wznowienia. We wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. z dnia (...) października 2012 r. wydaną w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r., nie ujawniono żadnych nowych okoliczności i nowych dowodów przemawiających za prawidłowością swojego stanowiska o zasadności wznowienia postępowania. Okoliczności sprawy co do istoty pozostają niezmienne, pomimo przedłożenia faktur organowi kontroli skarbowej po wydaniu decyzji ostatecznej w trybie odwoławczym. Niewątpliwie bowiem stan faktyczny i prawny w zakresie prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu zakupów dokonywanych przez podatnika w ramach prowadzonej działalności był przedmiotem badania i oceny w toku postępowania zwykłego zakończonego ostateczną decyzją. Organ posiadał wiedzę, że podatnik dokonywał zakupów towarów i usług, a okoliczność ta wynikała wprost ze składanych przez Spółkę H. deklaracji VAT-7, w których strona pomniejszała podatek należny o podatek naliczony, pomimo że nie dysponowała dokumentacją podatkową uprawniającą do dokonywania odliczeń podatku naliczonego. Tym samym, zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie zasługują, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, na uwzględnienie. Zasadnie zatem Dyrektor Izby Skarbowej, jako organ I instancji, w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym, odmówił decyzją z dnia (...) października 2015 r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p., uchylenia decyzji ostatecznej z dnia (...) maja 2013 r. Przedstawione przez stronę w odwołaniu okoliczności nie potwierdziły zaistnienia przesłanek, wskazanych w przepisie art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p.

W skardze z dnia (...) czerwca 2016 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej i wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1)

naruszenie przepisów postępowania podatkowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 130 § 1 pkt 6 O.p., poprzez jej wydanie przez pracownika podlegającego wyłączeniu z mocy przepisu powołanego w podstawie zarzutu, który wydawał również decyzję z dnia (...) października 2015 r.,

2)

naruszenie przepisów postępowania podatkowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez bezzasadne uznanie, że faktury VAT przedstawione przez stronę i dokumentujące zakupy towarów i usług dokonywane przez H. Spółka jawna w roku 2007, które strona przedłożyła wnosząc o wznowienie postępowania podatkowego, nie stanowią nowych dowodów w rozumieniu powołanego przepisu, a zatem nie są przesłanką wznowienia postępowania na jego podstawie.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze przedmiot postępowania w sprawie wyjaśnić należy, że z przepisu art. 243 § 2 O.p. wynika, iż postanowienie o wznowieniu postępowania z przyczyn wskazanych we wniosku nie przesądza o wyniku wznowionego postępowania, lecz otwiera postępowanie rozpoznawcze przed właściwym organem co do zasadności istnienia jednej z przesłanek wymienionych taksatywnie w art. 240 § 1 O.p. oraz rozstrzygnięcia sprawy podatkowej uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, gdy organ ustali istnienie choćby jednej z podstaw wznowienia postępowania. Innymi słowy przepis art. 240 § 1 O.p. tylko otwiera procesowo możliwość ponownego materialnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, które następuje w trybie art. 245 O.p. (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r., I FSK 1723/08, LexPolonica nr 2306295).

Wnosząc o wznowienie postępowania podatkowego skarżący powołał się na art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że organ stwierdził brak przesłanek do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, na które powoływał się skarżący. Należy stwierdzić, że ocena organu była w tym względzie uzasadniona, a postępowanie zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów O.p. Wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej, dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach, a przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p.

Poddając analizie przesłankę opisaną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wskazania wymaga, że okoliczności faktyczne, a także dowody muszą być nowe, jednakże istniejące w dniu wydania decyzji. Zdarzenie faktyczne lub okoliczność faktyczna musiały mieć miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polega na tym, że nikt dotychczas zarówno organ, jak i strona nie zgłosił ich, ani nie ujawnił. To samo dotyczy dowodów. W ich przypadku nie chodzi więc o to, aby strona znalazła zupełnie nowe dowody potwierdzające dawniejsze fakty, ale o to, że ujawniły się dowody dotyczące tych faktów, już wtedy istniejące. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że podstawą wznowienia postępowania są okoliczności lub dowody istniejące wprawdzie w dniu wydania decyzji, lecz nieznane organowi.

Odnosząc powyższe wyjaśnienia do okoliczności faktycznych sprawy stwierdzić należy, że skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał jako podstawę prawną wznowienia art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Przedmiotem postępowania kontrolnego wszczętego w Spółce H. m.in. w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za 2007 r., kwestia naliczonego podatku od towarów i usług wykazanego przez Spółkę H. w 2007 r. była przedmiotem badania i analizy w prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. postępowaniu kontrolnym oraz prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej postępowaniu odwoławczym. Na uwagę zasługuje fakt, że organy podatkowe miały wiedzę o istnieniu faktur, które uprawniały stronę do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego od towarów i usług. Organ kontroli skarbowej dysponował bowiem deklaracjami VAT-7 złożonymi za poszczególne miesiące 2007 r. w Urzędzie Skarbowym w M., w których Spółka H. wykazała podatek naliczony do odliczenia za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. W prowadzonym postępowaniu kontrolnym ustalono, że Spółka H. odliczyła m.in. podatek naliczony z faktur wystawionych na jej rzecz przez (...) Spółka z o.o. oraz (...) Spółka z o.o. Faktury te dokumentowały zakup paliwa, który nie miał miejsca w rzeczywistości, a więc podatnik nie uzyskał prawa do obniżenia podatku naliczonego o podatek należny wynikający z faktur wystawionych przez ww. podmioty. Kwota naliczonego podatku od towarów i usług wynikająca z zakwestionowanych faktur (dot. zakupu paliwa) wyniosła (...) zł. Zatem do rozliczenia pozostała reszta kwoty podatku naliczonego wykazanego w deklaracjach VAT-7 złożonych za poszczególne miesiące 2007 r.

Podkreślenia wymaga, iż w postępowaniu w zakresie określenia wysokości podatku od towarów i usług prowadzonych przez organ I i II instancji - zakończonych decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. z dnia (...) października 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r., organy wzywały wielokrotnie stronę do przedłożenia dowodów zakupu i sprzedaży, czy ewidencji prowadzonych dla potrzeb rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. (w tym dokumentów potwierdzających prawo do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wykazanego w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące 2007 r.). Strona nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów.

W niniejszej sprawie nie bez znaczenia jest wykazany w decyzji organu I instancji z dnia (...) października 2015 r. ciąg zdarzeń zmierzających do pozyskania przez organ kontroli skarbowej przedmiotowej dokumentacji. Wskazano, bowiem, że ze znajdujących się w aktach sprawy notatek służbowych sporządzonych w dniach (...) lutego 2012 r. i (...) lutego 2012 r. przez inspektora kontroli skarbowej bezsprzecznie wynika, iż zarówno przed wszczęciem postępowania kontrolnego, jak i w jego toku wielokrotnie podejmowano próby nawiązania kontaktu i współpracy z podatnikiem. Jednakże Spółka podejmowała działania mające na celu uniknięcie kontaktu z organem kontroli skarbowej i wydania dokumentów Spółki. Pomimo wielokrotnych wezwań strona nie przedłożyła ksiąg rachunkowych, ewidencji, dowodów księgowych, ani żadnych innych dokumentów związanych z działalnością gospodarczą i zobowiązaniami podatkowymi Spółki za 2007 r.

Wobec uchylania się podatnika od przedłożenia stosownej dokumentacji, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. wydał decyzję zgodnie z pouczeniem, na podstawie zgromadzonych dowodów w sprawie opisanych w decyzji wymiarowej.

Organ I instancji wykazał, że podatnik z własnej woli nie brał czynnego udziału w postępowaniu zwykłym, uporczywie unikał okazania faktur, nie wystąpił do kontrahentów o ewentualne sporządzenie duplikatów faktur (skoro nie było możliwe przedłożenie oryginałów faktur), nie przedłożył też żadnej dokumentacji na etapie postępowania odwoławczego.

Prawidłowo organ odwoławczy ocenił, że zachowanie strony, poprzez uporczywe niedostarczanie stosownej dokumentacji (w sytuacji, gdzie kwestia podatku naliczonego była przedmiotem badania w postępowaniu zwykłym) nie może być podnoszone jako okoliczność odpowiadająca podstawie wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Opowiedzenie się za odmienną tezą prowadziłoby bowiem do wniosku, że zaniedbania Spółki H. mogą premiować ją przez stworzenie podstawy dla skorygowania niekorzystnej dla niej decyzji wymiarowej, w sytuacji gdy decyzja taka stała się ostateczna i prawomocna. Ujawnienie dopiero na etapie postępowania wznowieniowego dokumentacji Spółki stanowi wyjście poza zakres trybu nadzwyczajnego i próbę skierowania postępowania na tory właściwe dla postępowania zwykłego.

Wskazane przez Spółkę H. we wniosku o wznowienie okoliczności i dowody nie stanowią przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej, bowiem nie stanowią okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, tj. w dniu (...) maja 2013 r., nieznanych organowi. Nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję. Brak jednej ze wskazanych cech okoliczności lub dowodów powoduje, że nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), prawo do odliczenia podatku naliczonego związane jest z posiadaniem stosownych dokumentów. Z kolei w myśl § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 z późn. zm.) nabywcy przysługuje prawo do wystąpienia o duplikaty faktur do ich wystawców. Zatem, to od podatnika wymaga się spełnienia warunków formalnych, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego w konkretnym stanie faktycznym, który merytorycznie to prawo uzasadnia. Obowiązków w tym zakresie nie można przerzucać na organ podatkowy.

Jak wynika z dokonanych przez organy ustaleń zarówno B. G., jak i R. W. (współwłaściciele Spółki), nie byli w żaden sposób zainteresowani przedłożeniem dokumentacji. Organ kontroli skarbowej skierował do spółki szereg pism, a inspektor kontroli skarbowej wykonał szereg telefonów. Ponadto organ kontroli skarbowej uwzględnił przy ponawianiu wezwań okoliczność przebywania za granicą do dnia (...) lutego 2013 r. R. W. (jednego z współwłaścicieli Spółki), który według B. G. (również współwłaściciela Spółki) miał dostęp do archiwum, w którym znajdują się żądane przez organ dokumenty. Jednak R. W., po powrocie z zagranicy, mimo otrzymanych wezwań, nie reagował i nie okazał dokumentów. Również do dnia wydania decyzji ostatecznej w administracyjnym toku postępowania, tj. do dnia (...) maja 2013 r., Spółka H. nie przedłożyła dokumentacji źródłowej będącej podstawą sporządzenia deklaracji VAT-7 za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2007 r., nie wskazała swoich kontrahentów, nie wystąpiła do nich o przesłanie duplikatów faktur, wystawionych na jej rzecz (gdyby był problem wynikający z np. zagubieniem oryginałów faktur). Strona nie czyniła w trakcie postępowania "zwykłego" żadnych starań, aby przedłożyć jakąkolwiek dokumentację dotyczącą transakcji dokonywanych w badanym okresie.

Wskazane we wniosku o wznowienie postępowania dowody, tj. faktury, potwierdzają okoliczności znane organowi, ustalone w toku postępowania "zwykłego", a fakt istnienia tych faktur był znany organowi, tylko ich fizyczna postać nie została okazana organom podatkowym w trakcie postępowania zwykłego, ponieważ podatnik nie był tym zainteresowany. Zdecydowanie należy stwierdzić, że podatnik bezwzględnie i notorycznie uchylał się od przedłożenia dokumentów, na podstawie których można by było dokonać w postępowaniu kontrolnym weryfikacji rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Tym samym organy I i II instancji zostały zobligowane do wydania rozstrzygnięcia na podstawie zgromadzonego we własnym zakresie materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie strona żądając wznowienia postępowania nie wykazała wystąpienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r. Zatem, w niniejszej sprawie nie wystąpiła wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. podstawa prawna wznowienia.

We wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r. strona skarżąca nie ujawniła żadnych nowych okoliczności i nowych dowodów przemawiających za prawidłowością swojego stanowiska o zasadności wznowienia postępowania. Okoliczności sprawy co do istoty pozostają niezmienne, pomimo przedłożenia faktur organowi kontroli skarbowej po wydaniu decyzji ostatecznej w trybie odwoławczym. Organ posiadał wiedzę, że podatnik dokonywał zakupów towarów i usług, a okoliczność ta wynikała wprost ze składanych przez Spółkę H. deklaracji VAT-7, w których strona pomniejszała podatek należny o podatek naliczony, pomimo że nie dysponowała dokumentacją podatkową uprawniającą do dokonywania odliczeń podatku naliczonego. Tym samym zarzuty naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w tym zarzut, iż przepis ten nie stawia żadnych dodatkowych wymagań dla środków dowodowych poza tym, aby nie były one znane dla organu w momencie wydawania decyzji, a jednocześnie, aby istniały już w czasie jej wydania należy uznać jako całkowicie bezzasadny.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 O.p. Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 6 O.p., pracownik urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Stosownie natomiast do art. 221 O.p. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Powyższe oznacza, że odwołanie złożone przez stronę rozpatruje ten sam organ podatkowy (w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej), który wydał zaskarżoną decyzję (reguła niedewolutywności).

W rozpatrywanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania z dnia (...) czerwca 2014 r., w organie I instancji, został przydzielony do rozpatrzenia i prowadzenia sprawy - B. P. - starszemu komisarzowi skarbowemu z Drugiego Oddziału Podatku od Towarów i Usług Izby Skarbowej w P. W zastępstwie ww. pracownika sprawę prowadziły: starszy komisarz skarbowy V. T. oraz komisarz skarbowy A. F. Wszelkie pisma wychodzące do strony - akceptowała i podpisywała A. K. - kierownik oddziału (por. metrykę sprawy - tom X, karta 64 akt adm.). Sprawa o wznowienie postępowania, w toku I instancji, zakończyła się wydaniem decyzji nr (...), (...) stwierdzającej brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i odmawiającej Spółce uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. z dnia (...) października 2012 r. wydanej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. Przedmiotową decyzję podpisał w dniu (...) października 2015 r., z upoważnienia Dyrektora, Naczelnik Wydziału D. S. Od ww. decyzji strona, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji złożyła odwołanie z dnia (...) listopada 2015 r. do Dyrektora Izby Skarbowej jako organu II instancji.

Przedmiotowe odwołanie otrzymała do rozpatrzenia I. M. - starszy komisarz skarbowy z Pierwszego Oddziału Podatku od Towarów i Usług. Sprawa była rozpatrywana pod nadzorem kierującego tym Oddziałem - Ł. P., który podpisywał pisma kierowane do strony postępowania oraz, który zaakceptował wstępnie rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji (por. metrykę sprawy - tom X, karta 109 akt adm.). Postępowanie odwoławcze zakończyło się wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) października 2015 r. podpisanej w dniu (...) maja 2016 r. z upoważnienia Dyrektora przez Naczelnika Wydziału - D. S. Zatem wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. oraz postępowanie odwoławcze od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2016 r. rozpatrywały pod względem merytorycznym dwie różne pracownice z dwóch różnych Oddziałów Izby Skarbowej w P. Zatem weryfikacja decyzji organu I instancji odbyła się w sposób niezależny. Natomiast w kwestii podpisania decyzji przez Naczelnika Wydziału D. S., należy wyjaśnić, że dokumentem z dnia (...) kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 143 § 2 pkt 2 O.p., art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 2 i 3 Zarządzenia nr 15 Ministra Finansów z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. MF z 2015 r., poz. 15) upoważnił D. S. Naczelnika Wydziału do podpisywania w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej pism, decyzji i postanowień oraz załatwiania spraw będących w zakresie Wydziału Podatku od Towarów i Usług (PT) dotyczących m.in. decyzji i postanowień w I i II instancji do (...) zł kwoty spornej (tom X, karta 110 akt adm.). W wymienionej sprawie kwota sporu wynosiła (...) zł, zatem mieściła się w kwocie spornej należącej do kompetencji Naczelnika Wydziału. Zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 O.p. należy uznać zatem za bezpodstawny.

W ocenie Sądu prawidłowo wywiódł organ w zaskarżonej decyzji, że przedstawione przez stronę okoliczności i dowody nie stanowiły przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.