Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1097833

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu
z dnia 20 grudnia 2011 r.
I SA/Op 375/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wójcik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lipca 2011 r., Nr (...) w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lipca 2011 r. Nr (...) w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r., skarżący Z.M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na niezasadność wysokości obliczonego podatku.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy nie odniósł się do przedmiotowego wniosku.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przytoczony przepis zawiera regulację - stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu - dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego. Ta ochrona uzależniona jest jednak od istnienia, w konkretnej sprawie, wymienionych w powołanym przepisie przesłanek tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto przepis ten nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony.

Wnioskujący winien zatem wskazać konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi wskazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez Sąd, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143).

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał istnienia określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania.

Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się do stwierdzenia: "wnoszę o wstrzymanie wykonania egzekucji obowiązku podatkowego objętego zaskarżoną decyzją z uwagi na niezasadność wysokości obliczonego podatku". Tak sformułowany wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia odnoszącego się do przesłanek opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wskazał, na czym konkretnie miałoby polegać grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazał także, jaki jest jego stan majątkowy, stan rachunków bankowych, źródła utrzymania, czy też inne okoliczności rzutujące na ocenę, czy uzasadnione byłoby przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej. Do wniosku nie dołączono jakichkolwiek dokumentów, które zobrazowałyby szczegółowo aktualną sytuację majątkową skarżącego.

Tym samym Sąd nie miał możliwości oceny zasadności tego wniosku pod kątem warunków umożliwiających zastosowanie ochrony tymczasowej. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, gdzie skarżący upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a sąd administracyjny nie jest uprawniony do domyślania się intencji podatnika wnioskującego wstrzymanie wykonania decyzji (por.: postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2011 r., II FSK 2587/10, postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 7.02.2011, sygn. akt II FZ 18/11 - internetowa baza orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl)). Natomiast samo powołanie się na merytoryczną wadliwość zaskarżonej decyzji nie spełnia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zatem mając na względzie przedstawione okoliczności Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.