Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721946

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 11 września 2019 r.
I SA/Po 10/19
Materialnoprawna podstawa rozpatrzenia wniosku o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz.

Sędziowie: WSA Katarzyna Nikodem (spr.), NSA Włodzimierz Zygmont.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) z dnia (...) (...) w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku akcyzowym

I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) z dnia (...) r., nr; (...), (...);

II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) na rzecz skarżącego kwotę 500,- zł (słownie: pięćset złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z (...) października 2018 r. po rozpatrzeniu odwołania H.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) z (...) maja 2018 r. odmawiającej umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku akcyzowym wynikającym z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z (...) października 2014 r. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości (...) zł, z (...) listopada 2014 r. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości (...) zł, z (...) września 2015 r. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości (...) zł - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu (...) stycznia 2017 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w (...) wpłynął wniosek skarżącego o umorzenie, udzielenie ulgi w spłacie podatku lub o rozłożenie spłaty należności na raty zaległości wynikających z ww. decyzji tego organu określających kwoty zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych.

W dniu (...) czerwca 2017 r. skarżący sprecyzował oraz zmienił zakres złożonego wniosku przez wycofanie wniosku w części dotyczącej rozłożenia na raty zapłaty zaległości. Wniósł o umorzenie odsetek za zwłokę. Wskazał, że wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego ponoszone są przez konkubinę, natomiast jest gotów zapłacić należność główną w kwocie (...) jednorazowo z pieniędzy, które uzyska od córki w związku z zawartą umową przedwstępną pożyczki. Stwierdził, że z uwagi na brak dochodów nie będzie musiał jej zwracać.

Naczelnik Urzędu Skarbowego (...) decyzją z (...) czerwca 2017 r. umorzył postępowanie w części dotyczącej rozłożenia na raty zapłaty zaległości.

W dniu (...) czerwca 2017 r. skarżący wycofał wniosek w części dotyczącej umorzenia zaległości podatkowej w podatku akcyzowym i rozłożenia na raty zapłaty zaległego podatku akcyzowego. Wniósł jednocześnie o umorzenie odsetek za zwłokę z tytułu zaległego podatku akcyzowego.

Decyzją z (...) czerwca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego (...) umorzył postępowanie w części dotyczącej umorzenia zapłaty zaległości w podatku akcyzowym.

Decyzją z (...) lipca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił skarżącemu umorzenia odsetek za zwłokę.

Analizując przesłanki uzasadniające przyznanie ulgi stwierdził, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć: szkody poniesione w wyniku klęsk żywiołowych, nadzwyczajne zdarzenia, i szczególne okoliczności osłabiające zdolności płatnicze podatnika, takie jak trwała choroba jego lub członka rodziny, kradzież bądź utrata majątku z przyczyn niezawinionych. Przez interes publiczny należy rozumieć potrzebę (dobro), której zaspokojenie powinno służyć zbiorowości lokalnej lub całemu społeczeństwu. Interes publiczny może wystąpić również, gdy zapłata zaległości podatkowych spowodowałaby konieczność sięgnięcia przez podatnika do środków pomocy państwa lub gdyby podatnik nie był w stanie zaspokoić swoich potrzeb materialnych. W ocenie organu żadna przesłanka nie występuje w niniejszej sprawie.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z (...) grudnia 2017 r. uchylił ją i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że konieczne jest podjęcie działań zmierzających do skorygowania sentencji decyzji, a także jej uzasadnienia, co do dat oraz numerów decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) określających zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych.

Decyzją z (...) maja 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił skarżącemu umorzenia odsetek za zwłokę od zaległego podatku akcyzowego wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z (...) października 2014 r. w wysokości (...) zł, (...) listopada 2014 r. w wysokości (...) i (...) września 2015 r. w wysokości (...) zł. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci umorzenia odsetek za zwłokę.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., zwanej dalej O.p.) poprzez nieuwzględnienie interesów strony i interesu publicznego, a także art. 120, 121 § 1, 122 i 124 O.p. poprzez brak przekonywującego, wyczerpującego i oczywistego ustalenia oraz uzasadnienia odmowy umorzenia zaległości, art. 210 § 4 O.p. poprzez niewyczerpujące uzasadnienie podstaw faktycznych i prawnych decyzji, w tym nieuwzględnienie ważnego interesu publicznego i brak oceny skutków egzekwowania przedmiotowych zaległości, a nadto art. 187 § 1 w zw. z art. 188 O.p. przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i art. 191 O.p. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.

W uzasadnieniu podatnik rozwinął argumentację zarzutów, wskazując w szczególności, że organ błędnie uznał go za przedsiębiorcę, albowiem nie figuruje on w rejestrze jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Organ nie odniósł się również do dochodów strony za 2017 r., mimo złożenia zeznania rocznego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty). Organ winien wezwać skarżącego do ponownego przedłożenia dokumentów odzwierciedlających aktualną sytuację materialną i wydał rozstrzygnięcie w oparciu o nieaktualny materiał dowodowy. Organ błędnie skupił się na przyczynach powstania zaległości zamiast aktualnej sytuacji podatnika, a także nieprawidłowo ocenił możliwość pozyskania środków finansowych na zapłatę całości zobowiązania. Negatywne rozpatrzenie wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę zniweczy sens udzielenia pożyczki skarżącemu przez córkę, ponieważ częściowa zapłata należności nie wpłynie na poprawę sytuacji materialnej strony.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z (...) października 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że norma z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. skonstruowana jest na zasadzie uznania administracyjnego. Przedstawił skrótowo historię prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i stwierdził, że zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego nie spowodowało utraty statusu przedsiębiorcy, zatem organy są obowiązane rozpatrywać wniosek o udzielenie pomocy de minimis w oparciu o art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Następnie organ przeanalizował okoliczności powstania przedmiotowych zaległości, a także sytuację finansową i zdrowotną podatnika, w tym oświadczenia skarżącego, że nie posiada stałego zatrudnienia, utrzymuje się ze środków uzyskanych ze sprzedaży w 2017 r. samochodu osobowego o wartości (...) zł oraz okazjonalnego wsparcia udzielonego przez dzieci i drobnych prac wykonywanych w gospodarstwie rolnym, z których dochód wynosi ok. (...) zł miesięcznie. W utrzymaniu w znacznym stopniu partycypują dzieci. Skarżący mieszka w mieszkaniu lokatorskim, nie posiada żadnego majątku ruchomego jak i nieruchomości.

Organ ustalił również, że w dniu (...) października 2015 r. w zakresie zobowiązań podatkowych określonych decyzjami z dni (...) października i (...) listopada 2014 r. zostało wszczęte postępowanie o przestępstwo skarbowe obejmujące zaległości w podatku akcyzowym i (...) września 2017 r. orzeczenie o zakończeniu postępowania stało się prawomocne. Koszty sądowe oraz grzywnę wynikające z wyroku Sądu uregulowała córka skarżącego. W przedmiotowych sprawach zastosowano również środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego w dniach (...) marca i (...) kwietnia 2015 r., a także pobrano należności od skarżącego w dniach (...) sierpnia i (...) grudnia 2015 r. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w (...) postanowieniem z (...) grudnia 2017 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko skarżącemu na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących decyzji w przedmiocie zaległości podatkowych w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za zwłokę. Aktualnie wobec skarżącego nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne zmierzające do przymusowego wyegzekwowania należności publicznoprawnych.

W ocenie organu udzielenie skarżącemu ulgi stanowiłoby przyzwolenie na brak należytej dbałości w przestrzeganiu przepisów sankcjonujących prowadzenie działalności gospodarczej. Podatnik nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem w realizacji obowiązku zebrania materiału dowodowego i to w jego interesie leży poinformowanie organów o wszystkich istotnych okolicznościach. Organ przyznał, że sytuacja materialna skarżącego należy do trudnych z uwagi na brak stałego zatrudnienia, majątku oraz niewielkie dochody uzyskiwane z wykonywania prac dorywczych i okazjonalne wsparcie finansowe udzielane przez dorosłe dzieci, jednak pomoc ta jest w ocenie organu na tyle znacząca, że pozwoliła nie tylko na stabilną egzystencję, ale również spłatę znacznej części zadłużenia. Uzyskana przez stronę deklaracja córki o możliwości przekazania darowizny na poczet spłaty zadłużenia w kwocie równej wartości należności głównych pozwala stwierdzić, że umniejszenie zaległości o kwotę (...) zł prowadziłoby do znacznego zmniejszenia zadłużenia i stanowiłoby poprawę sytuacji finansowej podatnika. Umorzenie nie jest jednak jedyną formą ulgi i podatnik może np. zawnioskować o rozłożenie zapłaty na raty. Umorzenie zaległości podatkowej byłoby zatem działaniem przedwczesnym.

W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją poprzedzającą i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił decyzji naruszenie:

- art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że nie ziściły się przesłanki do częściowego umorzenia zobowiązania podatkowego w zakresie odsetek za zwłokę

- art. 67b § 1 pkt 2 O.p. poprzez nieustalenie kryteriów pomocy de minimis zawartych w aktach prawa wspólnotowego, do których odwołuje się ten przepis

- art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniedbanie realizacji obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dowolną interpretację wyjaśnień skarżącego

- art. 191 O.p. poprzez dokonanie stronniczej, nielogicznej i niezasadnej oceny dowodów polegającej na założeniu braku przesłanek do zastosowania umorzenia

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez lakoniczne uzasadnienie prawne decyzji, nieczytelne dla podatnika i niejasne co do motywów jej podjęcia

- art. 210 § 4 w zw. z art. 235 i art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, nieodnoszące się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów.

W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że organ błędnie ocenił przesłanki do zastosowania wnioskowanej ulgi. Materiał dowodowy jest niepełny, ponieważ nie został uzupełniony o aktualne dane. Organ ciężar dowodu usiłował przerzucić na stronę. Organ jako argumentu nieudzielenia ulgi powołał niezapłacenie podatku w terminie, co w ocenie skarżącego świadczy o nienależytym uzasadnieniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty były trafne.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wbrew tezie skarżącego, zawieszenie działalności gospodarczej to nadal formalne istnienie przedsiębiorstwa, czyli wypełnianie obowiązków związanych z postępowaniami sądowymi, podatkowymi i administracyjnymi, związanymi z działalnością gospodarczą, a także poddanie się kontroli na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2467/15). Tym samym do skarżącego znajdą zastosowanie regulacje odnoszące się do przedsiębiorców.

Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., zwanej dalej O.p.) organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Natomiast stosownie do treści art. 67b § 1 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej (pkt 1); które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych bezpośrednio w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis (pkt 2); które stanowią pomoc publiczną wymienioną w lit. od a) do m) (pkt 3).

W przypadku gdy o ulgę podatkową występuje podatnik prowadzący działalność gospodarczą, w związku z takim brzmieniem powołanych wyżej przepisów, istotne znaczenie ma ustalenie ich relacji względem siebie.

Materialnoprawną podstawą rozpatrzenia wniosku o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, które stanowią pomoc de minimis dla podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jest art. 67b § 1 pkt 2 O.p., taką też normę przyjęły organy obu instancji w niniejszej sprawie. Oznacza to w konsekwencji, że organ podatkowy otrzymawszy wniosek przedsiębiorcy o ulgę podatkową powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy spełnione są przesłanki do przyznania ulgi w spłacie podatku w świetle art. 67b § 1 O.p., uwzględniając uregulowania wspólnotowe dotyczące pomocy przedsiębiorcom, a więc dopuszczalność pomocy i jej wymogi. W drugiej kolejności, gdy wniosek spełnia te wymogi, organ podatkowy powinien poddać wniosek ocenie pod kątem kryteriów, o których mowa w art. 67a § 1 O.p., a więc ocenić czy za przyznaniem pomocy przemawia ważny interes publiczny lub ważny interes podatnika (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 1073/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 395/18 i powołane tam orzecznictwo).

Jakkolwiek organy w niniejszej sprawie powołały art. 67b § 1 pkt 2 O.p., organ I instancji dokonał tego pod koniec rozważań, wskazując jedynie, że wobec nieudzielenia stronie żadnego wsparcia wydaną decyzją, nie stanowi ona formy pomocy publicznej, natomiast organ odwoławczy ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że organy podatkowe obu instancji są obowiązane rozpatrywać wniosek strony w oparciu o przepisy art. 67b § 1 pkt 2 O.p.

W orzecznictwie wskazuje się (v. powołany wcześniej wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 395/18), że skoro ulgi, o których mowa w art. 67a O.p. w przypadku przedsiębiorców mogą być im przyznane jedynie wtedy, gdy pomoc taka jest dopuszczalna w świetle prawa wspólnotowego i to w ściśle określonych warunkach, a przepis art. 67b O.p. określający formy pomocy tym podmiotom uwzględnia unormowania wspólnotowe w tym zakresie, to zastrzeżenie, o którym mowa w art. 67a O.p. odnoszące się do art. 67b O.p. ma takie znaczenie, że organy przede wszystkim powinny w tym przypadku badać, czy wniosek przedsiębiorcy dotyczący określonego trybu udzielania pomocy przedsiębiorcom spełnia wymogi określone w przepisach wspólnotowych dla tego trybu udzielania tym podmiotom ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Regulacja zawarta w art. 67b O.p. ogranicza zatem - w stosunku do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą - stosowanie ulg płatniczych określonych w art. 67a O.p., obwarowując je wymogiem spełniania ściśle określonych kryteriów wynikających z unormowaniach unijnych (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 805/15).

Ponadto, sama okoliczność ubiegania się o udzielenie ulgi przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą nie przesądza jeszcze o tym, że udzielenie ulgi będzie stanowiło pomoc publiczną. Z treści art. 67b § 1 pkt 1 O.p. wynika bowiem, że ustawodawca przewidział takie sytuacje, kiedy udzielenie podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego nie stanowi pomocy publicznej. Organ podatkowy po stwierdzeniu, iż o preferencję podatkową występuje osoba prowadząca działalność gospodarczą, w pierwszej kolejności jest zobligowany do ustalenia, czy wnioskowana ulga stanowiłaby jakąkolwiek pomoc publiczną. Ta okoliczność powinna być każdorazowo ustalana przez organy podatkowe w konkretnych okolicznościach faktycznych sprawy, natomiast w kontrolowanej sprawie takich ustaleń zabrakło.

Przechodząc do kwestii oceny przesłanek z art. 67a § 1 O.p. należy podkreślić, że regulacje zawarte w tym przepisie nie można traktować jako przywileju podatkowego, jest to bowiem przewidziana prawem instytucja pomocy państwa, którą można zastosować w sytuacji, gdy z punktu widzenia interesu publicznego lub ważnego interesu podatnika egzekwowanie zaległości jest nieuzasadnione.

Sąd nie podziela stanowiska organu, że pojęcia ważnego interesu podatnika ogranicza się tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych. W ocenie Sądu pojęcie należy oceniać w szerszym aspekcie, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, możliwości zarobkowania podatnika oraz członków najbliższej rodziny, uwzględniając wiek i stan zdrowia.

Natomiast jeśli chodzi o przesłankę interesu publicznego, to Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie (m.in. w wyroku WSA w Gdańsku z 28 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 91/19), że to pojęcie nie odnosi się wyłącznie do sytuacji, w których wyegzekwowanie podatku zmusiłoby podatnika do korzystania z pomocy społecznej. W tym kręgu należy umiejscowić także odstąpienie od dochodzenia należności publicznoprawnych, jeśli ich przymusowe dochodzenie jest z góry skazane na niepowodzenie, a nieskuteczna egzekucja wygenerowałaby tylko zbędne koszty i zaangażowanie organów państwa.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy nie zweryfikowały realnej możliwości uzyskania środków na uregulowanie należności głównej oraz możliwości płatniczych skarżącego. Ustaliły, że skarżący nie posiada stałego zatrudnienia, nie posiada z żadnych nieruchomości ani też ruchomości, utrzymuje się m.in. dzięki pomocy dzieci, a w kosztach gospodarstwa domowego w znacznej mierze partycypuje konkubina. Podatnik oświadczył, że uzyska od córki pomoc na spłatę zaległości podatkowej w wysokości należności głównej, dlatego też złożył wniosek o umorzenie odsetek od tej zaległości. W ocenie Sądu organ winien przesłuchać w charakterze świadków konkubinę oraz córkę skarżącego w celu ustalenia sytuacji materialnej podatnika oraz możliwości uzyskania pomocy finansowej w zakresie spłaty zadłużenia.

Ustalenie istnienia przesłanki interesu publicznego wymaga również ponownej analizy materiału dowodowego, po jego uzupełnieniu, chociażby w zakresie realnej możliwości spłaty należności głównej istniejącej zaległości podatkowej. Bez wątpienia wiąże się to z koniecznością ważenia relacji na dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości wraz z odsetkami, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi), biorąc, że toczące się wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne zostało umorzone przez Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) postanowieniem z (...) grudnia 2017 r., z uwagi na brak majątku, z którego mogłaby być prowadzona egzekucja, strona zaś zadeklarowała możliwość spłaty zaległości podatkowej przy pomocy najbliższej rodziny. Należy mieć na uwadze, że ochrona interesu publicznego to nie tylko dbałość o priorytetowe regulowanie należności na rzecz Skarbu Państwa, lecz również minimalizowanie wydatków z budżetu państwa, pojawiających się w następstwie konieczności uregulowania przez zobowiązanego należności podatkowych (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt II FSK 3046/16).

Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a zatem dokonania swobodnej oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem wskazań logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. Zgodnie z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zarzuty w ocenie Sądu są uzasadnione.

Jak wskazano już wyżej organy podatkowe nie zbadały należycie, czy spełnione zostały warunki określone w przepisach wspólnotowych dla trybu udzielania pomocy de minimis, zaś sporządzone uzasadnienia decyzji nie zawierają wyjaśnienia wymogów tam opisanych.

W związku z tym w pierwszej kolejności musi ustalić, czy zaistniały przesłanki do przyznania ulgi w spłacie podatku w świetle art. 67b § 1 O.p., uwzględniając uregulowania wspólnotowe dotyczące pomocy przedsiębiorcom.

W sytuacji gdy wniosek podatnika spełni określone wymogi do uzyskania pomocy, organ winien rozważyć następnie przesłanki przewidziane w art. 67a § 1 O.p., biorąc pod uwagę wykładnię prawa zaprezentowaną w niniejszym wyroku.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą (pkt I sentencji).

O kosztach (pkt II sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając kwotę obejmującą wpis od skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.