Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2086880

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu
z dnia 11 lipca 2016 r.
I SA/Op 159/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Gocki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia T. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 maja 2016 r. zawartego w punkcie drugim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 maja 2016 r. wydanego w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 8 października 2013 r. nr (...) w przedmiocie określenia wynikającej z długu celnego kwoty cła i kwoty ostatecznego cła antydumpingowego postanawia:

1.

uchylić zaskarżone postanowienie

2.

zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w Opolu na rzecz skarżącego T. R. kwotę 8.099,00 zł (słownie: osiem tysięcy dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (sygn. akt I SA/Op 784/13) oddalił skargę T. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 8 października 2013 r., wydaną w przedmiocie określenia wynikającej z długu celnego kwoty cła i kwoty ostatecznego cła antydumpingowego.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez reprezentującego skarżącego pełnomocnika - radcę prawnego R. J., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r. (sygn. akt I GSK 760/14) uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania oraz zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania kasacyjnego.

Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r., (sygn. akt I SA/Op 159/16) uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu i zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości 3.299 zł.

W skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażaleniu na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim wyroku WSA w Opolu z dnia 25 maja 2016 r., reprezentujący skarżącego pełnomocnik, zarzucając naruszenie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej określana jako: (p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie w orzeczeniu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika poniesionych w związku z celowym dochodzeniem praw w czasie powtórnego postępowania przed WSA w Opolu, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez NSA, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Opolu oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przypisanych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu, zawarte w punkcie drugim wyroku z dnia 25 maja 2016 r.

Stosownie natomiast do treści art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

Jak wynika z treści art. 195 § 2 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia mogą być zatem przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", nie budząca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia.

W literaturze przedmiotu zauważa się przy tym, że zażalenie jest "oczywiście uzasadnione" jeżeli sąd podziela zarzuty i żądania w nim zawarte, uznając swą pomyłkę w tym zakresie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 2006, s. 433).

Zatem zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Natomiast stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

W okolicznościach niniejszej sprawy lektura zażalenia prowadzi do wniosku, że Sąd błędnie wyliczył koszty nieopłaconej pomocy prawnej albowiem zgodnie z ukształtowanym poglądem, w sytuacji gdy niekorzystne dla strony orzeczenie sądu administracyjnego I instancji zostanie uchylone wyrokiem NSA i sprawa zostanie przekazana do ponownego rozpoznania, za ponowny udział przed sądem I instancji przysługuje odrębne wynagrodzenie.

W analizowanej sprawie skarga została uwzględniona przez Sąd I instancji dopiero w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a więc w powtórnym postępowaniu na skutek uchylenia przez NSA (wyrok z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I GSK 760/14) poprzedniego orzeczenia wydanego przez WSA w Opolu w sprawie o sygn. akt I SA/Op 784/13. Przy czym, za każdym razem strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

W tej sytuacji, Sąd uznał za zasadne zażalenie pełnomocnika strony, który reprezentując skarżącego na każdym etapie postępowania (dwa postępowania przed WSA) otrzymał jedynie zwrot poniesionych kosztów jednego postępowania przed Sądem I instancji.

Przyznając bowiem koszty postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego w łącznej wysokości 3.299 zł za pierwsze rozpoznanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przyjął za podstawę prawną art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz oparł się na § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.), dalej powołane jako: (rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), dalej powołane jako: (rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r.).

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w stosunku do strony, która była reprezentowana przez radcę prawnego na każdym etapie postępowania tj. zarówno w sprawie o sygn. akt I SA/Op 784/13, jak i w sprawie o sygn. akt I SA/Op 159/16, będącej konsekwencją uchylenia przez NSA wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, koszty postępowania winny obejmować wynagrodzenie pełnomocnika za każdy etap postępowania.

Podkreślić jednakże należy, że zgodnie z § 21 rozporządzeniem z dnia 22 października 2015 r., które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

W tej sytuacji Sąd, uznając zażalenie za oczywiście uzasadnione, na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. przyznał ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi koszty wynagrodzenia za udział w postępowaniu przed Sądem I instancji, w sprawie o sygn. akt I SA/Op 784/13.

Natomiast w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. orzeczono o kosztach wynagrodzenia pełnomocnika w związku z celowym dochodzeniem praw w czasie powtórnego postępowania przed WSA w Opolu w sprawie o sygn. akt I SA/Op 159/16.

Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw prawnych do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym albowiem koszty te, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. przysługują w przypadku rozpoznawania sprawy przez sąd II instancji, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 195 § 2 w związku z art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. i rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. orzeczono ja w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.